zaterdag 30 december 2017

Het is niet bodemloos.


Dikke sokken aan, kopje koffie en mijn haakwerk op schoot. 
Ondertussen luister ik naar de top 1008 van Groot Nieuws Radio.
En dan komt er een lied voorbij, wat binnen komt.

"Forever"

The moon and stars they wept
The morning sun was dead
The Saviour of the world was fallen
His body on the cross
His blood poured out for us
The weight of every curse upon Him

One final breath He gave
As heaven looked away
The son of God was laid in darkness
A battle in the grave
The war on death was waged
The power of hell forever broken

Deze eerste twee coupletten raken diep. Hoe vaak duw ik het lijden van mijn Heer Jezus niet weg in de opstanding en het lege graf?
Is het de angst om weg te zinken in de verschrikking die Hij onderging?
Maar stil staan bij Zijn lijden helpt mij. Helpt mij in het verwerken van mijn eigen pijn en verdriet.
De tranen, die mij hoog zitten vermengen zich met de tranen die Jezus huilde.
De pijn die ik ervaar vermengt zich met de pijn die Jezus onderging.
Ik hoef niet bang zijn om er in weg te zinken. Er is een bodem in de pijn en het verdriet.
Die bodem is de Here Zelf.


@Lineke





1 opmerking:

  1. Ik heb op een besloten groep op FB meegedaan met een bijbelstudie in de advendtijd, die de paralel liet zien tussen het O.T. en het N.T. wat daar heel duidelijk werd was dat Jezus wist wat voor afwijzing Hem te wachten stond en toch kwam Hij. Wat een liefde, daar kan ik met m'n petje niet bij.
    Zo bijzonder ❤

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Op grote voet.

Na een hele tijd rugklachten te hebben gehad, heb ik een afspraak gemaakt bij de podotherapeut. Let wel een peut en geen loog. Want een (P...