zondag 3 december 2017

Ontspullen 2.

Vandaag begint de adventstijd. Meer dan andere jaren voel ik een sterk verlangen om me voor te bereiden op de geboorte van Jezus.
En een Bijbelleesrooster te gaan volgen.
Wat is het wat mij zo drijft dit jaar? Het is een vurig verlangen naar Jezus Christus en dat Hij opnieuw in mijn hart geboren gaat worden.
Ik weet het, Hij woont daar al heel lang. Ik was 28 jaar toen ik mijn leven aan Hem overgaf en sindsdien trekt Hij geduldig met mij op.
Maar is het geen herhaling begonnen bij een enkel moment? Een steeds dieper wordend besef van Zijn Aanwezigheid en een groeien in een Liefdesrelatie?
Of is het zo dat vergelijkbaar met mijn huis dat volgestapeld is met spullen en er maar amper plaats is voor Hem?
Dat besef dringt door. Daar waar ik letterlijk mee bezig was de afgelopen week, mijn huis te ontspullen moet ook gebeuren in het huis waar God wil wonen.
Want vanaf moment één dat God de mens schiep was het Zijn bedoeling een relatie met hem aan te gaan.
En schiep Hij in de Hemel een tent die op aarde nagemaakt werd om bij mensen te kunnen wonen.
Dat is Zijn doel en verlangen, Hij wil bij mij wonen.
Maar zo vaak word mijn huis volgepakt met spullen.
Zorgen om het dagelijks brood, onverwerkt verdriet, teleurstelling.
Hoelang is het geleden dat we de troonzaal binnengingen ons plekje innamen om ons hart te luchten bij de Vader.
Mijn plekje is al heel lang leeg gebleven, want als Vader uitnodigend op het kussen klopt vlinderen stofwolkjes in de lucht.
Niet dat Hij me iets verwijt, Hij is gewoon blij, dat ik vanuit het verlangen om te ontspullen mijn plekje inneem en een stukje van mijn hart met Hem deel.
Want zo komt er ruimte in mijn huis en kan Jezus er geboren worden.
Advent word een tijd van ontspullen, van voorbereiden, zodat we Hem kunnen verwelkomen.

Is ons hart niet brandende in ons?


@Lineke


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...