zaterdag 30 december 2017

Het is niet bodemloos.


Dikke sokken aan, kopje koffie en mijn haakwerk op schoot. 
Ondertussen luister ik naar de top 1008 van Groot Nieuws Radio.
En dan komt er een lied voorbij, wat binnen komt.

"Forever"

The moon and stars they wept
The morning sun was dead
The Saviour of the world was fallen
His body on the cross
His blood poured out for us
The weight of every curse upon Him

One final breath He gave
As heaven looked away
The son of God was laid in darkness
A battle in the grave
The war on death was waged
The power of hell forever broken

Deze eerste twee coupletten raken diep. Hoe vaak duw ik het lijden van mijn Heer Jezus niet weg in de opstanding en het lege graf?
Is het de angst om weg te zinken in de verschrikking die Hij onderging?
Maar stil staan bij Zijn lijden helpt mij. Helpt mij in het verwerken van mijn eigen pijn en verdriet.
De tranen, die mij hoog zitten vermengen zich met de tranen die Jezus huilde.
De pijn die ik ervaar vermengt zich met de pijn die Jezus onderging.
Ik hoef niet bang zijn om er in weg te zinken. Er is een bodem in de pijn en het verdriet.
Die bodem is de Here Zelf.


@Lineke





vrijdag 29 december 2017

Hobby.


Gisteren vroeg iemand mij hoe het me bevalt zonder Facebook. 
Als ik hier een goed antwoord op wil geven, zal ik het over een langere periode moeten bekijken denk ik.
In ieder geval ontdekten de poezen, dat het vrouwtje nog steeds geduldige handen heeft, die hun uitgebreid streelden en kroelden.
Ze strekten zich uit van plezier en duwden het baasje bijna van de bank. 


Verder heb ik 30 bollen wol bij de Wibra gekocht en ben begonnen met een woondeken. Eerst moest ik 199 lossen haken en heb de halve avond zitten tellen.
Ken je dat? Na de vijf wil  mijn hoofd de zeven en acht overslaan en kom uit bij de 9. En hoe verder we naar de honderd gaan hoe erger het word, laat staan naar richting 199. Ik ben nog nooit goed geweest in getallen.
Taalfouten ontdek ik direct, maar rekenen is altijd mijn zwak geweest. En om daar beter in te worden kreeg je cijferen, huiswerk met lange staartdelingen etc.
Mijn hoofd is daar niet voor gebouwd.
Gisteravond kwam ik op een lumineus idee, dacht ik.
Ik zette mijn smartphone op opnamestand en telde opnieuw. Dan kon ik horen waar ik de fout inging. Wat ik daarmee beoogde weet ik nog niet, maar het hield me van de straat en van facebook. Het enige wat ik daarmee ontdekte dat mijn Groningse tongval iets verminderd is, vond ik zelf.

Een woondeken in één kleur.

Verder heb ik Brush Pens en kalligrafeerpennen aangeschaft .
Bij de Action kost het geen drol. Toen ik tiener was zat ik altijd te maggelen zo noemden ze dat.
Mooie letters maken en tekenen tijdens de les.
Ik doe dat nog graag in de kerk als er gepreekt word. Ik kan me dan veel beter concentreren.
Je ziet het, ik krijg dit jaar wel rond.
Waar ik benieuwd naar ben is, wat jij vroeger leuk vond om te doen en of dat nog steeds jouw hobby is. En als je een idee hebt hoe je handiger kunt tellen laat dan astublieft een reactie achter, 

Groetjes Lineke



woensdag 27 december 2017

Niet bang zijn.

Het jaar 2017 rent naar het einde en al leek het al op een snelwandeling, nu raast het weg.
Geknal in de verte en dichterbij is te horen en poezenbeesten hebben daardoor een ander ritme.
Rond 23.00 gaan ze meestal via de brandtrap naar beneden. Omdat ik er naast woon heb ik ze, toen ze klein waren,  geleerd gebruik te maken van deze uit en ingang. Drie keer per dag liepen we de trap af, een rondje en weer naar boven. Bij het gerinkel van de sleutelbos, ik lijk wel een cipier van de gevangenis, komen ze aanrennen en roetsjen de trap op om het laatste stukje in zeer rustig tempo binnen te komen.
Daar ben je kat voor. Met al dat vuurwerk gaan ze nu aan het begin van de avond en roep ik ze bij sluitingstijd weer naar binnen.
Mw. B. is niet bang voor vuurwerk, in tegenstelling tot vele soortgenoten die tranquilizers toegediend krijgen.
Mw. B. loopt wel steeds achter me aan, als het heftig word om te kijken hoe ik reageer. Ik probeer me zo normaal mogelijk te gedragen en dat doet mw. B. besluiten het ook maar te doen.
Jerommeke is heel bang en kruipt bij heftige knallen in een kast of onder het bed.
Suske, de poes zit graag voor het raam te kijken, nieuwsgierig als ze is naar al dat licht.
Of het in het geslacht te vinden is weet ik niet. Jerommeke is de enige man in huis en die is bang, wij vrouwen niet.
Als het vuurwerk heftig word gaan poezenbesten niet meer uit huis. Ooit had ik een kat die op een rustig moment naar buiten glipte en niet meer te vinden was.
Rond 22.00 uur stapte ik in de auto om aan het werk te gaan en de hele oudejaarsnacht was ze buiten om de volgende dag als vermist opgegeven te worden.
Al was ik moe van mijn nachtdienst, ik sliep geen ogenblik en belde verschillende keren met de dierenambulance. ’s Middags belden ze mij en wilden de poes beschrijven die ze aan de andere kant van de stad hadden gevonden, luid miauwend op de weg. Ik liet ze niet uitspreken want ik herkende haar stem en blij kon ik even later een vermoeide en nerveuze kat in mijn armen sluiten.
Tijdens de eeuwwisseling zat ik ook in de nachtdienst. Omdat er problemen verwacht werden, kreeg ik een tas met een wereldontvanger op batterijen, kaarsen met lucifers, een mobiele telefoon met noodnummers mee.
De nacht bracht ik door in een klein huisje met vrouwtje in de bedstee, die heel erg ziek was en echtgenoot in een ledikant.
De nacht verliep zonder voorziene problemen, maar op het plein in het dorp werden autobanden in de fik gestoken en allerlei ander huisraad en kerstbomen. De brandweer kwam er aan te pas en de rook veroorzaakte flinke en benauwde hoestbuien bij mijn patiënten.
In de stilte van nieuwjaarsmorgen stapte ik in de auto om naar huis te gaan. Ik reed een nieuwe eeuw in en had toen nog niet in de gaten dat ik de maand erop in een nieuw land zou gaan wonen.
Wat zal 2018 ons gaan brengen? Wat hoop jij dat het jou zal brengen?
Verlang je naar een nieuwe baan, naar gezondheid, naar geluk?
In ieder geval is het goed om je grenzen te verleggen, je tentpinnen verder weg te zetten en je gebied uit te breiden.
Is het niet letterlijk dan wel in kennis en ontwikkeling toch? Misschien dat de Heer dit jaar terug zal komen wie zal het zeggen? Hij weet het Zelf ook niet dus we wachten het maar af.
Ik wens jullie alvast een goed uiteinde en begin en een gezegend Nieuwjaar toe.
@Lineke


Gebroken dromen.

1In Rama, in de streek Suf, in het gebergte van Efraïm, woonde Elkana. Hij was de zoon van Jerocham, zijn grootvader heette Elihu en zijn overgrootvader Tochu. Tochu stamde af van Suf en behoorde tot de stam Efraïm. 2 Elkana had twee vrouwen, Hanna en Peninna. Peninna had kinderen, maar Hanna was tot nog toe kinderloos gebleven.
3 Elk jaar reisde Elkana met zijn gezin naar de tabernakel in Silo om de Here te aanbidden en offers te brengen. De dienstdoende priesters daar waren Chofni en Pinechas, de zonen van Eli. 4 Op de dag dat hij zijn offer bracht, gaf Elkana daarvan enkele delen aan Peninna en haar kinderen. 5Maar Hanna gaf hij tweemaal zoveel, omdat hij erg veel van haar hield, ondanks haar kinderloosheid. 6 Peninna maakte Hanna het leven nog moeilijker door haar voortdurend te pesten met haar onvruchtbaarheid. 7 Zo ging het elk jaar wanneer Elkana op reis ging. Telkens lachte Peninna haar uit en plaagde haar onderweg. Dat maakte Hanna dan zo overstuur dat zij begon te huilen en geen hap door haar keel kon krijgen. 8‘Wat is er toch, Hanna?’ vroeg Elkana dan. ‘Waarom eet je niets en heb je zoʼn verdriet? Ben ik je dan niet meer waard dan tien zonen?’
1 Samuel 1:1-8

Ben Ik je niet meer waard dan tien zonen?
Ieder van ons heeft dromen. Van kleins af aan hebben ze ons gezelschap gehouden.
Je wenste een gezin en een maatje. Je wilde een bepaald beroep uitoefenen, want werd die vraag niet regelmatig aan je gesteld. De vraag wat je later wilde worden als je groot was. Je dromen kwamen niet uit.
Je ontmoette niet die ene, die jou zo belangrijk vond om het leven met je te delen.
Je kreeg werk maar heel anders dan je graag zou willen. Of je had werk en kreeg je ontslag en moest verder met een uitkering. Je lichaam laat je in de steek en je voelt je verraden. 
Je hebt kinderen, maar je verloor ze aan het leven.
Je kijkt naar anderen, die het wel allemaal hebben en je voelt je minder. Je voelt je als een smaad onder de mensen.
Je blik verduistert door verlangen en verdriet.
En dan komt die Stem van de Ene.

Ben Ik je niet meer waard dan….

Zie je niet dat IK je een dubbel deel geef? Een dubbel deel Genade om jouw specifieke last te kunnen dragen?
Lieverd, als je je blijft focussen op je gebroken dromen, zie je niet hoeveel IK van je houdt.
Ben IK je dan minder waard dan jouw hartenwens?
Als je focus verlegt op MIJ zal het niet zo zijn dat de pijn om je gebroken dromen  minder is.
Je gebroken hart is er nog steeds. Maar IK wil het zo graag helen.
Want jij bent Mij zoveel waard dat IK Mijn leven voor je gaf.
Lieverd je mag komen zoals je bent met al die gebrokenheid en onvervulde wensen.
Je bent niets minder dan de ander. Je bent Mij alles waard.






@Lineke



dinsdag 26 december 2017

Facebookloos het nieuwe jaar in.

Wat ben ik moe. Of liever gezegd wat is mijn brein moe. Waarom lees ik toch zo weinig meer? Een kast vol boeken en onder de kast boeken, die het waard zijn en roepen om gelezen te worden, maar waaraan voorbij word gelopen.
De intieme en vertrouwelijke omgang met God van vroeger ken ik niet meer.
Een avond rustig in mijn stoel een filmpje kijken ook niet. In mijn slaap draait mijn hoofd overuren.
Al lange tijd was ik me bewust van mijn gedrag op social media. Als je niet lekker in je vel zit en je bent alleen, is het gemakkelijk om jezelf een uurtje of twee te verliezen op facebook.
Je leest over recepten, dames die dekens haken en jurkjes naaien. Je leest felle reacties van Israeliefhebbers die antisemitische berichten publiceren om het onrecht aan de kaak te stellen, terwijl ik me daarbij afvraag of je niet het tegenovergestelde bereikt.
Al met al ben je zo een uur verder. Als je leuke dingen beleeft moet je dat even delen met de wereld die er bestaat via wifi. Als je wandelt kijk je uit naar mooie plekjes om ze te fotograferen want ook dat moet gedeeld.
Al met al is het voor mij een zeer vermoeiende bezigheid geworden. Facebook.
Gisteravond heb ik besloten te stoppen. Eerst wilde ik het niet aankondigen.
Het werkt namelijk net als met lijnen en stoppen met roken.
Reacties als dat je het eerder hebt gezegd en ook niet hebt volgehouden zijn niet van de lucht.
Maar omdat de operatie voor de deur staat en er lieve facebookers zijn die daarin meeleven vond ik dat ik toch moest aankondigen.
Ik ga dus stoppen met facebook.
Het zal heel erg wennen zijn het is een coldturkey methode want volgens mij ben ik een tikkeltje verslaafd. Maar het stoppen met roken is ook gelukt dus dit moet ook lukken.
Ik ga een dagboek aanleggen om de dingen te noteren waar ik anders geen tijd voor had en nu wel doe en het een cijfer geven.
Wil je mijn blogs blijven lezen kun je op de homepage het blokje abonneren vinden wat je aanklikt en je mailadres invult. Simpeler kan niet.

Liefs van @Lineke


woensdag 20 december 2017

Leven en loslaten.


Wat doe je er lang over. 
Om je kind los te moeten laten. Tegen beter weten in ga je door, 
laat je de deur op een kier staan en telkens geef je het weer een kans.
Omdat de pijn zo onbeschrijfelijk groot is en je niet weet hoe je het voor elkaar krijgt om die pijn te ondergaan en het tegennatuurlijke te moeten aanvaarden schrik je er iedere keer voor terug.
Dat je kind allang de deur gesloten heeft, is moeilijk om onder ogen te zien.
Dat hij of zij af en toe van zich laat horen, maar dan vanwege hun eigen gerief is ook iets waar je niet aan wilt.
Ik spreek ze wel die ouders.
Ze weten zelfs niet waar hun kind woont of hoe het met ze gaat. Ze noemen het zelfs niet meer als er gevraagd word hoeveel kinderen ze hebben.
Niet uit onverschilligheid, maar vanuit een diepe pijn waar een dun laagje bescherming over heen ligt.
Of vanuit schaamte. 
Want toen het geboren werd en het het levenslicht zag werd je overspoeld met een liefde die niet van jou was.
Je nam je voor altijd van je kind te houden en het nooit in de steek te laten.
Je vertelde het dat het altijd op jou zou kunnen rekenen. En dat maakte je waar.
Dag en nacht zette je je in en niets was je teveel. En dan komt toch de tijd dat er losgelaten moet worden.
Niet omdat jij dat wilt als ouder, maar omdat het kind het allang heeft gedaan.
Elie Wiesel zei:
“Het tegenovergestelde van liefde is geen haat, het is onverschilligheid .”

Het tegenovergestelde van liefde is geen haat, het is onverschilligheid.


En tegen onverschilligheid is niet te vechten. Onverschilligheid is een hele dikke muur waar je niet door heen komt.
Je kunt je vuisten er op stuk slaan, vanuit je hart wat overspoeld word door de liefde, die je ontving met de geboorte van je kind, maar het enige wat je overhoudt zijn handen die verlamd zijn van de pijn.
Ik ben er vaak voor weggelopen.
Ik heb het niet onder ogen willen zien.
Wat heb ik die Stille Stem toch nodig van mijn Vriend, Die me beter kent dan ik mezelf ooit zal kennen.
Hij moedigde me aan.
Hij liet me een gedeelte lezen waarin Hij Zelf sprak.
Het waren één van Zijn laatste woorden, gesproken in onbeschrijfelijke pijn.

“Jezus zag zijn moeder staan bij de leerling die zijn beste vriend was.
‘Kijk, hij is uw zoon,’ zei Hij tegen haar.
En tegen de leerling zei Hij: ‘Zij is uw moeder.’
Van toen af aan nam die leerling haar bij zich in huis.”

Mijn Vriend en Trooster moedigde me aan het rouwproces aan te gaan.
Met die paar zinnen vertelde Hij me, dat Hij de diepte van de rouw en verdriet kent van een ouder die een kind los moet laten.
Mijn hart is vloeibaar en gebroken.
En dan komt er zomaar een klein kaartje. 
Een kaartje van mijn voorleeskind.
En midden in de pijn is dat een kleine wenk van mijn Vriend.




@Lineke.






maandag 18 december 2017

Respect moet je verdienen. ( Over Miele mijn wasmachine)

Zaterdag is het hier wasdag. Draai ik door de week weleens een wasje, met drie dieren in huis, moet je namelijk weleens tussendoor.  Aangezien ik veelal zwarte kleding draag en mijn poezenbeesten en mw. B. niet kaal zijn, gaat er nog weleens wat richting wasmand.
Toen ik in 2011 alleen kwam te wonen, tikte ik een tweedehands Miele voor 350 euro op de kop.
En het ding draaide al die jaren als een tierelier. Maar de laatste tijd begon  Miele te stinken en mijn kleren deden mee.
Goede raad is duur, dus draaide ik een paar keer een was op 95 graden. Miele overleefde het niet.
Hij is zaterdag gestorven en wat was ik treurig.
Stiekem had ik gedacht dat hij het eeuwige leven zou hebben. En als je van niks je huishouden moet opbouwen en je uit een hele lastige situatie komt, zijn je bijeen gespaarde spullen heel belangrijk.
Het waren Mijn Spullen.
En nu heeft de eerste het begeven en dat geeft verdriet. Dat Miele ook nog eens bedenkt om juist in december te overlijden, is  helemaal een rotstreek.
Het is al zo’n gevoelige maand, waarin je van alles en nog wat mist.
Waarin je daarom wel wat lekkers wilt eten als troostvoedsel
Erg attent was het dus niet van Miele om mij op de kosten te jagen.
Miele deed de laatste druppel overlopen en tranen stroomden overvloedig.
Vandaag is ze opgehaald, Miele. Twee aardige ZZPers brachten Bosch en namen Miele mee.
Door middel van een mail wist ik dat ze het huis uitgedragen zou worden.
Ik schoof haar voor de laatste keer opzij en zag dat ze zo’n 25 glazen knikkers liefderijk had verstopt.
Poezenbeesten pakken knikkers in hun bekje om er mee naar de badkamer te gaan en al spelend te laten verdwijnen onder Miele.
Verder lag er een hoop stof en vuiligheid wat ik opdweilde terwijl ik me afvroeg of ik zo’n slechte huisvrouw was.
Miele was al die tijd de zwijgende getuige van mijn gebreken.
En nu? Nu staat Bosch op haar plek te prijken.
Ik ben er nog niet blij mee. Ze heeft al even gedraaid maar ik vind het nog maar niks.
Ik weet het, je moet het oude loslaten en je uitstrekken naar het nieuwe, maar dat duurt bij mij even. Bosch moet zijn respect nog verdienen.

@Lineke


maandag 4 december 2017

Ontspullen 3.

Hoe zal ik het geheim van God in mij kunnen toelaten, als ik gehuld ben in drukte en lawaai? God toont zich in stilte, en Hem ontmoeten vraagt om een sfeer waarin het lawaai verstild is en inkeer mogelijk wordt. Hij leeft in mij, maar ik moet de ruimte scheppen waarin ik dat kan zien. 

Opnieuw ontvang ik dagelijks een mail van Ignatiaans bidden met deze keer de Adventsretraite 2017.
Bovenstaand gedeelte komt uit de mail van vandaag. Hoe wonderlijk is het soms dat een  innerlijke drang  word bevestigd door zoveel signalen om je heen. Eerst de drang om letterlijk mijn huis te ontspullen en dan de behoefte dat ook mijn huis binnenin me ontspult moet worden.

Ik zit al een poosje op mijn plekje naast Vader en het kussen voelt niet vreemd meer aan. De stofwolkjes zijn weggewapperd en het is als vanouds.
Ik vertel wat er diep in mijn hart leeft en wat ik door drukdoenerij verbloemd heb.
Onverhoorde gebeden, het gevoel dat Hij me in de steek heeft gelaten, dat Hij even de andere kant op keek toen ik kwam te vallen en me flink bezeerde.
Ik zag die boom niet na de scherpe bocht in de weg en botste er tegen aan en bleef versuft en verwond liggen.
Vader zag het wel, maar waarschuwde me niet.
Hij weet toch wat voor maaksel ik ben, dat ik maar stof ben.
Ik ben toch van Hem afhankelijk en ben daar diep van doordrongen.
Hij weet als geen ander hoe het voelt als je ongewild kinderloos bent, terwijl je je knieën blauw hebt gebeden.
Als je kleinkind sterft, als je onterecht ontslag krijgt en als een vuilniszak op straat word gezet. Als je kind ziek is en je vol angst de dagen doorworstelt.
Als je lijf het af laat weten en het onbekend is wat je te wachten staat.
Dat weet Hij toch allemaal en kan Hij dat nu niet voorkomen?
Zo zit ik op mijn kussen naast Hem en laat mijn tranen gaan.
Ik vertel Hem dat ik boos op Hem ben en Hij zegt me dat Hij dat al wist.

Verder is Vader stil en wacht rustig af tot er meer komt. Het is een tijd van ontspullen, van opruimen, samen bekijken en beoordelen of het weg kan of dat het nog even moet blijven staan.
In het aangeboden Bijbelrooster gaat het vooral over echtparen die geen kinderen konden krijgen en op hoge leeftijd door een Gods Wonder een kind kregen.
Ook dat zet me aan het denken.
Normaal zet ik mijn beste beentje voor. Ik zet het onvruchtbare, de rouw en het verdriet, verlies en onbeantwoorde gebeden in een hoekje van mijn huis en ga er voor.
Ik zet me in voor de noodlijdenden en ben maatschappelijk betrokken.
Want om het onvruchtbare tevoorschijn te halen en vandaar uit te werken, dat lukt me niet. Ik zal wel even laten zien dat uit ellende iets goeds tevoorschijn kan komen.

En toch de boodschap van Advent is anders.
Jezus, Christus wordt geboren temidden van tegenspoed. En als ik een woning voor Hem wil bereiden, hoef ik niet bang te zijn dat Hij schrikt van de rotzooi die is blijven liggen.
Juist dat onbegrijpelijke allegaartje is voor Hem een uitnodiging om te komen wonen.
Want zegt Hij niet in Zijn Woord:

 Want zo zegt de Hoge en Verhevene, die in eeuwigheid troont en wiens naam de Heilige is: In den hoge en in het heilige woon Ik en bij de verbrijzelde en nederige van geest, om de geest der nederigen en het hart der verbrijzelden te doen opleven.  Jesaja 57:15




@Lineke

.

zondag 3 december 2017

Ontspullen 2.

Vandaag begint de adventstijd. Meer dan andere jaren voel ik een sterk verlangen om me voor te bereiden op de geboorte van Jezus.
En een Bijbelleesrooster te gaan volgen.
Wat is het wat mij zo drijft dit jaar? Het is een vurig verlangen naar Jezus Christus en dat Hij opnieuw in mijn hart geboren gaat worden.
Ik weet het, Hij woont daar al heel lang. Ik was 28 jaar toen ik mijn leven aan Hem overgaf en sindsdien trekt Hij geduldig met mij op.
Maar is het geen herhaling begonnen bij een enkel moment? Een steeds dieper wordend besef van Zijn Aanwezigheid en een groeien in een Liefdesrelatie?
Of is het zo dat vergelijkbaar met mijn huis dat volgestapeld is met spullen en er maar amper plaats is voor Hem?
Dat besef dringt door. Daar waar ik letterlijk mee bezig was de afgelopen week, mijn huis te ontspullen moet ook gebeuren in het huis waar God wil wonen.
Want vanaf moment één dat God de mens schiep was het Zijn bedoeling een relatie met hem aan te gaan.
En schiep Hij in de Hemel een tent die op aarde nagemaakt werd om bij mensen te kunnen wonen.
Dat is Zijn doel en verlangen, Hij wil bij mij wonen.
Maar zo vaak word mijn huis volgepakt met spullen.
Zorgen om het dagelijks brood, onverwerkt verdriet, teleurstelling.
Hoelang is het geleden dat we de troonzaal binnengingen ons plekje innamen om ons hart te luchten bij de Vader.
Mijn plekje is al heel lang leeg gebleven, want als Vader uitnodigend op het kussen klopt vlinderen stofwolkjes in de lucht.
Niet dat Hij me iets verwijt, Hij is gewoon blij, dat ik vanuit het verlangen om te ontspullen mijn plekje inneem en een stukje van mijn hart met Hem deel.
Want zo komt er ruimte in mijn huis en kan Jezus er geboren worden.
Advent word een tijd van ontspullen, van voorbereiden, zodat we Hem kunnen verwelkomen.

Is ons hart niet brandende in ons?


@Lineke


zaterdag 2 december 2017

Ontspullen,

Gisteren liep ik door een opgeruimd huis en ik kan je vertellen dat het fijn was.
Het verschil zat hem hierin dat de goederenstroom niet langer de leiding had.
Ik was weer baas in mijn eigen huis en ik woon niet langer er bij in.
Het is een heel groot verschil en daarom kan ik het ieder aanraden om te gaan ontspullen.
Nu moet je niet gaan denken, dat hier een overstroming aan overtollige dingen waren. Maar er stond toch genoeg wat al heel lang niet meer gebruikt werd.
Tijdens een kopje koffie had ik er met iemand over. Over mijn moeite om dingen weg te gooien. Zij had het namelijk helemaal niet.
Ze hoeft er ook geen goed doel voor te bedenken, het gaat gewoon in de kliko.
Zo mag en kan het dus ook.
De bak van Ikea is gisteren opgehaald. Moeder met kinderen was er blij mee en kon het goed gebruiken.
Vandaag staat het rieten koffertje klaar. Ik bedacht me dat het leuk is om te geven.
Niet meer vast te zitten aan je spullen, maar dat wat nog waarde heeft gewoon weg geven.
Het is een opgeven van een schijnveiligheid.
 Spullen kunnen je een gevoel van veiligheid geven en als je het overtollige wegdoet, zeg je daarmee eigenlijk dat je niet meer op ze vertrouwt, maar dat je je openstelt voor een Hogere Macht in mijn geval, God de Vader Die weet wat ik nodig heb nog voor ik erom bid.
Gisteravond reageerde ik op een aanbod op de weggeefhoek.
Het was een nieuw doosje oogschaduw en zowaar ik werd uitgeloot en dat uit al die reacties.
Ook dat zette me aan het denken.
Zou de Bijbeltekst in werking zijn getreden die zegt:

Geeft en u zal gegeven worden:
een goede, gedrukte, geschudde,
overlopende maat zal men in uw schoot geven.
Lucas 6:38
Of wat het een teken van de Vader Die me wilde laten weten dat Hij altijd voor me zal zorgen en dat ik niet meer hoef te vertrouwen op mijn ballast.
Wie zal het zeggen?

Ik wens je in ieder geval een fijne zaterdag..

@Lineke



Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...