maandag 8 januari 2018

Koppie erbij en voetjes plat.

mw. B. in haar opvanggezin.

Het is maandag en het weekend is weer achter de rug.
Het was een roerig weekend, want gisterochtend belde een naaste dat een andere naaste was gevallen en de heup had gebroken.
Nu heb ik met die naaste een moeilijke relatie gehad. In de relatie werd er teveel van me verwacht en dat had ik als klein mens niet behoren te geven.
Maar het gekke is, dat het patroon wakker en ik bewogen word.
Het was ook een hele lastige situatie, waarin naaste was komen te vallen.
De hele dag was ik ermee begaan, totdat ik rillend van de stress en de kou in de stoel zat en me afvroeg wat er met me aan de hand was.
Gelukkig was er een vriendin, die me even tot de orde riep en vertelde dat ik voor mezelf diende te zorgen en aan mezelf moest denken.
Ik nam een lange warme douche en sloot de familieapp. Ging op tijd naar bed nadat ik mw. B. had uitgelaten, die in tegenstelling tot mij een zeer vrolijke dag had gehad. Ze vond het lekker weer, het zonnetje scheen en er waren ’s middags veel honden op pad waar ze mee kon dollen.
Het was alsof ze wist dat het een heugelijke dag was. Want het was op de kop af twee jaar  geleden dat ze was gaan samenwonen met mij.
8 maanden was ze, toen ze werd gevonden  in een z.g. dodingsstation in Roemenië. Een grote loods, stikvol honden zonder eten en drinken in de verwachting, dat ze zouden sterven.
Ze werd er met de eerste lichting uitgehaald, ging een maand in quarantaine, waarna ze naar Nederland emigreerde. Vanuit een liefdevol gastgezin werd ze twee keer geplaatst, maar beide keren was het niet geschikt voor het gezin.
Ik was al lange tijd aan het vechten tegen mijn verlangen naar een hond.
Ik vroeg of het verlangen weggenomen kon worden, want ik was alleen en wie zou voor mijn hond zorgen als ik niet zou kunnen. ( Ze heeft een lief gastgezin als ik niet kan)
Als het regende zou ik er ook uit moeten. ( Laat mw. B. nu een hekel aan regen hebben ze kijkt me echt droevig aan als het zover is.)

Als ik 's ochtends wakker word, duik ik achter mijn pc om te schrijven, 

als moet mijn hoofd leeg en het scherm vol. 

(mw.B. kan haar plas prima ophouden en is geduldig.)

Kortom, ik had allerlei praktische bezwaren en bad vurig of mijn verlangen over mocht gaan.
Maar zoals dat soms gaat zat ik ondertussen op marktplaats en facebook te kijken naar hondjes.
En plots zag ik mw. B. staan. En wist ik: ”Dat is ze!!”
Op 7 januari 2015 maakte ze haar entree en ik heb nooit een moment spijt gehad.
Het leven is zo anders met een hondenhuisgenoot. Je wandelt en ontmoet andere eigenaren. Je maakt een praatje en leert elkaar een beetje kennen.
Zo is er een vrouw met twee lage eigenwijze hondjes die ongeneeselijk ziek is.
We zwaaien en vragen af en toe naar elkaars toestanden. ( Ik word geopereerd de scan was goed. )
Dan is er een oudere breekbare man met een grote zwarte hond. We maken een omweg, als we hem zien naderen, want de man houdt zijn hond niet meer en anders komt hij ten val.
En ik zou niet graag willen dat hij zijn heup breekt en zo kom ik weer aan het begin van deze blog.
Voor deze maandag wil ik jullie toewensen dat je de voeten stevig op de aarde zet en het koppie erbij houdt.



Liefs
@Lineke



6 opmerkingen:

  1. Wat een mooie wens, ook jou wens ik dat toe 😘
    Wat mooi dat mw B. en jij het zo met elkaar getroffen hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel Danielle ja ze is echt een cadeautje.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dapper dat je de familie app sloot. Soms is dat het beste! Want jij bent tenslotte jij en hebt je handen vol aan jezelf toch xxx Goed gedaan.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...