woensdag 20 december 2017

Leven en loslaten.


Wat doe je er lang over. 
Om je kind los te moeten laten. Tegen beter weten in ga je door, 
laat je de deur op een kier staan en telkens geef je het weer een kans.
Omdat de pijn zo onbeschrijfelijk groot is en je niet weet hoe je het voor elkaar krijgt om die pijn te ondergaan en het tegennatuurlijke te moeten aanvaarden schrik je er iedere keer voor terug.
Dat je kind allang de deur gesloten heeft, is moeilijk om onder ogen te zien.
Dat hij of zij af en toe van zich laat horen, maar dan vanwege hun eigen gerief is ook iets waar je niet aan wilt.
Ik spreek ze wel die ouders.
Ze weten zelfs niet waar hun kind woont of hoe het met ze gaat. Ze noemen het zelfs niet meer als er gevraagd word hoeveel kinderen ze hebben.
Niet uit onverschilligheid, maar vanuit een diepe pijn waar een dun laagje bescherming over heen ligt.
Of vanuit schaamte. 
Want toen het geboren werd en het het levenslicht zag werd je overspoeld met een liefde die niet van jou was.
Je nam je voor altijd van je kind te houden en het nooit in de steek te laten.
Je vertelde het dat het altijd op jou zou kunnen rekenen. En dat maakte je waar.
Dag en nacht zette je je in en niets was je teveel. En dan komt toch de tijd dat er losgelaten moet worden.
Niet omdat jij dat wilt als ouder, maar omdat het kind het allang heeft gedaan.
Elie Wiesel zei:
“Het tegenovergestelde van liefde is geen haat, het is onverschilligheid .”

Het tegenovergestelde van liefde is geen haat, het is onverschilligheid.


En tegen onverschilligheid is niet te vechten. Onverschilligheid is een hele dikke muur waar je niet door heen komt.
Je kunt je vuisten er op stuk slaan, vanuit je hart wat overspoeld word door de liefde, die je ontving met de geboorte van je kind, maar het enige wat je overhoudt zijn handen die verlamd zijn van de pijn.
Ik ben er vaak voor weggelopen.
Ik heb het niet onder ogen willen zien.
Wat heb ik die Stille Stem toch nodig van mijn Vriend, Die me beter kent dan ik mezelf ooit zal kennen.
Hij moedigde me aan.
Hij liet me een gedeelte lezen waarin Hij Zelf sprak.
Het waren één van Zijn laatste woorden, gesproken in onbeschrijfelijke pijn.

“Jezus zag zijn moeder staan bij de leerling die zijn beste vriend was.
‘Kijk, hij is uw zoon,’ zei Hij tegen haar.
En tegen de leerling zei Hij: ‘Zij is uw moeder.’
Van toen af aan nam die leerling haar bij zich in huis.”

Mijn Vriend en Trooster moedigde me aan het rouwproces aan te gaan.
Met die paar zinnen vertelde Hij me, dat Hij de diepte van de rouw en verdriet kent van een ouder die een kind los moet laten.
Mijn hart is vloeibaar en gebroken.
En dan komt er zomaar een klein kaartje. 
Een kaartje van mijn voorleeskind.
En midden in de pijn is dat een kleine wenk van mijn Vriend.




@Lineke.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...