zaterdag 11 november 2017

De operatie gaat door.


In deze blog vertelde ik over de vorderingen met betrekking tot een operatie.
Afgelopen donderdag was ik weer in het ErasmusMC en als eerste aan de beurt.
Gedurende vier weken had ik de tijd gehad om er over na te denken.
Ik heb samen met mijn buurvrouw de uitzending, waarin de operatie life te volgen was, bekeken.
Daarna deed ik een poging om me er emotioneel op voor te bereiden, maar het draaide er op uit, dat ik er bijna overspannen van werd.
Het enige wat me te doen stond, was het maar overgeven aan de Heer.
Ik vroeg me wel af, wat Hij er dan mee zou kunnen.
Maar verder gaan met piekeren hielp me niet.
Donderdag was dus het gesprek met de chirurg.
Ik vertelde dat ik voor een borstreconstructie en transplantatie van de lymfeklier van lies in oksel wilde gaan, maar dat ik nog een aantal vragen had.
In deze vragen kon hij me geruststellen, dus zei ik "Ja ik ga ervoor."
Ik werd toch blij, ik kon de man wel om de hals vliegen, wat ik natuurlijk niet deed.
Hij gaf groen licht en vanaf januari kom ik op de planning voor de operatie.
Nog even relaxt van de feestdagen genieten en mijn huis poetsen.
Want na de operatie mag ik de eerste zes weken niet zwaar tillen en weinig doen.
Direct na het bezoek aan de chirurg ging ik door naar de anesthesie, werd er een hartfilmpje gemaakt en bloed afgenomen.
Het was goed dat mijn vriendin bij me was, want ik liep als een blije kip zonder kop rond.
's Avonds belde er een vrouw van de kerk, die aanbood om mijn huis te doen in de tijd dat ik niks kan.
Er kwam iemand op bezoek, die tips gaf over een soort van tafeltje dekje en me vertelde over een vrijwilligersorganisatie die wekelijkse boodschappen wil halen.
Ik hoefde helemaal niet na te denken over wat er geregeld zou moeten worden, het werd voor me geregeld.
De Heer kon met die overgave uit nood, omdat ik aan het einde van mijn latijn was, meer dan ik voor mogelijk had gehouden.
Was ik nu beschaamd, omdat ik aan Hem had getwijfeld vraag je je misschien af?
Nee, ik was meer verwonderd en besefte dat ik toch een zwakke gelovige ben.
En dat de Here wist hoe bang ik was en me op allerlei manieren wilde geruststellen. 


Wel besef ik dat de Heer niets voor mij kan doen,
als ik het niet aan Hem overgeef.
Zolang ik het zelf in handen houd, lijkt het niet te werken.



@Lineke





2 opmerkingen:

  1. Wat fijn om te lezen dat je de knoop hebt kunnen doorhakken. En dat er ineens zoveel hulp om je heen tevoorschijn komt. Je staat er gelukkig niet alleen voor!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad Mike ik kan het loslaten en me op andere dingen richten.

      Verwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Het dal van de mens.

Daar staat hij dan, een mens Achter hem ligt zijn gevechtstenue In een hoopje op de grond, niks meer waard. Hij voelde zich er sterk...