vrijdag 17 november 2017

Sinterklaas.


Zaterdag is het weer zover. 
Drommen ouders en kinderen reppen zich door ons dorp.
De kinderen, veelal verkleed in zwarte pietpakjes. Ze gaan naar de molen die staat bij de kade, alwaar de boot van Sinterklaas aanmeert.
Het is ook de tijd dat textielhandel Zeeman in ons dorp een speelgoedactie houdt.
En omdat ik een paar jaar terug vertelde, dat ik die keer niet mee zou doen, want  het ging altijd naar het buitenland, mag ik sindsdien de opbrengst coördineren.
Dat wil zeggen met de grootst mogelijke zorg, zoek ik goede doelen op.
Kinderen van de voedselbank krijgen rond Sinterklaas genoeg. Kinderen, die bekend zijn bij de sociale dienst ook.
Daarom ben ik op zoek naar kinderen, die in stille armoede leven. Het heeft me heel wat denk-en puzzelwerk gekost.
Maar nu ken ik ze. Niet persoonlijk begrijp me goed. Ik hoef er geen namen en gezichtjes bij.
Het feit dat ze onder ons zijn is al genoeg. En de mensen die voor deze kinderen zorgen hebben een andere gave dan ik heb.
Ik organiseer en zet lijntjes uit.
Ik denk er over na. Waarom doe ik dit eigenlijk?
Is het omdat er op school een soort van rivaliteit was? Als Sinterklaas was langs geweest en we vertelden wat hij ons had gebracht?
Er waren kinderen die prachtige cadeaus hadden gekregen.
Maar ook kinderen, die er bekaaid waren afgekomen.
Bij de laatste hoorde ik ook.
Een paar wanten, een pyjama, in ieder geval een aankoop die uitgesteld was tot vijf december.
Het was voor mij koorddansen tussen dankbaarheid en afwijzing.
Dankbaar dat ik iets had gekregen en me afgewezen voelen omdat Sinterklaas het andere kind veel aardiger vond gezien het cadeau.
Misschien is de drive om me sterk te maken voor kinderen in armoede wel gerelateerd aan de ervaring van vroeger.
Wie het weet mag het zeggen.
Maar als dat de vrucht is, is er niks mis mee toch?
En dat nu de opbrengst weer verdeeld is en de gedachte aan blije snoetjes me veel voldoening geeft.
Dan mag je dankbaar zijn voor omstandigheden, die niet de gemakkelijkste waren, maar die je veel hebben gebracht.
Zegt daarom de schrijver van de Klaagliederen:

Goed is het voor de man,
dat hij een ​juk​ in zijn jeugd draagt?
@Lineke



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...