donderdag 30 november 2017

Ik heb het goed gemaakt.

Vandaag heb ik mijn plan ten uitvoer gebracht. 
Er stond een grote rieten mand bovenop een kast en in die mand zaten lappen stof. Die lappen stof lagen daar al heel lang te verstoffen.
Ze lagen te wachten op een creatieve bui van de eigenaar. Ooit had ik iets met kleurige lappen. Als ik ze zag, dan creëerde ik er iets van. In mijn gedachten dan. En in het voorstadium van het product werden ze netjes opgevouwen en verdwenen ze in de rieten mand.
Ze zijn gekocht bij de kringloop, dus geld zat er niet in. Maar om ze nu terug te brengen naar de kringloop zag ik niet zitten.

Wederkomst,

Ik kom daar regelmatig en de winkel word overspoeld met tweedehands spullen. Het is alsof ieder bezig is om op te ruimen, als verwachten ze de wederkomst van de Heer en willen ze hun overtolligheid niet aan een ander overlaten.
Mijn drijfveer om op te ruimen is dat ik volgend jaar geopereerd ga worden.
En tijdens de weken dat ik het rustig aan moet doen, poetst een jonge vrouw van de kerk mijn huis.
Ik wil haar beschermen voor het slalommen rond mijn spullen, ze moet er gemakkelijk door kunnen bruisen. Dus vandaar dat er van alles is opgeruimd vandaag.

Probleem.

Weet je wat mijn probleem is met het wegdoen? Ik voel me schuldig. Dat doe je toch niet?
En daarom schieten me allerlei goede doelen in gedachten. Misschien heeft één van de tehuizen nog iets aan de in de knoop geraakte bollen wol bijvoorbeeld,

Ik denk terug aan mijn moeder. Twee keer per kaar kreeg ze bezoek van een oude tante. Een heel klein vrouwtje, een totaal andere postuur dan mijn moeder had.
Maar tante bracht altijd haar afgedragen jurken mee. En moedigde moeder aan om ze van haar aan te nemen.
Het was toch zulke mooie stof dat moeder dat niet zag.
Omdat ik moeders tegenzin proefde en er plaatsvervangend verlegen om was, je weigerde toch geen geschenk van een tante die twee keer per jaar kwam,
gaf ik tante gelijk: Het was prachtige stof, volgens mij was het zijde.
Tante stond erop dat moeder de jurken paste en moest concluderen dat moeder te lang voor haar jurken was.
Zou tante het uit een verkapt schuldgevoel hebben gedaan?
Je gooit toch maar zo geen goede kleren weg.


Ik moet je bekennen dat mijn spullen naar de ondergrondse container zijn verhuisd.
Behalve een rieten koffer, een plastic bak op wieltjes die je onder het bed schuift en een bak van de Ikea.
Alle drie zijn ze al gereserveerd op de weggeefhoek.
En worden deze week opgehaald.
Het doet me een zucht van opluchting slaken. Toch nog iets goed gemaakt.

@Lineke




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Ik bedoel maar..

Leugen en waarheid. De laatste dagen ben ik hogelijkst verbaasd over de leugens die over Israel verspreid worden. Onze media is er druk me...