woensdag 31 januari 2018

Vervolg ziekenhuisperikelen.

Gisteren had ik een afspraak bij “Huidzorg” Omdat ik een nieuwe armkous nodig heb en ik al even had gewacht moest ik er nu maar op af.
Ze mat mijn arm op en adviseerde me 2 weken mijn juxtafit over mijn elastische kous te dragen en deze dag- en nacht om te houden.
Mijn arm zou wellicht iets in omvang afnemen en dit zou goed zijn voor een nieuwe kous.
Maar ze was ook positief over een liposuctie-operatie. 
Thuisgekomen probeerde ik eerst haar advies van dubbele kous uit, maar mijn schouder jammerde zachtjes, dus koos ik ervoor om het Erasmus MC te bellen en een nieuwe afspraak te maken.
Ik wil de liposuctie-operatie gaan bespreken.
Als dat kan gebeuren wordt de arm van dezelfde omvang als de gezonde en mijn schouder en spieren niet meer belast.
Dan kan ik altijd bekijken of ik nog een borstreconstructie wil. Want misschien is een liposuctie al heel erg helpend.
De afspraak is morgenmiddag. Verbaasd dat het al zo snel kon ga ik er maar weer voor. Dapper misschien, maar van binnen een heel klein meisje, die het ook allemaal niet weet, maar wel weet dat het na vijf jaar zo niet verder kan.
Niet zeuren, op je tanden bijten en doorgaan vergt op den duur teveel.
Jullie horen weer.

@Lineke








maandag 29 januari 2018

Naar Verweggiestan.

Zo’n jaar of 12 geleden deed ik een Bijbelschool en aan het einde van deze periode kwam er een echtpaar die profetische gaven had.
Ze baden voor iedere student afzonderlijk en spraken woorden van God over ze uit.
Toen ik aan de beurt was had de man een lang woord voor mij.
Ik had er een geluidsopname van, maar die is inmiddels verhuisd naar “verweggiestan.”
Maar af en toe komen er flarden in mijn herinnering. Alsof de Heer Zelf de bemoedigende woorden in mijn gedachten legt.
Want het is een lastige periode. Een deel van het misbruik klopt aan de deur die ik angstvallig gesloten heb gehouden en het wil erkenning.
En dat had ik ook liever in “verweggiestan” gehouden.
Maar het laat zich niet meer wegmoffelen. Maar dan komen de flarden van de bemoedigende woorden.
“Onnoemlijk veel meegemaakt en nog is het niet voorbij.  Een vrouw tegenover me, die leeft vanuit haar geloof. Die al heel vroeg koos om niet bitter te worden. Die telkens koos om te vergeven. Hoe het haar lukt?
Een leven in lofprijs en aanbidding van haar God. Telkens knielt ze voor Hem neer en aanbid Hem en zo maakt Hij haar hart vrij. She is a worshipper”

 Ik vind het heerlijk om, als het moeilijk is te luisteren en mee te zingen.
En zo mijn hart uit te storten en de Heer te vertellen hoeveel ik van Hem houd.
Want de Liefde voor elkaar staat los van iedere situatie.
Daarin word merkbaar wat Paulus in Romeinen zegt:

Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.
Romeinen 8:38-39
Zing je met me mee, ( al is het door je tranen heen?)

@Lineke


                                       




zaterdag 27 januari 2018

Mijn ziel is verkleefd.


Ik lig in bed en huil. 
Huil omdat mijn rechterarm er veel slechter aan toe is dan ik in gedachten had.
Mijn rechterarm, die zo belangrijk voor me is.
Ik ben namelijk rechtshandig en vanwege de oedeem heb ik al heel lang mijn geliefde beroep niet meer kunnen uitoefenen. Ik heb een haat-liefdeverhouding met mijn arm.

Vorig jaar heb ik een aantal keren mijn hand op mijn arm gelegd en in Jezus Naam de oedeem bestraft en gezondheid er over uitgesproken. Omdat ik het zo graag wenste en wilde, dacht ik dat ze slonk. Niets was minder waar.

Het is voor de Heer de Schepper van Hemel en aarde toch een heel klein kunstje om een lymfklier in mijn oksel te maken. Niet dus.
Ik ben er maar weer mee opgehouden. Maar nu blijkt dat er ook geen lymfevaten meer in de arm zijn en ik op het beeldscherm alleen maar grijze massa zag had ik zoiets van: “Zelfs geen lymfevaatje?”
Dat had toch wel anders gekund. Zoveel vraag ik toch niet.

Verdrietig en opstandig ben ik. Maar tussendoor fluistert mijn geest:
“Mijn ziel is aan U verkleefd.”

Ik ervaar het als een liefdesverklaring aan God. Op zoek naar de root kom ik uit bij:

Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24

'Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en zich hechten aan zijn vrouw, en die twee zullen één worden' (Matteüs 19:5).

 Mijn ziel is aan God verkleefd, zoals een man en vrouw aan elkaar verkleefd zijn in het huwelijk.
Het Hebreeuwse woord betekent: “Aan elkaar gelijmd”
In stormen van het leven mag je weten dat je verkleefd bent aan je God. En wat zo mooi is de tweede helft van de tekst in psalm 63:9 staat:
Uw rechterhand houdt mij vast.

Als ik me indenk hoe God naast me loopt dan is het aan de linkerkant. Want anders zou Hij mij niet aan Zijn rechterhand vast kunnen houden.
Dus Hij houdt me vast aan mijn gezonde hand.
Te weten dat Hij me omgeeft van achteren en van voren en Zijn Hand op me gelegd heeft.
Hij maakt, dat ik als een liefdesverklaring kan fluisteren: “Mijn ziel is aan U verkleefd.”
Want niets, maar dan ook niets kan mij scheiden van Zijn liefde.




vrijdag 26 januari 2018

Stand van zaken.


Gisteren moest ik om 10.00 uur op de afdeling oncologische plastische chirurgie in het Erasmus MC zijn. 
Het Erasmus MC is een heel groot ziekenhuis, maar doordat ik er al verschillende keren geweest ben, weet ik de weg naar mijn afdeling op mijn duimpje.
Er zijn ook gastheren en vrouwen en de eerste keer werd ik door een indrukwekkende gastheer geholpen.
Een tamelijk jonge man, die halfzijdig verlamd was, wees me de weg en ik complimenteerde hem over zoveel positiviteit.
Het mooie is, dat ik iedere keer aan hem terugdenk, als ik het op het punt kom, waar hij stond en me de weg wees.
Een voorbeeld om je handicap ten goede te gebruiken.
In de wachtkamer zaten veel vrouwen met borstkanker. Een jonge vrouw van 30 jaar, beide borsten geamputeerd en nu siliconen implantaten. 
Ik ril bij de gedachte, wat er allemaal kan gebeuren na verloop van tijd. Want ik ben er zelf een voorbeeld van.
Met mij meerdere vrouwen, zo komt mij ter ore. Implantaten die verschoven zijn en verwijderd moeten worden, die zo ontstoken raakten dat ze er uitzweerden.
Waarom word er niet meer aandacht aan de nadelige gevolgen besteed?

Gistermorgen kwam ik voor een onderzoek naar mijn lymfevaten.
Tussen vingers van beide handen werd een verdoving gezet en daarna een injectie met contrasterende vloeistof.
Na anderhalf uur werd er gekeken middels een scherm wat de conditie was van mijn lymfevaten.
Mijn gezonde arm was keurig, mijn oedeemarm niks meer te zien.
Het was een grijze massa, maar geen lymfevaten meer.
Heel jammer, want nu kan de transplantatie van de lymfklier uit de lies in de oksel niet plaats vinden.
Het was slikken en vermoeid en verdrietig reisde ik naar huis.

Wat staat me nu te wachten?
In ieder geval een  Dieplap operatie.
Tijdens deze operatie wordt er toch een lymfklier uit de lies meegenomen en als sponsje in de oksel geplaatst, zonder dat hij aangesloten kan worden op een lymfevat.
Ik dacht dat het binnen nu en 3 maanden plaats zou kunnen vinden, maar er is helaas een lange wachtlijst en op zijn vroegst zal het na de zomervakantie zijn.

Ik ben langs een bloemenzaak gegaan en heb me verwend met een pot met narcissen.
Kroop om 21.00 verkleumd en moe in bed en sliep de hele nacht flink door.
Een nieuwe dag is weer aangebroken en flexibel zijn is een kunst.

@Lineke

P.S. 
Ik krijg weleens de opmerking te verwerken dat men niet begrijpt dat ik deze operatie wil ondergaan.
Maar vanwege het vele verkleefde littekenweefsel en nog altijd krimpende bestraalde huid is het goed om deze operatie te doen. Voordat er een borst gebouwd word, neemt de chirurg alle verklevingen en bestraalde huid weg en daardoor zal ik veel minder belemmering en pijn in bewegingen ondervinden

2de P.S.
En als ik het alleen vanuit esthetisch oogpunt zou doen, wat dan nog?
Weet je wel wat het betekent om zonder borsten of met één borst door het leven te gaan?

Trudy Steegman schreef een gedicht en daarmee wil ik graag afsluiten.

Mag ik je vragen
Vragen me met rust te laten
Je doet het onbewust
Maar het maakt me van binnen woest
Mag ik je vragen
Je niet meer goedbedoeld te bemoeien
Met mijn leven en mijn keuzes
Ook als jij het anders hebt gedaan
Mag ik je vragen
Met respect naar me te kijken
Te luisteren zonder tips
En reageren zonder oordeel
Mag ik je vragen
Trots en hoogmoed thuis te laten
Als dat niet gaat lukken
En je het zeker weten beter weet
Mag ik je vragen
Mij dan los te laten
Zodat ik verder kan
Zonder feitelijk een oordeel
Al dan niet, goedbedoeld




woensdag 24 januari 2018

Het Kruis.


Ik heb ook wel een moment gehad dat ik 's avonds in bed lag en tegen God zei:
 'Mag ik alstublieft morgen in de hemel wakker worden? Dan ben ik overal van af.'

Dit vertelde Lydia Zimmer in het programma “Bij Yorieke” op Grootnieuwsradio.
Ze raakte in een burn-out en een zware periode van herstel volgde.

Wat herken ik haar vraag. Toen ik een jaar of tien was heb ik het de Heer vurig gebeden.
“Neem me weg, raak mijn hart aan en laat het stil staan.” Het was een vlucht uit de werkelijkheid, die onleefbaar was.
Zelfs was het op een gegeven moment de werkelijkheid. Ik leefde in een andere dimensie. Mijn buitenkant deed mee, maar mijn binnenkant was in een andere wereld. Een wereld van een soort van hemel. Al leek het dat ik daar helemaal alleen was.
Ik ben er allang niet meer, heb al een heel leven opgebouwd. 
En toch is dat meisje nog steeds in de andere dimensie. Heel langzamerhand komt ze tot leven en mag ze er bij gaan horen. Maar het doet pijn.
Volkomen gebroken was ze. En dat laat zich opnieuw ervaren.

Hoe houd ik me staande? Door de dag in stukjes te knippen. Er zijn momenten dat ik met mijn hond wandel en we het samen goed hebben.
Ik doe mijn vrijwilligerswerk en daarin proef ik nieuwe vruchten.
Want gaan door pijn en verwerking is niet zinloos.
Ik ben wakker geworden voor een bepaald gedrag. Een gedrag wat bij de pijn hoorde en waar ik nu afstand van genomen heb. Wat kon ik namelijk ver gaan in zorg voor anderen. Ze noemen het ook wel ongepaste zorg. En gisteren was het voor het eerst dat ik niet meer dat pad op ging. En zelfs een weerstand voor dat pad op voelde komen.

Als het stukje van verwerken weer daar en de pijn onnoemlijk is, dan schuil ik. Ik schuil in de Man, Die volkomen verbroken is geweest.
En iedere avond lees ik het hardop. Niet als een mantra maar omdat ik er in geloof.


Want de enige redding die er is, is het volmaakte offer aan het Kruis.
En er is maar één uitweg en kans op innerlijke genezing: Het kruis van Jezus.

Vraag:
Ken jij momenten dat je moe bent en naar de Hemel verlangt?


@Lineke






















maandag 22 januari 2018

Pijn is eng.

Het leven is op dit moment naar binnen gekeerd. Weinig social media om me af te leiden van mijn lastige gevoelens.
Want ze zijn er. Blijdschap, vreugde en boosheid daar heb ik niet veel moeite mee.
Maar verdriet en pijn vind ik heel erg lastig. Ik voel me niet sterk, in tegendeel ik voel me hulpeloos.
Er sluipt een gedachte binnen. De vraag word gesteld of ik bang ben voor pijn.
De vraag alleen al, doet de tranen in mijn ogen schieten.
Als ik denk aan pijn moet ik huilen.
Want er zit zoveel pijn in me. En al dat zeer is nog lang niet beweend.
Ken je dat? Als je denkt aan alles wat je overkomen is, dan heb je het gevoel dat je nooit weer ophoudt met huilen.
Dus slik je en ga je dapper door.
Maar doe je jezelf daarmee recht? Geef je jezelf de aandacht die je verdient? Heb je compassie met jezelf?
Ik denk dat we deze vraag ontkennend moeten beantwoorden.
Je negeert jezelf en richt je blik naar buiten en geeft een ander de aandacht waar je zelf zo naar verlangt.
Maar plaatsvervangende aandacht laat je achter in eenzaamheid. Want je kunt nog zoveel goed doen aan de ander, maar als je thuis komt, vind je je achtergelaten zelf ,die nog steeds de tranen niet gehuild heeft.
Het is eng om te voelen en te kijken. Te kijken naar wat er was en wat er gebeurde.
Het is griezelig om de persoon die je toen was en de situatie te ervaren waarin je je toen bevond.
Stel dat je die persoon een brief zou schrijven hoe zou die er uit zien?

Hallo Meisje. 
Ik weet dat je behoefte voelt om je te uiten en te vertellen wat je overkomen is.
Maar ik heb geen tijd om naar je te luisteren. Ik heb geen zin om je tranen te drogen.
Je hebt je verstopt en ik zou zo zeggen dat je maar op je plekje moet blijven zitten. Ik wil verder met mijn leven en dat leven moet er bruisend en energiek uit zien.
Dat jij daar zit heb ik niet zoveel boodschap aan.
Je moet niet zeuren, je wacht maar totdat je op de plaats komt waar je tranen gedroogd zullen worden en waar alles nieuw zal zijn.
Ik heb geen zin om verantwoordelijkheid voor je te nemen.

Weet je, dat houd je heel lang vol. Maar je houdt het niet je hele leven lang vol.
Want daar waar de mens in jou zich verstopt heeft is het niet verder gegroeid. Het is niet mee gegaan.
Ooit deed ik de Bijbelschool. Mijn mentor zag me als een mooie bloeiende boom. Maar als ze om de boom heen liep, zag ze aan de andere kant een hele kale boom. Het was niet meegegroeid, het had niet meegedaan.
Het was afgekapt en er was geen leven te bekennen.
Aan dat beeld moet ik de laatste tijd veel denken.
Ben ik bang voor de pijn? Ja, ik ben bang voor de pijn. Maar ik heb het overleefd dus was ik sterk genoeg.
En nu mag ik gaan leven. Dwars door de pijn en tranen heen.

Vraag: 

Ken jij ook de angst voor pijn en de neiging om het te negeren?

@Lineke




zaterdag 20 januari 2018

Stormvast.

Zaterdagmorgen.
Oneindige dag uitgestrekt voor ons, waarin we ons bedenken wat we vandaag eens gaan doen. 
Heerlijk niet starten met een gezond ontbijt, maar met een kop koffie en een bitterkoekje om een andere twist aan de week te geven en ons ervan te overtuigen dat het echt maar dan ook echt zaterdag is.

De weekkalender staat nog voor me en deze begint bij de zondag, dus staar ik naar de afgelopen activiteiten van deze week. Twee gingen niet door vanwege de vliegende storm op donderdag. De tafel op het balkon waaide stuk en het was een wind zoals ik me niet kan herinneren als het was. 
Verder was het een week met warme ontmoetingen. Een vrouw die een bezoekje kwam brengen en me introduceerde in een crea-en koffieclub georganiseerd door een superhaakster.
In de ruime woonkamer waren ijverige handen en losse tongen van leden van de kerk te vinden.
Wat was het gezellig en heel langzamerhand vind ik mijn plekje buiten de zondagse diensten om.
Ik merk dat het lang geduurd heeft. Ik ging wel, maar durfde niet mezelf te zijn. Eén van de vele jassen die mijn kapstok rijk is werd aangetrokken en zo verhulde ik mijn echte zijn. 
Een geestelijke jas, een jas vol vraagtekens wat zich uitte naar belangstelling voor anderen, als ik maar buiten schot bleef etc.
Het voelde allemaal niet veilig en dat is heel begrijpelijk als je juist in de kerk zoveel schade geleden hebt.
Op maatschappelijk gebied sta ik mijn mannetje en voel ik me thuis, in de kerk is dat een heel ander verhaal.
Toch is er een onuitblusbaar verlangen, wat soms een heel klein vlammetje was, wat gloeide onder het as van beschadigingen. Naar mate er meer herstel plaatsvind, niet in de laatste plaats door belangstellende bezoekjes van de dominee, durf ik me meer te geven.
Voor mij is het ook veel nadenken over de ervaringen en onderzoeken hoe het in deze kerk toegaat.
En ik ben tot de conclusie gekomen dat een stevige paraplu in de vorm van landelijke synode, je behoedt voor meewaaien met iedere wind van leer.
Want er gaan nogal wat stevige stormen over Nederland in de vorm van ideeën en idealen geboren uit het verlangen naar meer.


@Lineke



zondag 14 januari 2018

HIJ heeft je zo lief..




Uw hart worde niet ontroerd; gij gelooft in God, gelooft ook in Mij. In het huis mijns Vaders zijn vele woningen – anders zou Ik het u gezegd hebben – want Ik ga heen om u plaats te bereiden; en wanneer Ik heengegaan ben en u plaats bereid heb, kom Ik weder en zal u tot Mij nemen, opdat ook gij zijn moogt, waar Ik ben.
En waar Ik heenga, daarheen weet gij de weg. Tomas zeide tot Hem: Here, wij weten niet, waar Gij heengaat; hoe weten wij dan de weg? Jezus zeide tot hem: Ik ben de weg en de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij. Indien gij Mij kendet, zoudt gij ook mijn Vader gekend hebben. Van nu aan kent gij Hem en hebt gij Hem gezien. Johannes 14: 1-7

Wij weten niet waar Gij heengaat: hoe weten wij dan de weg?

Gedurende een tijdlang werkte ik als ziekenverzorgende in de terminale thuiszorg.
’s Ochtends werd ik door de organisatie gebeld en kreeg het adres en meer bijzonderheden over mijn cliënt doorgegeven. Omdat er nog geen navigatiesystemen bestonden, beschreef men telefonisch hoe ik moest rijden en dit pende ik ijverig neer.
Na die tijd maakte ik een tekeningetje en dit alles kwam naast me te liggen als ik rond 22.00 uur in mijn auto stapte om af te reizen naar de patiënt.
Je moet weten, dat ik in de hele provincie werkte, al probeerden ze me wel in een bepaald gebied te stationeren. Maar af en toe was de nood aan de man en moest ik verder weg.
Ik heb geen richtingsgevoel. En dan ’s avonds in het donker op het platteland de weg zien te vinden was een grote uitdaging, zoals ze dat tegenwoordig zo mooi zeggen.
Regelmatig kwam de auto aan de kant en het binnen lichtje aan om te turen naar het tekeningetje en tijdens het rijden werden met regelmaat schietgebedjes naar boven gelanceerd.
Ik heb het altijd mogen vinden en ben nooit verdwaald.

Met veel liefde heb ik mijn werk mogen doen, want naast het avontuurlijke en liefdevolle zorg verlenen aan, hoopte ik een klein beetje een wegbereider voor Jezus te zijn in de laatste tijd van iemands leven.
Ik keek dan rond in huis of ik iets “christelijks” aan de muur of in de boekenkast kon ontdekken.
Al was het niet zo, toch kwam regelmatig het gesprek vanuit de cliënt op het geloof uit.
Want vroeger gingen zg buitenkerkelijke kinderen naar de zondagsschool en zodoende kwamen de versjes en verhalen bovendrijven.
Dan mocht ik vertellen wat Jezus voor mij betekende en dat Hij ook mensen die jaren niet aan Hem dachten, genadig aanneemt.

Ook als je in nood zit, omdat je aan het einde van je aardse leven staat, mag je terug naar Hem en hoef je je niet bezwaard te voelen dat je nu pas komt.
Jezus is mens, maar geen mens, als het om ontrouw en wegdwalen gaat.
Jezus is vervuld van Goddelijke Liefde en Genade, omdat Hij Gods Zoon is.
En als je verdwaald bent, omdat het tekeningetje onduidelijk is, het lampje niet voldoende licht geeft, weet dat Jezus niet alleen de weg wijst, HIJ IS de Weg, de Waarheid en het Leven.
En als je Hem in deze verwarrende wereld aanneemt, gaat Hij niet alleen voor je uit, maar komt Hij in je wonen en met Hem mag je op de juiste route gaan.
Je leest van mijn ervaringen in mijn jeugd. Hoe zou ik het ooit overleefd hebben en zijn die ik ben, als Mijn Wegbereider van heel klein af aan niet met mij was en in mij woonde?
Ik kan je het van harte aanbevelen.
Stel je Tom Tom maar in.


Mijn allerliefste wens
Is dat Hij je kan laten voelen
Hoeveel Hij van je houdt
En hoe blij Hij is met jou

Mijn allerliefste wens
Is dat je mag weten dat het waar is
En zonder alles wat niet mag
Er vrijheid is in Hem

Mijn allerliefste wens
Is dat je je zo veilig mag voelen
Dat de muren omvallen
En je de liefde durft aan te nemen

Jouw allergrootste angst
Is dat het niet voor jou is
Dat je vraagt met open handen
En er niets, niets gebeurt

Jouw allergrootste angst 
Is dat je terug moet in het harnas 
Van regels en verdienen
Terwijl je vrijheid wilt

Jouw allergrootste angst
Is dat de Vader jou niet goed vindt
En je afwijst in wie je bent
Dus je vraagt het nu niet meer

Mijn allergrootste geloof
Door Hem in mijn hart gekregen
Dat Hij heel dicht bij jou komt
En je weet, Hij houdt van mij

Mijn allergrootste geloof
Stopte mijn gebeden
Omdat ik weet wie er voor je pleit
Het is Jezus voor de troon

Mijn allergrootste geloof
Is dat je dan pas echt zult weten
Wat vrijheid is en leven
Opnieuw Hem toegewijd

-Trudy Steegman -

@Lineke


zaterdag 13 januari 2018

Hij telt elke traan.

Toen sprak Jezus tot de scharen en tot zijn discipelen, zeggende: De schriftgeleerden en de Farizeeën hebben zich gezet op de stoel van Mozes.
Alles dan, wat zij u ook zeggen, doet dat en onderhoudt dat, maar doet niet naar hun werken, want zij zeggen het wel, maar doen het niet.
Zij binden zware lasten bijeen en leggen die op de schouders der mensen, maar zelf willen zij ze met hun vinger niet verroeren.
Al hun werken doen zij om in het oog te lopen bij de mensen, want zij maken hun gebedsriemen breed en hun kwasten groot,
 zij houden van de eerste plaats bij de maaltijden en van de erezetels in de synagogen,
en van de begroetingen op de markten en om door de mensen rabbi genoemd te worden. Gij zult u niet rabbi laten noemen; want één is uw Meester en gij zijt allen broeders.
En gij zult op aarde niemand uw vader noemen, want één is uw Vader, Hij, die in de hemelen is.
Laat u ook geen leidslieden noemen, want één is uw Leidsman, de Christus.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

En gij zult op aarde niemand uw vader noemen, want één is uw Vader, Hij, die in de hemelen is.


Dat gebod van Jezus kwam mij goed uit en  heb ik al sinds jaar en dag opgevolgd. Ik kreeg het ook niet meer over mijn lippen, want als ik dat zei raakte ik in de war.
Dus noem ik hem, als ik aan hem denk, bij zijn voornaam.
Maar gelukkig was hij maar weinig in mijn gedachten. Tot zondag. Het bericht kwam dat naaste ten val was gekomen met spoed geopereerd en als je 92 jaar bent heb je niet veel meer in de melk te brokkelen.
Ik schoot in de stress en meende voor mezelf tot een besluit te moeten komen.
`"Zou hij het niet redden wil ik dan naar de begrafenis?"was mijn vraag.
Ik wist het niet. De dominee kwam langs en hij ontrafelde waar ik mee worstelde.
Zou ik gaan, dan zou ik het voor het plaatje doen.
Het plaatje waar ik jaren geleden afscheid van heb genomen.
Ik heb mezelf ontslag gegeven om nog langer een gezin en een huwelijk te moeten redden.
Het gekke was, dat ik dacht, als ik met de waarheid voor de dag zou komen, de hele zaak als een kaartenhuis in elkaar zou storten.
Maar niets was minder waar.
De gelederen sloten zich en ik werd als het zwarte schaap uitgestoten. Een zeer pijnlijk gegeven, want ik wilde er zo graag bij horen. Maar dan wel in waarheid.
Ik groeide verder, nam mijn ruimte in en liet los.
Maar dan komt zo’n bericht en het plaatje om de hoek kijken.
En de ouder in mij vind gewoon, dat ik moet gaan. Tanden op elkaar en dan heb je het maar gehad.
Als ik luister naar het kind in mij, heeft ze bijna geen stem meer. Ze word opnieuw gesmoord in het leugenachtige plaatje. Ik meen haar te horen huilen en me verwijten dat ik haar in de steek laat.
Ze heeft immers niemand anders dan ik, die voor haar opkomt en voor haar zorgt.
Ik geef haar de ruimte en ze huilt veel. Ze huilt en dan hoor ik de Stille Stem.

Nog voordat je bestond. Kende IK je naam.”

Wow dat is bijzonder. Nog voordat ik in de buik van mijn moeder werd geweven wist Hij dat ik Lineke zou gaan heten. En nog veel dieper. Hij kende me.

IK zag je elk moment.

Elk moment dat nog zou gaan plaats vinden had Hij al gezien. Het geeft me een gerust gevoel. Ondanks de hartverscheurende rauwe gebeurtenissen overzag Hij het.

En telde elke traan.


Hij telde iedere traan. De tranen die ik huilde en de tranen die ik nog ga huilen. Hij heeft ze allemaal al geteld, nog voordat ik bestond.

Omdat IK van je houd, geef IK mijn eigen Zoon.

In de keiharde werkelijkheid die bijna niet te leven is heeft God de Vader Zijn Zoon gegeven.
Het lied wat de Stille Stem fluisterde was gepersonaliseerd.

“Heer” fluisterde ik terug “Soms heb ik niks aan vroom gewauwel. Dan is het leven bijna niet meer te leven en keihard.”
Het was alsof ik de Heer voelde glimlachen. 
Het lijkt erop of Hij ook niet altijd iets heeft met vroom gewauwel.
En wat de begrafenis betreft mocht het zover zijn?
Ik weet het niet. God weet het.

@Lineke


donderdag 11 januari 2018

Er gekleurd opstaan.




Dat zeg je nog weleens als je iets doms hebt gedaan. 
Ook de vis op het plaatje staat er gekleurd op. Ik zag hem voorbij komen en verwonderde me over de prachtige tinten waarin het visje geschilderd was. Met houdbare verf, want ze leeft uiteraard onder water.
Wat zie je juist in het onderwaterleven prachtige gekleurde vissen. Verborgen voor mensenogen, behalve als je diepzee duikt.
Je bent verbaasd en verwondert over de creativiteit van de Schepper want dit is niet ontstaan uit een oerknal of evolutie of bij toeval.
Als je de Bijbel leest kom je ook veelkleurigheid tegen.
(opdat thans door middel van de gemeente aan de overheden en de machten in de hemelse gewesten de veelkleurige wijsheid Gods bekend zou worden, 11naar het eeuwige voornemen, dat Hij in Christus Jezus, onze Here, heeft uitgevoerd, Efeziërs 3)
De wijsheid van God wordt zo beschreven. Als je het visueel zou kunnen maken zou het zich ook in prachtige schakeringen vertonen.
Ds. Jos Douma beschrijft het zo:
2. een veelkleurige kerk: deze veelkleurigheid moet
een afspiegeling zijn van Gods wijsheid en zich uiten
in een veelvormigheid van karakters, passies, talenten,
taal, muzikaliteit. Want we aanbidden een full
color God;

Veelkleurigheid.
In de loop van de jaren loop je de kans dat je veelkleurigheid ondergesneeuwd is geraakt.
Door harde woorden, liefdeloosheid en allerlei teleurstellingen durf je je eigen kleur niet meer te laten zien.
Bang dat je opnieuw afgewezen zal worden verberg je je als een vis onder water.
Maar ook jij bent niet ontstaan uit een oerknal of bij toeval.
Je bent gewenst en gewild door de Vader.
En die Vader heeft jou een eigen kleur gegeven. Soms zit je als een duif verscholen in de rotskloof.
Dan komt er de roep om je gestalte te laten zien
Mijn duif, verscholen in de spleten van de rots, in de holten van de bergwand, laat mij je gezicht zien, laat mij je stem horen, want je stem is mooi, je gezicht lieftallig.’ Hooglied 2:14
Hoor je de roep en durf je gehoor te geven?
Het is voor mij een levenslang proces. Want als je veel is overkomen kost het ook veel tijd om je veelkleurigheid naar voren te laten komen.
Maar wat me telkens moed geeft in pijnlijke processen is dat ik meer en meer kleur bij mezelf mag zien.
Ik eindig met een prachtig lied in dit geval gezongen door Phil Collins.

You with the sad eyes
don't be discouraged, though I realize it's hard to
take courage in a world, full of people,
you can lose sight of it
And the darkness inside you
will make you feel so small

But I see your true colors, shining through
I see your true colors, and that's why I love you
So don't be afraid, to let them show
your true colors, true colors
Are beautiful, like a rainbow

Show me a smile, don't be unhappy
I can't remember when I last saw you laughing
If this world makes you crazy and
you've taken in all you can bare
You call me up- because you know I'll be there

But I see your true colors, shining through
I see your true colors, and that's why I love you
So don't be afraid, to let them show
Your true colors, true colors
Are beautiful, like a rainbow

I can't remember when I last saw you laughing
If this world makes you crazy
and you take in all you can bare
You call me up- because you know I'll be there

And I see your true colors, shining through
I see your true colors and thats why I love you
So don't be afraid to let them show
Your true colors, true colors,
True colors, are shining through
I see your true colors and that's why I love you
So don't be afraid to let them show
Your true colors, true colors
Are beautiful, like a rainbow.

@Lineke




maandag 8 januari 2018

Koppie erbij en voetjes plat.

mw. B. in haar opvanggezin.

Het is maandag en het weekend is weer achter de rug.
Het was een roerig weekend, want gisterochtend belde een naaste dat een andere naaste was gevallen en de heup had gebroken.
Nu heb ik met die naaste een moeilijke relatie gehad. In de relatie werd er teveel van me verwacht en dat had ik als klein mens niet behoren te geven.
Maar het gekke is, dat het patroon wakker en ik bewogen word.
Het was ook een hele lastige situatie, waarin naaste was komen te vallen.
De hele dag was ik ermee begaan, totdat ik rillend van de stress en de kou in de stoel zat en me afvroeg wat er met me aan de hand was.
Gelukkig was er een vriendin, die me even tot de orde riep en vertelde dat ik voor mezelf diende te zorgen en aan mezelf moest denken.
Ik nam een lange warme douche en sloot de familieapp. Ging op tijd naar bed nadat ik mw. B. had uitgelaten, die in tegenstelling tot mij een zeer vrolijke dag had gehad. Ze vond het lekker weer, het zonnetje scheen en er waren ’s middags veel honden op pad waar ze mee kon dollen.
Het was alsof ze wist dat het een heugelijke dag was. Want het was op de kop af twee jaar  geleden dat ze was gaan samenwonen met mij.
8 maanden was ze, toen ze werd gevonden  in een z.g. dodingsstation in Roemenië. Een grote loods, stikvol honden zonder eten en drinken in de verwachting, dat ze zouden sterven.
Ze werd er met de eerste lichting uitgehaald, ging een maand in quarantaine, waarna ze naar Nederland emigreerde. Vanuit een liefdevol gastgezin werd ze twee keer geplaatst, maar beide keren was het niet geschikt voor het gezin.
Ik was al lange tijd aan het vechten tegen mijn verlangen naar een hond.
Ik vroeg of het verlangen weggenomen kon worden, want ik was alleen en wie zou voor mijn hond zorgen als ik niet zou kunnen. ( Ze heeft een lief gastgezin als ik niet kan)
Als het regende zou ik er ook uit moeten. ( Laat mw. B. nu een hekel aan regen hebben ze kijkt me echt droevig aan als het zover is.)

Als ik 's ochtends wakker word, duik ik achter mijn pc om te schrijven, 

als moet mijn hoofd leeg en het scherm vol. 

(mw.B. kan haar plas prima ophouden en is geduldig.)

Kortom, ik had allerlei praktische bezwaren en bad vurig of mijn verlangen over mocht gaan.
Maar zoals dat soms gaat zat ik ondertussen op marktplaats en facebook te kijken naar hondjes.
En plots zag ik mw. B. staan. En wist ik: ”Dat is ze!!”
Op 7 januari 2015 maakte ze haar entree en ik heb nooit een moment spijt gehad.
Het leven is zo anders met een hondenhuisgenoot. Je wandelt en ontmoet andere eigenaren. Je maakt een praatje en leert elkaar een beetje kennen.
Zo is er een vrouw met twee lage eigenwijze hondjes die ongeneeselijk ziek is.
We zwaaien en vragen af en toe naar elkaars toestanden. ( Ik word geopereerd de scan was goed. )
Dan is er een oudere breekbare man met een grote zwarte hond. We maken een omweg, als we hem zien naderen, want de man houdt zijn hond niet meer en anders komt hij ten val.
En ik zou niet graag willen dat hij zijn heup breekt en zo kom ik weer aan het begin van deze blog.
Voor deze maandag wil ik jullie toewensen dat je de voeten stevig op de aarde zet en het koppie erbij houdt.



Liefs
@Lineke



vrijdag 5 januari 2018

Gezegende gebrokenheid,




Durf jij? Heb je de moed om jouw zwakheid in Gods Handen te leggen en het door Hem te laten gebruiken?
Durf je eerlijk te zijn over jouw kwetsbaarheid, jouw lijden, jouw verdriet?
Heb je het vertrouwen dat juist dat tot zegen kan zijn in Zijn koninkrijk, in Zijn wijngaard?
Ik luister naar de nieuwe cd van Sela. Liederen met een diepte waar we al heel lang behoefte aan hadden.
Zonder te oordelen, want dat probeer ik te voorkomen, we zijn de laatste jaren in Christelijk Nederland overspoeld met happy clappy liederen.
Er was al langere tijd een onvrede te bespeuren en een verlangen naar liederen waar in het lijden, onbegrepen vragen, verlossing en verdieping te horen was.
Kinga Ban, ongeneeslijk ziek, laat zich in haar hart kijken en samen met Sela vertolkt ze haar vragen en verlangens.
Liederen, die voor de kerk geschreven zijn en in de kerk gezongen zullen worden.
Vind je het niet bijzonder, dat het lijden en ziekte van Kinga op die manier als een reukoffer is in dienst van God?
Ik vind het heel bijzonder.

Dat doet me naar mezelf kijken.
In hoeverre heb ik mijn gebrokenheid, mijn geschiedenis aan God overgegeven en mag Hij het gaan gebruiken om een verandering ten goede in Zijn koninkrijk te bewerkstelligen.
Liefst ben ik succesvol en geur ik met prestaties. Maar mijn kwetsbaarheid, mijn wonden ontstaan in het verleden, durf ik dat aan God te geven en durf ik eerlijk te zijn.
Eerlijk naar jullie, naar mensen om me heen?
Als ik verdriet heb en pijn ervaar, verberg ik me heel graag. En daar is denk ik niets mis mee.
Ik heb het heel erg nodig om in alle rust bij de Heer te zijn, Zijn zachte stem te verstaan en Zijn leiding te volgen.
Als je niet precies weet, waarom je dingen doet, zoals je ze doet, dan heb je zo erg de leiding van de Heilige Geest nodig.
Hij ontrafelt die kluwen en pakt het lijntje beet en weet het tot een geheel te maken.
Natuurlijk is er voortdurend een vragen naar boven of het de juiste weg is, zoals die zich lijkt te ontvouwen. Maar een andere keuze is er niet: "Dit is de weg, wandel daarop" zegt Jesaja.
Een weg door de woestijn. Een weg met een zaadbuidel op de rug en tranen die de aarde bevochtigen.
Een weg, waarin het kind in mij opnieuw de ruimte krijgt om verlies en verdriet onder ogen te zien en getroost te worden.
En toch.. Toch zal de woestijn gaan bloeien en mag de Heer ook deze periode gebruiken tot Zijn eer en tot uitbreiding van Zijn koninkrijk, tot zegen van de ander, die zich in mijn geschiedenis herkennen zal.
Al was het alleen maar om hoop te brengen. Om te laten zien dat je ook door erge dingen heen kunt komen, omdat God er altijd was.
Dat geloof ik.



@Lineke

woensdag 3 januari 2018

De woondeken vertelt.


Hoe gaat het met mijn woondeken? 
Er zitten al heel wat uurtjes werk in. De zg Stersteek vroeg veel tijd van mij. Ik snapte hem niet. Het klopte van geen kant en daarom bleef ik maar steeds aan die kant. De kant van het begin van de toer. 
Ik slaakte een stille noodkreet naar mijn handwerkjuf, die horendol van dat meisje werd wat liever zat te kletsen dan dat ze breidde. Of ze het hoorde, weet ik niet want ze is al jaren geleden naar de Heer gegaan. Maar ik ontdekte dat ik de beschrijving niet goed had gelezen. Want het patroon zei dat ik met 5 samengehaakte stokjes moest beginnen, daarna telkens 9 van die stokjes en aan het einde van de toer stoppen met 5. Wat ik deed was om en om, 5,9,5,9.
De uitslag van een test op facebook was dat ik een eigenwijze discipel ben. Zou het er iets mee te maken kunnen hebben?

Na lang puzzelen had ik het voor elkaar en was mijn hele stersteek te bewonderen.
Maar helaas ontdekte ik toen dat ik in week 2 zat te haken.
De stersteek was nog lang niet aan de beurt. Ja, wat doe je dan? Je werk weer uithalen natuurlijk.
En jezelf vertellen dat het een hobby is. En dat alle dingen medewerken ten goede. En dat het nieuwe niet is gekomen, als het oude nog niet voorbij is. Of dat er een tijd is dat er weer naar het oude gekeken moet worden. Dat de woondeken nat wordt, omdat het meisje van 9 jaar haar eenzaamheid en angst laat zien en het nodig heeft getroost te worden. En dat het goed is, want Degene van gisteren is Dezelfde van nu en straks, ja Dezelfde in de eeuwigheid.

Ook als je in een periode zit waarin het allemaal niet zo lekker gaat, vanwege ziekte of de late gevolgen, burn-out of depressie, heb je het gevoel dat je één toer vooruit gaat en drie achteruit en lijkt het of je weer bij het begin moet beginnen.
En zo leveren een woondeken of dat wat het moet worden heel wat wijze lessen op.

Ik geniet van het haken en dat is het belangrijkste. Toch?

Vraagje:
Ken je dat? Dat je ineens moet huilen om wat oud lijkt te zijn en dat het nieuwe op dat moment niet omarmd kan worden?

Tweede vraag:
Met welke hobby ben jij zoet mee?

@Lineke


Morgen ga ik.....(3-1-2014)

Morgen zal ik het beter doen.

Vanaf 1 januari ben ik begonnen met een dagboek van Ditriech Bonhoeffer getiteld Brefier.
Gisteren las ik over dat God een begin met ons heeft gemaakt.
En dat begin is eeuwig en nu zijn we met Hem onderweg.
Onderweg zijn betekent niet, dat we telkens opnieuw hoeven te beginnen.

 Opluchting


Wat was dat voor mij een opluchting.
Want hoe vaak gebeurd het niet, dat ik 's avonds in mijn bed stap en bedenk dat ik de Bijbel niet gelezen heb. 
Geen tijd genomen heb om te bidden.

Stille tijd


Sinds het woord Stille Tijd zijn opwachting heeft gemaakt, ben ik daar vaak wat krampachtig in geworden.
De mensen op de preekstoel, die dit woord introduceerden vertelden dat het heel belangrijk was.
Het  liefst 's ochtends om een uur of half zes moest je stille tijd houden.
Ze  werden reuzen in mijn ogen.
En die reuzen deden iets wat ik nooit zou kunnen.
Om een uur of half zes mijn bed uit en dan met een schor keeltje de Heer loven en prijzen, de Bijbel openslaan en bidden.
Wat een onmogelijke prestatie..

Berg.

Het groeide uit tot een berg, die ik niet zou kunnen beklimmen.
Maar zij stonden op de preekstoel, dus ze hadden de geestelijke ladder beklommen.
Ik bleef onder aan staan en keek verlangend omhoog.
Nooit zou ik deze prestaties kunnen bereiken.
Want al ging ik om half zes uit bed en deed wat me werd opgedragen, hun aureool was verblindend.

Geen ladder maar een ander 'houtwerk'


Ik draaide me om en kreeg naar een ander 'houtwerk' in het oog.
Geen ladder, waar ik bij omhoog moest klimmen.
Nee, een houtwerk waar ik voor neer moest knielen.
Een kruis, waar al die prestatie's waren volbracht.
Daar legde ik mijn zwoegen neer. 
Daar mocht ik vermoeid uithuilen. 
Mijn last mocht ik afleggen en Genade ontvangen.

Relatie

Ik leerde dat geloven geen prestatie is, maar dat het relatie is.
Het gaat om mijn hart. 
En daar werd het begin gemaakt en hoefde ik nooit terug te gaan naar

 "Morgen zal ik het beter doen."


1Als ik wel de talen van mensen en engelen zou spreken, maar geen liefde heb, klink ik als een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2Als ik Gods woord doorgeef, alle geheimen doorgrond, alles weet wat er te weten is en al het geloof heb, zodat ik bergen kan verzetten, maar geen liefde heb, ben ik niets. 3Als ik mijn bezittingen stuk voor stuk uitdeel en mijn lichaam geef om te worden verbrand, maar geen liefde heb, dan heb ik er niets aan. 1 Kor. 13

@Lineke

Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...