woensdag 29 november 2017

De mantelzorger.

Tijdens mijn werk en in het dagelijkse leven ontmoet ik ze nogal eens. Bij monde en non-verbaal vertellen ze hun verhaal.
Soms gaat het best en is het goed te doen. Maar heel vaak zijn ze oververmoeid.
De mantelzorgers.
Als ze naast hun zorg voor hun naaste een baan hebben en een eigen gezin word er veel van ze gevraagd.
En als hun allernaaste alleen maar zorg van hun accepteert is de tol die ze betalen heel hoog.
Gisteren ontmoette ik een oude dame.
Met regelmaat had ik contact gehad en kwam er een vrolijke sterke wel oudere vrouw aan de balie. Vergezeld van haar man en ik had geen idee dat hij al heel ver weg was.
Zij ving het blijkbaar op. Maar gisteren kwam er een gebroken vermoeide vrouw die hulpeloos haar verhaal deed.
Ik keek haar aan en bevestigde wat ik zag.
“U bent moe he?” Ze barstte in tranen uit en ik bracht haar naar een ander vertrek en zorgde dat ze contact kreeg met een collega.
Het was zo’n verschil. De gelukkige opgeruimde vrouw in gezelschap met haar man die al heel lang elders verbleef.
Of de vrouw in diepe rouw, omdat haar man elders moet gaan verblijven.
Ik kom ze nogal eens tegen. Die vrouwen op hoge leeftijd die jaren, in bovenstaand geval, 46 jaar, voor hun man hebben gezorgd.
Ze zijn in diepe rouw, omdat hun geliefde ergens anders gaat wonen.
Ze worden gescheiden van huis, van tafel en bed.
Aan het einde van hun leven, op hoge leeftijd, als je niet meer zo flexibel bent om nog een positieve draai aan je leven te geven.
De zorg in handen moeten geven van mensen die maar amper tijd hebben om datgene te doen wat jij altijd deed.
Ik vind het zo onbarmhartig, zo hartverscheurend.
Ze ging naar huis nadat ik haar had gevraagd of ze voldoende was geholpen.
“Wilt u voor mij de belbus bellen?” was haar enige reactie.
Ik was 17 toen in ik in opleiding ging voor ziekenverzorgster.
Ik had geen last van tranen en vond het alleen maar reuze interessant.
Nu ben ik 65 jaar, nog steeds ziekenverzorgster in hart en nieren en zitten mijn tranen soms heel hoog.
Als je de mantelzorger hun mantel afneemt, hebben ze niets meer om voor te zorgen.
De Bijbel zegt:

“Als je iemands ​mantel​ als onderpand neemt, moet je die voor zonsondergang aan hem teruggeven,
want hij heeft niets anders om zich mee toe te dekken.
Waarmee moet hij zijn lichaam anders beschermen als hij gaat slapen?
Als hij mij om hulp smeekt, zal ik naar hem luisteren, want ik ben een genadige God.”

Exodus 22:23-26


@Lineke

3 opmerkingen:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...