woensdag 3 januari 2018

De woondeken vertelt.


Hoe gaat het met mijn woondeken? 
Er zitten al heel wat uurtjes werk in. De zg Stersteek vroeg veel tijd van mij. Ik snapte hem niet. Het klopte van geen kant en daarom bleef ik maar steeds aan die kant. De kant van het begin van de toer. 
Ik slaakte een stille noodkreet naar mijn handwerkjuf, die horendol van dat meisje werd wat liever zat te kletsen dan dat ze breidde. Of ze het hoorde, weet ik niet want ze is al jaren geleden naar de Heer gegaan. Maar ik ontdekte dat ik de beschrijving niet goed had gelezen. Want het patroon zei dat ik met 5 samengehaakte stokjes moest beginnen, daarna telkens 9 van die stokjes en aan het einde van de toer stoppen met 5. Wat ik deed was om en om, 5,9,5,9.
De uitslag van een test op facebook was dat ik een eigenwijze discipel ben. Zou het er iets mee te maken kunnen hebben?

Na lang puzzelen had ik het voor elkaar en was mijn hele stersteek te bewonderen.
Maar helaas ontdekte ik toen dat ik in week 2 zat te haken.
De stersteek was nog lang niet aan de beurt. Ja, wat doe je dan? Je werk weer uithalen natuurlijk.
En jezelf vertellen dat het een hobby is. En dat alle dingen medewerken ten goede. En dat het nieuwe niet is gekomen, als het oude nog niet voorbij is. Of dat er een tijd is dat er weer naar het oude gekeken moet worden. Dat de woondeken nat wordt, omdat het meisje van 9 jaar haar eenzaamheid en angst laat zien en het nodig heeft getroost te worden. En dat het goed is, want Degene van gisteren is Dezelfde van nu en straks, ja Dezelfde in de eeuwigheid.

Ook als je in een periode zit waarin het allemaal niet zo lekker gaat, vanwege ziekte of de late gevolgen, burn-out of depressie, heb je het gevoel dat je één toer vooruit gaat en drie achteruit en lijkt het of je weer bij het begin moet beginnen.
En zo leveren een woondeken of dat wat het moet worden heel wat wijze lessen op.

Ik geniet van het haken en dat is het belangrijkste. Toch?

Vraagje:
Ken je dat? Dat je ineens moet huilen om wat oud lijkt te zijn en dat het nieuwe op dat moment niet omarmd kan worden?

Tweede vraag:
Met welke hobby ben jij zoet mee?

@Lineke


3 opmerkingen:

  1. Haha, dat heb je weer geweldig geschreven!
    Zomaar ineens moeten huilen ken ik wel ja, of dat dan iets met 'oud' en 'nieuw'te maken heeft, vast ook wel eens.
    Hobbies: lezen, haken, bloggen, hardlopen

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Super zo'n woondeken haken, heb heel wat afgehaakt (dekens, truien) maar dat zit er niet meer in met m'n schouder helaas, maar nu ik compleet ben afgekickt is het ook goed zo. Ik ben een nieuwe hobby aan het ontwikkelen maar dat houd ik nog ff geheim hahahaha

    Ik ben de afgelopen maanden begonnen met wandelen, maandagochtend vaste prik, en ik lees veel de laatste tijd, ben ook wel met handletteren bezig geweest maar kom niet veel verder dan het uitschrijven van bijbelteksten, je ziet soms prachtige dingen op het wereld wijde web maar dat heb ik niet in de vingers vrees ik.

    Dat huilen ken ik ook, leer meer en meer dat het er mag zijn, compassie hebben, ok met jezelf is best een kunst om te leren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Weet je wat ik bedacht Danielle? Ik zag zo vaak dat je wat schreef op je facebook en vroeg me af waarom jij ook geen blog begint. (Ik heb trouwens meerdere facebookers aan het bloggen gekregen ;-)) Maar jij zou dat ook kunnen

      Verwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verborgen verleden.

Verborgen verleden. Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen. Zij had zich afgesloten v...