donderdag 30 november 2017

Ik heb het goed gemaakt.

Vandaag heb ik mijn plan ten uitvoer gebracht. 
Er stond een grote rieten mand bovenop een kast en in die mand zaten lappen stof. Die lappen stof lagen daar al heel lang te verstoffen.
Ze lagen te wachten op een creatieve bui van de eigenaar. Ooit had ik iets met kleurige lappen. Als ik ze zag, dan creëerde ik er iets van. In mijn gedachten dan. En in het voorstadium van het product werden ze netjes opgevouwen en verdwenen ze in de rieten mand.
Ze zijn gekocht bij de kringloop, dus geld zat er niet in. Maar om ze nu terug te brengen naar de kringloop zag ik niet zitten.

Wederkomst,

Ik kom daar regelmatig en de winkel word overspoeld met tweedehands spullen. Het is alsof ieder bezig is om op te ruimen, als verwachten ze de wederkomst van de Heer en willen ze hun overtolligheid niet aan een ander overlaten.
Mijn drijfveer om op te ruimen is dat ik volgend jaar geopereerd ga worden.
En tijdens de weken dat ik het rustig aan moet doen, poetst een jonge vrouw van de kerk mijn huis.
Ik wil haar beschermen voor het slalommen rond mijn spullen, ze moet er gemakkelijk door kunnen bruisen. Dus vandaar dat er van alles is opgeruimd vandaag.

Probleem.

Weet je wat mijn probleem is met het wegdoen? Ik voel me schuldig. Dat doe je toch niet?
En daarom schieten me allerlei goede doelen in gedachten. Misschien heeft één van de tehuizen nog iets aan de in de knoop geraakte bollen wol bijvoorbeeld,

Ik denk terug aan mijn moeder. Twee keer per kaar kreeg ze bezoek van een oude tante. Een heel klein vrouwtje, een totaal andere postuur dan mijn moeder had.
Maar tante bracht altijd haar afgedragen jurken mee. En moedigde moeder aan om ze van haar aan te nemen.
Het was toch zulke mooie stof dat moeder dat niet zag.
Omdat ik moeders tegenzin proefde en er plaatsvervangend verlegen om was, je weigerde toch geen geschenk van een tante die twee keer per jaar kwam,
gaf ik tante gelijk: Het was prachtige stof, volgens mij was het zijde.
Tante stond erop dat moeder de jurken paste en moest concluderen dat moeder te lang voor haar jurken was.
Zou tante het uit een verkapt schuldgevoel hebben gedaan?
Je gooit toch maar zo geen goede kleren weg.


Ik moet je bekennen dat mijn spullen naar de ondergrondse container zijn verhuisd.
Behalve een rieten koffer, een plastic bak op wieltjes die je onder het bed schuift en een bak van de Ikea.
Alle drie zijn ze al gereserveerd op de weggeefhoek.
En worden deze week opgehaald.
Het doet me een zucht van opluchting slaken. Toch nog iets goed gemaakt.

@Lineke




woensdag 29 november 2017

De mantelzorger.

Tijdens mijn werk en in het dagelijkse leven ontmoet ik ze nogal eens. Bij monde en non-verbaal vertellen ze hun verhaal.
Soms gaat het best en is het goed te doen. Maar heel vaak zijn ze oververmoeid.
De mantelzorgers.
Als ze naast hun zorg voor hun naaste een baan hebben en een eigen gezin word er veel van ze gevraagd.
En als hun allernaaste alleen maar zorg van hun accepteert is de tol die ze betalen heel hoog.
Gisteren ontmoette ik een oude dame.
Met regelmaat had ik contact gehad en kwam er een vrolijke sterke wel oudere vrouw aan de balie. Vergezeld van haar man en ik had geen idee dat hij al heel ver weg was.
Zij ving het blijkbaar op. Maar gisteren kwam er een gebroken vermoeide vrouw die hulpeloos haar verhaal deed.
Ik keek haar aan en bevestigde wat ik zag.
“U bent moe he?” Ze barstte in tranen uit en ik bracht haar naar een ander vertrek en zorgde dat ze contact kreeg met een collega.
Het was zo’n verschil. De gelukkige opgeruimde vrouw in gezelschap met haar man die al heel lang elders verbleef.
Of de vrouw in diepe rouw, omdat haar man elders moet gaan verblijven.
Ik kom ze nogal eens tegen. Die vrouwen op hoge leeftijd die jaren, in bovenstaand geval, 46 jaar, voor hun man hebben gezorgd.
Ze zijn in diepe rouw, omdat hun geliefde ergens anders gaat wonen.
Ze worden gescheiden van huis, van tafel en bed.
Aan het einde van hun leven, op hoge leeftijd, als je niet meer zo flexibel bent om nog een positieve draai aan je leven te geven.
De zorg in handen moeten geven van mensen die maar amper tijd hebben om datgene te doen wat jij altijd deed.
Ik vind het zo onbarmhartig, zo hartverscheurend.
Ze ging naar huis nadat ik haar had gevraagd of ze voldoende was geholpen.
“Wilt u voor mij de belbus bellen?” was haar enige reactie.
Ik was 17 toen in ik in opleiding ging voor ziekenverzorgster.
Ik had geen last van tranen en vond het alleen maar reuze interessant.
Nu ben ik 65 jaar, nog steeds ziekenverzorgster in hart en nieren en zitten mijn tranen soms heel hoog.
Als je de mantelzorger hun mantel afneemt, hebben ze niets meer om voor te zorgen.
De Bijbel zegt:

“Als je iemands ​mantel​ als onderpand neemt, moet je die voor zonsondergang aan hem teruggeven,
want hij heeft niets anders om zich mee toe te dekken.
Waarmee moet hij zijn lichaam anders beschermen als hij gaat slapen?
Als hij mij om hulp smeekt, zal ik naar hem luisteren, want ik ben een genadige God.”

Exodus 22:23-26


@Lineke

maandag 27 november 2017

Het regent alweer...

Het regent. En dat is niet nieuw. 
Het regent steeds weer. Ik heb er zo genoeg van. 
ik probeer niet te klagen over het weer en het te nemen zoals het komt. Want het is me opgevallen als je er over klaagt, het veel groter word in je beleving.
Vond ik het in de afgelopen zomer met de regen wel meevallen, anderen ervoeren het als een hele slechte zomer.
Het heeft dus ook alles met je beleving te maken in plaats van met de feiten.
Maar nu vind ik het wel erg. Met die regen. 
Als ik ’s ochtends de gordijnen opentrek en alweer tegen bedruipte ramen aankijk, als ik mijn poezen naar binnenroep die met natte ruggetjes binnen komen rennen en ik probeer ze af te drogen met de handdoek die klaarligt, als ze na hun ontbijt hun achterpootjes grondig drooglikken en ook niet vergeten om tussen hun tenen te behandelen, dan zucht ik vermoeid.
Wat moeten we hier nu weer eens van maken?
Van die regen? Het helpt niet echt als ik tegen de wolken praat en vertel dat ze hun klep eens moeten houden en een andere vergaderplaats moeten zoeken.
Het lijkt erop dat ze nog harder gaan praten om mijn protest buiten te kunnen sluiten.
Er zit niets anders op om het maar te accepteren.
Ik zet een cd met kerstmuziek op en word vrolijk van de klanken.
Komt allen tesamen. Komt laten wij aanbidden,die Koning. Die ook regeert over de bedruipte ramen en betraande ogen.
Ik neem een besluit.
“Heer ik wil in deze regen ook schatten vinden. Wilt U ze me laten zien?”
Mijn blik verandert. Ik kijk rond en zie mijn huis waar ik omringd word door mijn spulletjes.
Ik zit droog en warm. Omringd door de Liefde van God de Vader die onvoorwaardelijk van mij houdt.
Niets dat ik doe kan Zijn gedachten van goedheid en liefde over mij veranderen.
Altijd heeft Hij het goede met mij voor en al overkomt mij veel in het leven op aarde niets, maar dan ook niets loopt Hem uit de Hand.
Omstandigheden kunnen je overweldigen, maar in dat alles draagt Hij. Hij gaat vooruit en baant de Weg.
Hij vormt de achterhoede met goedheid en goedertierenheid en zo omgeeft Hij me van achteren en van voren.
Hij heeft Zijn Hand op me gelegd en mij verzegeld met Zijn Geest.
Ik ben geborgen met Christus in Hem en niemand kan mij uit Zijn Hand rukken.
Als Hij Zijn Hand opendoet, zie ik mijn naam erin staan. Hij draagt een kruik, waarin Hij mijn tranen opvangt. Hij bewaart ze en bevochtigt de tuin zodat ik een rijke oogst binnen mag halen.
De regen, het heeft niet het laatste woord. Help is on the way and it is allready there.


People say that time will heal
But you know, they just don't feel what you feel
Times are hard but God is so good
He's never failed you, and He said He never would

He see's your tears
He fights your fears

CHORUS
Hold on, help is on the way
He said he'd never leave you or forsake you
Stay strong
Help is on the way
He'd said he'd help you
Just reach out and take his hand

VERSE 2
He knows your heart, He lifts your head
He's always close enough to hear every word you said
When you're weak, He said He's so much more
His arm is long enough to reach you where you are

He see's your tears
He fights your fears

CHORUS 2x

Help is on the way 10x



@Lineke

zaterdag 25 november 2017

Gemis.

Niet een ieder, die tot Mij zegt: Here, Here, 
zal het Koninkrijk der hemelen binnengaan, maar wie doet de wil mijns Vaders, 
die in de hemelen is. 
Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: Here, Here, hebben wij niet in uw naam geprofeteerd en in uw naam boze geesten uitgedreven en in uw naam vele krachten gedaan?  Mattheus 7:21

Je loopt het gevaar om de gaven, die de Heer je schenkt te verheffen tot “totems.”
Je aanbidt de gaven en daarmee jezelf. Maar je verliest het contact met de Gever.
Vandaar dat Jezus zegt:

En dan zal Ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; gaat weg van Mij,
gij werkers der wetteloosheid. Mattheus 7:23

Het gaat Jezus om een relatie, om elkaar kennen en gekend willen worden.
Als je je totems inlevert en weer voor een relatie met Hem gaat, dan kan er van alles tevoorschijn komen.
Want het is niet voor niets dat je die totems oftewel idols nodig had.
In relatie met Hem legt Hij de dingen open.
Is het de pijn van afwijzing, van minderwaardigheid, van onverwerkt verdriet?
Alleen in relatie met Hem kan er herstel plaats vinden.
Door je gaven van Hem gekregen te idealiseren en ze toe te eigenen als was het van jezelf, kom je in een isolement.
Je mist de Gever van dit alles.
(nav de preek van ds Dennis Mohn)

@Lineke


woensdag 22 november 2017

Help!! Ik mis de boot..


Naar aanleiding van een interview op CP met dominee Dennis Mohn, gingen mijn gedachten terug in de tijd.
Het was op een avond en ik haastte me om op tijd te komen. Ik moest de trein halen en naar een dorpje afreizen. Het was wat guur en donker, maar ik wilde het niet missen.
Die boot waarop een beroemde vrouw voer die een grote bediening had.
Ze scheen met kracht te spreken en schilderde ook. En als je die schilderijen kocht en aan je muur hing dan ging daar geneeskracht van de Heer vanuit. De schilderijen waren gezalfd met bovennatuurlijke kracht.
Vanuit een verlangen om meer van de Heer te ontvangen en de angst om de boot te missen was ik dus druk. Terwijl ik bezig was klonk de Stille Stem in mij:
“Wat zij je gaat vertellen, weet IK.”  Innerlijk bleef ik even stilstaan.
Ik hoorde het opnieuw.
“Wat zij je gaat vertellen, Weet IK” Stilletjes moest ik erom lachen. Ik vond dat echt humor. De Stille Stem relativeerde mijn hooggespannen verwachtingen en mijn drukke gedoe.
Ik ging wel. Want de vrijheid om te ontdekken is je gegeven.
In de loop der jaren heb ik heel wat afgereisd. Het heeft me zeker wat gebracht. Want het zou niet eerlijk zijn om het kind met het badwater weg te gooien.
Maar de angst om de boot te missen heb ik weg durven leggen.
Want die angst was gerelateerd aan twijfel. Twijfel of de Heer me wel zag staan als ik op mijn plekje bleef. In mijn huisje en op mijn kamertje.
In mijn binnenkamertje zo gezegd. Het leek erop of Hij stiefkinderen had. En daar hoorde ik bij. Zijn echte kinderen zegende Hij buitensporig.
Groot was mijn bewondering, terwijl ik keek naar hun overvloedige maaltijden verhaalt in preken over wat de Heer door hun heen deed.
De profetieën die er over hun uitgesproken waren.
Stel dat er wat kruimeltjes over bleven van hun overvloedige maaltijd dan nam ik daar graag genoegen mee.
Wat ik mocht leren was dat het brood elke dag klaar ligt.
In mijn huisje, op mijn kamertje en in mijn binnenkamertje.
Het vroegere verdriet, om niet gezien te worden, kijkt af en toe nog om de deur van mijn vertrek.
Zeker, dat is maar zo niet voorbij. Maar wellicht helpt het om het brood wat klaar ligt te breken en zo gebroken brood voor de ander te zijn. In navolging van de Meester die fluisterde:
“Wat zij vertelt weet IK”

Een preek van ds. Dennis Mohn is zeer de moeite waard. Scroll door naar 52:00.

 @Lineke


vrijdag 17 november 2017

Sinterklaas.


Zaterdag is het weer zover. 
Drommen ouders en kinderen reppen zich door ons dorp.
De kinderen, veelal verkleed in zwarte pietpakjes. Ze gaan naar de molen die staat bij de kade, alwaar de boot van Sinterklaas aanmeert.
Het is ook de tijd dat textielhandel Zeeman in ons dorp een speelgoedactie houdt.
En omdat ik een paar jaar terug vertelde, dat ik die keer niet mee zou doen, want  het ging altijd naar het buitenland, mag ik sindsdien de opbrengst coördineren.
Dat wil zeggen met de grootst mogelijke zorg, zoek ik goede doelen op.
Kinderen van de voedselbank krijgen rond Sinterklaas genoeg. Kinderen, die bekend zijn bij de sociale dienst ook.
Daarom ben ik op zoek naar kinderen, die in stille armoede leven. Het heeft me heel wat denk-en puzzelwerk gekost.
Maar nu ken ik ze. Niet persoonlijk begrijp me goed. Ik hoef er geen namen en gezichtjes bij.
Het feit dat ze onder ons zijn is al genoeg. En de mensen die voor deze kinderen zorgen hebben een andere gave dan ik heb.
Ik organiseer en zet lijntjes uit.
Ik denk er over na. Waarom doe ik dit eigenlijk?
Is het omdat er op school een soort van rivaliteit was? Als Sinterklaas was langs geweest en we vertelden wat hij ons had gebracht?
Er waren kinderen die prachtige cadeaus hadden gekregen.
Maar ook kinderen, die er bekaaid waren afgekomen.
Bij de laatste hoorde ik ook.
Een paar wanten, een pyjama, in ieder geval een aankoop die uitgesteld was tot vijf december.
Het was voor mij koorddansen tussen dankbaarheid en afwijzing.
Dankbaar dat ik iets had gekregen en me afgewezen voelen omdat Sinterklaas het andere kind veel aardiger vond gezien het cadeau.
Misschien is de drive om me sterk te maken voor kinderen in armoede wel gerelateerd aan de ervaring van vroeger.
Wie het weet mag het zeggen.
Maar als dat de vrucht is, is er niks mis mee toch?
En dat nu de opbrengst weer verdeeld is en de gedachte aan blije snoetjes me veel voldoening geeft.
Dan mag je dankbaar zijn voor omstandigheden, die niet de gemakkelijkste waren, maar die je veel hebben gebracht.
Zegt daarom de schrijver van de Klaagliederen:

Goed is het voor de man,
dat hij een ​juk​ in zijn jeugd draagt?
@Lineke



woensdag 15 november 2017

Een blog met een lied.


Wat een leuk thema had Heleen uitgezocht voor de nieuwe bloghop. 
"Een blog met een lied."
Ik werd er helemaal enthousiast van, maar het rare was dat er meer liederen in mijn herinnering kwamen, waar ik moeite mee heb.
Liederen die ik vroeger gehoorzaam, maar met innerlijke tegenzin meezong.
Het lied “Neem mijn leven Heer” is zo eentje. Want naarmate het lied vordert behoor je toch wel heel veel weg te geven.
Mijn leven, uren, tijd, handen, voeten, stem, lippen, zilver, goud, kracht, verstand,
wil, hart en mijn liefde.
Terwijl ik het zong, had ik het gevoel dat ik steeds meer verdween. Nee, dat lied vond ik vreselijk.

Maar daar gaat het nu niet over. Het gaat over een lied wat me geraakt heeft, wat veel voor me betekent.
En dat zijn er meer liederen, dan die ik niet mooi vind.
Maar het zijn vooral liederen, die passen bij een bepaald tijdsgewricht.
Want ik weet niet hoe het jou vergaat, maar een lied kan zoveel zeggen. Soms nog meer dan een Bijbeltekst.
Zo zijn er veel liederen voorbij gekomen.
Maar toch heb ik een keuze gemaakt, want anders had ik ook niet mee kunnen doen.
Het volgende lied heb ik uitgekozen.
Het gaat er over, dat de Heer mij mee neemt in een dans. Hij leidt en ik volg.
Het geeft me de diepe ervaring van een onrustig hart door vele gedachten, die niet weet, waar ze heen moet gaan. De wereld en zijn zorgen overweldigen haar.
Haar Heer nadert haar teder, maar beslist en trekt haar in Zijn Armen om haar rond te draaien, totdat ze buiten adem is.
Zo dansen ze, totdat de wereld lichter word en het alles weer in het juiste perspectief staat.
Een dans speciaal voor haar geschreven.
Want soms ben ik gewoon moe en is mijn geloof een walmend vlaspitje. Mijn hoop is de bodem ingeslagen.
Maar als ik het contact met Boven en mezelf kwijt ben, dan zet ik muziek op en dans, dans totdat opnieuw de vlam van vreugde door me heen golft.
En mijn beestjes weten het, want een voor een worden ze opgepakt en draaien ze mee in het rond. 
Geduldig zitten ze op mijn arm, totdat ik ze buiten adem weer op de grond stal.


You steady me
Slow and sweet, we sway
Take the lead and I will follow
Finally ready now
To close my eyes and just believe
That You won't lead me
Where You don't go

When my faith gets tired
And my hope seems lost
You spin me round and round
And remind me of that song
The one You wrote for me
And we dance
And we dance

And I've been told
To pick up my sword
And fight for love
Little did I know
That Love had won for me
Here in Your arms

You still my heart again
And I breathe You in
Like I've never breathed 'till now

When my faith gets tired
And my hope seems lost
You spin me round and round
And remind me of that song
The one You wrote for me
And we dance
And we dance

And I will lock eyes
With the One who's ransomed me
The One who gave me joy for mourning
And I will lock eyes
With the One who's chosen me
The One who set my feet to dancing?

And I will lock eyes
With the One who's ransomed me
The One who gave me joy for mourning
And I will lock eyes
With the One who's chosen me
The One who set my feet to dancing?

We dance
We dance
We dance
We dance
Just You and me

It's nice to know I'm not alone
I've found my home here in Your arms
It's nice to know I'm not alone
I've found my home here in Your arms
It's nice to know I'm not alone
I've found my home here in Your arms
It's nice to know I'm not alone

I've found my home here in your arms


(Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van november.) 

@Lineke



maandag 13 november 2017

Het volmaakte geschenk.


Na een prachtige kerkdienst, waarin een kinderkoor zong, twee kindjes gedoopt werden en de dominee een hele mooie preek had, kwam ik vermoeid, maar voldaan thuis.
Nu heeft mw.B. geen last van vermoeidheid, maar een overvloed aan energie en nodig om een flinke wandeling te maken.
Ondanks dreigende luchten stapten we toch door het parkje en kwamen andere wandelaars met honden tegen.
Mw.B. mag zich verheugen in aandacht en daaruit volgt vaak een gesprekje.
Zo ook nu. Maar de mensen besloten om snel naar huis te gaan, want ze zagen een donkere lucht naderbij komen.
Ik twijfelde. Mw.B. had haar loopje nodig en het was de vraag of er iets uit die donkere lucht zou vallen.
Want de lucht was niet alleen maar dreigend, de zon liet zich ook nog zien.
Ik besloot om door te lopen en mw.B. liep vrolijk met me mee.

Het doet me denken aan situaties in ons leven.
Situaties, die soms heel moeilijk zijn en die je helemaal in beslag kunnen nemen.
Een moeilijke jeugd met traumatische gebeurtenissen.
De herinneringen eraan, kunnen je nog dagelijks bezighouden.
Jullie kennen een stukje van mijn geschiedenis en als er dingen zijn die nog niet verwerkt zijn, vragen ze om aandacht en dat is terecht.
Waarom zou je dat kind van toen opnieuw verwaarlozen? Jij bent de enige die het recht van spreken kan geven.
Maar herinneringen kunnen je net als die dreigende lucht overweldigen.
Wat ik in dit proces ontdekt heb en wat me helpt is mijn ogen naar de zon te keren.
Midden in de pijn en het diepe verdriet focus ik me op wat de donkere luchten breekt.
Ik spreek tegen de wolken en de slagregens. Ik spreek de zonnestralen er dwars doorheen.
Hoe doe ik dat?
Vanuit een ontdekking dat er een oplossing is geschonken door Jezus.
Het offer aan het Kruis is het ultieme breekpunt in de diepste zonde.
Het offer aan het Kruis is een voorbeeld van een kindje geweven in de moederschoot.
Zo volmaakt, zo perfect als een mens geschapen is. Zo perfect en volmaakt is het geschenk van Jezus aan het Kruis gebracht voor mij.
Vanuit die ervaring lees ik het hardop:

Jezus ontving de straf, opdat ons vergeving geschonken zou worden.
Jezus werd gewond, opdat wij genezing zouden ontvangen
Jezus werd met onze zonde tot zonde gemaakt,
opdat wij met Zijn gerechtigheid rechtvaardig gemaakt zouden worden.
Jezus stierf onze dood,
opdat wij Zijn leven zouden ontvangen.
Jezus werd tot een vloek gemaakt,
opdat wij de zegen zouden ontvangen.
Jezus onderging onze armoede
opdat wij zouden delen in Zijn overvloed.

Jezus droeg onze schaamte,
opdat wij zouden delen in Zijn heerlijkheid.
Jezus onderging onze afwijzing,
opdat wij de acceptatie door de Vader zouden ontvangen.
Jezus werd door de dood afgesneden van God,
opdat wij voor eeuwig met God verenigd zouden worden.
Onze oude mens werd in Hem ter dood gebracht,
opdat de nieuwe mens in ons tot leven zou komen.

Ik maak de boodschap persoonlijk en eigen me het toe.

Dank U wel Here Jezus, dat U mijn schaamte draagt, zodat ik in Uw Heerlijkheid mag delen…
Het volmaakte geschenk van de Here Jezus helpt mij om het kwade te overwinnen.
Het is als het zonlicht wat de dreigende luchten breekt.
Het vraagt een wilsbesluit, een keuze en dat is niet altijd één twee drie gemaakt.
Maar weet dan dat je die strijd niet alleen hebt te voeren.
En gisteren? Mw. B. en ik hebben genoten van onze wandeling.

@Lineke




zaterdag 11 november 2017

De operatie gaat door.


In deze blog vertelde ik over de vorderingen met betrekking tot een operatie.
Afgelopen donderdag was ik weer in het ErasmusMC en als eerste aan de beurt.
Gedurende vier weken had ik de tijd gehad om er over na te denken.
Ik heb samen met mijn buurvrouw de uitzending, waarin de operatie life te volgen was, bekeken.
Daarna deed ik een poging om me er emotioneel op voor te bereiden, maar het draaide er op uit, dat ik er bijna overspannen van werd.
Het enige wat me te doen stond, was het maar overgeven aan de Heer.
Ik vroeg me wel af, wat Hij er dan mee zou kunnen.
Maar verder gaan met piekeren hielp me niet.
Donderdag was dus het gesprek met de chirurg.
Ik vertelde dat ik voor een borstreconstructie en transplantatie van de lymfeklier van lies in oksel wilde gaan, maar dat ik nog een aantal vragen had.
In deze vragen kon hij me geruststellen, dus zei ik "Ja ik ga ervoor."
Ik werd toch blij, ik kon de man wel om de hals vliegen, wat ik natuurlijk niet deed.
Hij gaf groen licht en vanaf januari kom ik op de planning voor de operatie.
Nog even relaxt van de feestdagen genieten en mijn huis poetsen.
Want na de operatie mag ik de eerste zes weken niet zwaar tillen en weinig doen.
Direct na het bezoek aan de chirurg ging ik door naar de anesthesie, werd er een hartfilmpje gemaakt en bloed afgenomen.
Het was goed dat mijn vriendin bij me was, want ik liep als een blije kip zonder kop rond.
's Avonds belde er een vrouw van de kerk, die aanbood om mijn huis te doen in de tijd dat ik niks kan.
Er kwam iemand op bezoek, die tips gaf over een soort van tafeltje dekje en me vertelde over een vrijwilligersorganisatie die wekelijkse boodschappen wil halen.
Ik hoefde helemaal niet na te denken over wat er geregeld zou moeten worden, het werd voor me geregeld.
De Heer kon met die overgave uit nood, omdat ik aan het einde van mijn latijn was, meer dan ik voor mogelijk had gehouden.
Was ik nu beschaamd, omdat ik aan Hem had getwijfeld vraag je je misschien af?
Nee, ik was meer verwonderd en besefte dat ik toch een zwakke gelovige ben.
En dat de Here wist hoe bang ik was en me op allerlei manieren wilde geruststellen. 


Wel besef ik dat de Heer niets voor mij kan doen,
als ik het niet aan Hem overgeef.
Zolang ik het zelf in handen houd, lijkt het niet te werken.



@Lineke





maandag 6 november 2017

De redder.

Als je 64 jaar bent heb je het idee dat je heel wat geleerd hebt en onder de knie hebt. Maar dan merk je dat er zich opnieuw patronen vastgezet hebbben en je bent heel verbaasd.
Verbaasd omdat je dacht dat je er mee afgerekend had.
Wat ik schrijf zegt je misschien niet zoveel. Daarom zal ik eens concreter worden.
Een naaste in het gezin van herkomst vroeg veel aandacht. Maar het was aandacht die niet op een gezonde manier gevraagd werd.
Nu paste dat wel bij die tijd. Je communiceerde niet rechtstreeks zeker als vrouw deed je dat niet. Want vrouwen dienden onderworpen te zijn aan de man en het enige recht was het aanrecht tenminste bij mij thuis.
Maar ook vrouwen hadden hun verlangens, maar om het duidelijk te verwoorden was verboden.
Je kreeg dan een plakkertje op en paste niet meer binnen de z.g. christelijke cultuur.
Neem daarbij een moeilijke jeugd, waarin veel onzekerheid en verlies was en het plaatje is compleet.
Als oudste kind en meisje in het gezin had ik het gevoel dat ik mijn naaste moest redden.
En stilstaand bij dat gevoel komt er nu nog een diepe angst in me naar boven.
Ik moet haar redden, want anders gaat ze dood. Waar komt dat toch vandaan?
Nu ik het zo beschrijf merk ik dat de overvloed aan klachten en ellende te groot voor me was.
Het nam zo’n grote plek in binnen ons gezin.
En die ellende nam alles wat ik aan persoonlijke behoeften had weg.
Die verlangens waren er niet meer, want de ellende van de ander werd dagelijks breed uitgemeten.
En de diepe angst dat ze dood zou gaan als ik haar niet hielp kwam voort uit het onvermogen om haar bij te staan en het verdringen van mijn eigen persoonlijke behoeften.
Soms val je in herhaling. Er komt iemand op je pad die zo bekend is.
En het mechanisme waarvan je dacht dat je afstand had genomen treed opnieuw in werking.
En na een aantal jaren moet je concluderen dat je continu met de ander in je hoofd zit, dat je niet meer slaapt en dat er een angst in je wakker gemaakt is. Een angst dat als jij niet bijstaat de ander dood zal gaan.
Nee, er was geen ruimte voor je eigen verlangens en behoeften, je werd niet gevoed in je persoonlijkheid.
Het was alleen maar geven en niet ontvangen.
En dan word het tijd om afstand te nemen. En verwonderd te zijn over de diepe angst die je als kind voelde.
Als ik haar niet red gaat ze dood.
@Lineke


donderdag 2 november 2017

Licht.

Schrijf ik normaal graag en heb ik het nodig, nu zit ik wat in mezelf en heb weinig te vertellen.
Dat heeft allerlei redenen, maar de voornaamste zijn het nadenken over de operatie en de misbruikzaak in de gemeente House of Heroes, die vorige week door middel van  Karel Smouter boven tafel kwam en waar ik hem zeer dankbaar voor ben.
Twee indrukwekkende zaken, die beiden veel aandacht vragen. Dat betekent niet dat ik er voortdurend mee bezig ben.
Ik ben blij met het vrijwilligerswerk en de mogelijkheid om te kiezen wat ik leuk vind.
Zo ben ik weer begonnen met het voorlezen, bij een jong mens met een laag taalniveau.
Het is eerst kennismaken, wat voor mij bestaat uit observeren van het kind.
Want het staat uit zichzelf niet te trappelen, om met me mee te werken.
Dus kijk ik wie hij of zij is wat de intresses zijn en de eigenschappen.
In dit geval is het een leider en ik bedenk me wat ik kan doen om hierbij aan te sluiten.
Verder houd het van dansen en bewegen en is het duidelijk dat het van zingen houdt.
Michiel en zijn geruite kiel word snel doorgelezen en het eindigt in een verbaasde a-ach om en dat is o zo leuk het samen te gaan zingen.
Dus duik ik morgen nog even weer de Bibliotheek in, om boeken te zoeken met liedjes, die hedendaagse woorden bevatten, ga ik op zoek naar een boek over dansen en hoe het is om de baas over iets te zijn.
Het is intuïtief werk, want door het lage taalniveau krijg je niet alles boven tafel.
Het is toch heerlijk om werk te kiezen, wat bij je past, waar je zelf ook nog veel van leert, waar je jezelf ook nog in kan ontwikkelen.
En dat is  een broodnodige afleiding naast die zware onderwerpen, die ieder opschrikt en bezighoudt.
Ondanks alles gaat het leven gewoon door. Er stroomt een Rivier vol Levend Water waarin je mag stappen en die je mee wil nemen, is er altijd een Licht wat op je schijnt.



@Lineke


Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...