maandag 4 december 2017

Ontspullen 3.

Hoe zal ik het geheim van God in mij kunnen toelaten, als ik gehuld ben in drukte en lawaai? God toont zich in stilte, en Hem ontmoeten vraagt om een sfeer waarin het lawaai verstild is en inkeer mogelijk wordt. Hij leeft in mij, maar ik moet de ruimte scheppen waarin ik dat kan zien. 

Opnieuw ontvang ik dagelijks een mail van Ignatiaans bidden met deze keer de Adventsretraite 2017.
Bovenstaand gedeelte komt uit de mail van vandaag. Hoe wonderlijk is het soms dat een  innerlijke drang  word bevestigd door zoveel signalen om je heen. Eerst de drang om letterlijk mijn huis te ontspullen en dan de behoefte dat ook mijn huis binnenin me ontspult moet worden.

Ik zit al een poosje op mijn plekje naast Vader en het kussen voelt niet vreemd meer aan. De stofwolkjes zijn weggewapperd en het is als vanouds.
Ik vertel wat er diep in mijn hart leeft en wat ik door drukdoenerij verbloemd heb.
Onverhoorde gebeden, het gevoel dat Hij me in de steek heeft gelaten, dat Hij even de andere kant op keek toen ik kwam te vallen en me flink bezeerde.
Ik zag die boom niet na de scherpe bocht in de weg en botste er tegen aan en bleef versuft en verwond liggen.
Vader zag het wel, maar waarschuwde me niet.
Hij weet toch wat voor maaksel ik ben, dat ik maar stof ben.
Ik ben toch van Hem afhankelijk en ben daar diep van doordrongen.
Hij weet als geen ander hoe het voelt als je ongewild kinderloos bent, terwijl je je knieën blauw hebt gebeden.
Als je kleinkind sterft, als je onterecht ontslag krijgt en als een vuilniszak op straat word gezet. Als je kind ziek is en je vol angst de dagen doorworstelt.
Als je lijf het af laat weten en het onbekend is wat je te wachten staat.
Dat weet Hij toch allemaal en kan Hij dat nu niet voorkomen?
Zo zit ik op mijn kussen naast Hem en laat mijn tranen gaan.
Ik vertel Hem dat ik boos op Hem ben en Hij zegt me dat Hij dat al wist.

Verder is Vader stil en wacht rustig af tot er meer komt. Het is een tijd van ontspullen, van opruimen, samen bekijken en beoordelen of het weg kan of dat het nog even moet blijven staan.
In het aangeboden Bijbelrooster gaat het vooral over echtparen die geen kinderen konden krijgen en op hoge leeftijd door een Gods Wonder een kind kregen.
Ook dat zet me aan het denken.
Normaal zet ik mijn beste beentje voor. Ik zet het onvruchtbare, de rouw en het verdriet, verlies en onbeantwoorde gebeden in een hoekje van mijn huis en ga er voor.
Ik zet me in voor de noodlijdenden en ben maatschappelijk betrokken.
Want om het onvruchtbare tevoorschijn te halen en vandaar uit te werken, dat lukt me niet. Ik zal wel even laten zien dat uit ellende iets goeds tevoorschijn kan komen.

En toch de boodschap van Advent is anders.
Jezus, Christus wordt geboren temidden van tegenspoed. En als ik een woning voor Hem wil bereiden, hoef ik niet bang te zijn dat Hij schrikt van de rotzooi die is blijven liggen.
Juist dat onbegrijpelijke allegaartje is voor Hem een uitnodiging om te komen wonen.
Want zegt Hij niet in Zijn Woord:

 Want zo zegt de Hoge en Verhevene, die in eeuwigheid troont en wiens naam de Heilige is: In den hoge en in het heilige woon Ik en bij de verbrijzelde en nederige van geest, om de geest der nederigen en het hart der verbrijzelden te doen opleven.  Jesaja 57:15




@Lineke

.

3 opmerkingen:

  1. Wauw wat een blog die diep raakt. Hij weet het al, en Hij wilt het. Al die rommel van ons.... Hij slaat er niet voor op de vlucht. Dank je Lineke voor deze blog!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Het dal van de mens.

Daar staat hij dan, een mens Achter hem ligt zijn gevechtstenue In een hoopje op de grond, niks meer waard. Hij voelde zich er sterk...