donderdag 2 november 2017

Licht.

Schrijf ik normaal graag en heb ik het nodig, nu zit ik wat in mezelf en heb weinig te vertellen.
Dat heeft allerlei redenen, maar de voornaamste zijn het nadenken over de operatie en de misbruikzaak in de gemeente House of Heroes, die vorige week door middel van  Karel Smouter boven tafel kwam en waar ik hem zeer dankbaar voor ben.
Twee indrukwekkende zaken, die beiden veel aandacht vragen. Dat betekent niet dat ik er voortdurend mee bezig ben.
Ik ben blij met het vrijwilligerswerk en de mogelijkheid om te kiezen wat ik leuk vind.
Zo ben ik weer begonnen met het voorlezen, bij een jong mens met een laag taalniveau.
Het is eerst kennismaken, wat voor mij bestaat uit observeren van het kind.
Want het staat uit zichzelf niet te trappelen, om met me mee te werken.
Dus kijk ik wie hij of zij is wat de intresses zijn en de eigenschappen.
In dit geval is het een leider en ik bedenk me wat ik kan doen om hierbij aan te sluiten.
Verder houd het van dansen en bewegen en is het duidelijk dat het van zingen houdt.
Michiel en zijn geruite kiel word snel doorgelezen en het eindigt in een verbaasde a-ach om en dat is o zo leuk het samen te gaan zingen.
Dus duik ik morgen nog even weer de Bibliotheek in, om boeken te zoeken met liedjes, die hedendaagse woorden bevatten, ga ik op zoek naar een boek over dansen en hoe het is om de baas over iets te zijn.
Het is intuïtief werk, want door het lage taalniveau krijg je niet alles boven tafel.
Het is toch heerlijk om werk te kiezen, wat bij je past, waar je zelf ook nog veel van leert, waar je jezelf ook nog in kan ontwikkelen.
En dat is  een broodnodige afleiding naast die zware onderwerpen, die ieder opschrikt en bezighoudt.
Ondanks alles gaat het leven gewoon door. Er stroomt een Rivier vol Levend Water waarin je mag stappen en die je mee wil nemen, is er altijd een Licht wat op je schijnt.



@Lineke


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...