maandag 22 januari 2018

Pijn is eng.

Het leven is op dit moment naar binnen gekeerd. Weinig social media om me af te leiden van mijn lastige gevoelens.
Want ze zijn er. Blijdschap, vreugde en boosheid daar heb ik niet veel moeite mee.
Maar verdriet en pijn vind ik heel erg lastig. Ik voel me niet sterk, in tegendeel ik voel me hulpeloos.
Er sluipt een gedachte binnen. De vraag word gesteld of ik bang ben voor pijn.
De vraag alleen al, doet de tranen in mijn ogen schieten.
Als ik denk aan pijn moet ik huilen.
Want er zit zoveel pijn in me. En al dat zeer is nog lang niet beweend.
Ken je dat? Als je denkt aan alles wat je overkomen is, dan heb je het gevoel dat je nooit weer ophoudt met huilen.
Dus slik je en ga je dapper door.
Maar doe je jezelf daarmee recht? Geef je jezelf de aandacht die je verdient? Heb je compassie met jezelf?
Ik denk dat we deze vraag ontkennend moeten beantwoorden.
Je negeert jezelf en richt je blik naar buiten en geeft een ander de aandacht waar je zelf zo naar verlangt.
Maar plaatsvervangende aandacht laat je achter in eenzaamheid. Want je kunt nog zoveel goed doen aan de ander, maar als je thuis komt, vind je je achtergelaten zelf ,die nog steeds de tranen niet gehuild heeft.
Het is eng om te voelen en te kijken. Te kijken naar wat er was en wat er gebeurde.
Het is griezelig om de persoon die je toen was en de situatie te ervaren waarin je je toen bevond.
Stel dat je die persoon een brief zou schrijven hoe zou die er uit zien?

Hallo Meisje. 
Ik weet dat je behoefte voelt om je te uiten en te vertellen wat je overkomen is.
Maar ik heb geen tijd om naar je te luisteren. Ik heb geen zin om je tranen te drogen.
Je hebt je verstopt en ik zou zo zeggen dat je maar op je plekje moet blijven zitten. Ik wil verder met mijn leven en dat leven moet er bruisend en energiek uit zien.
Dat jij daar zit heb ik niet zoveel boodschap aan.
Je moet niet zeuren, je wacht maar totdat je op de plaats komt waar je tranen gedroogd zullen worden en waar alles nieuw zal zijn.
Ik heb geen zin om verantwoordelijkheid voor je te nemen.

Weet je, dat houd je heel lang vol. Maar je houdt het niet je hele leven lang vol.
Want daar waar de mens in jou zich verstopt heeft is het niet verder gegroeid. Het is niet mee gegaan.
Ooit deed ik de Bijbelschool. Mijn mentor zag me als een mooie bloeiende boom. Maar als ze om de boom heen liep, zag ze aan de andere kant een hele kale boom. Het was niet meegegroeid, het had niet meegedaan.
Het was afgekapt en er was geen leven te bekennen.
Aan dat beeld moet ik de laatste tijd veel denken.
Ben ik bang voor de pijn? Ja, ik ben bang voor de pijn. Maar ik heb het overleefd dus was ik sterk genoeg.
En nu mag ik gaan leven. Dwars door de pijn en tranen heen.

Vraag: 

Ken jij ook de angst voor pijn en de neiging om het te negeren?

@Lineke




6 opmerkingen:

  1. Zo verschrikkelijk herkenbaar, zit er ook weer midden in 😢
    Maar we komen erdoor want IK BEN is erbij 😘

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel veel sterkte lief en dapper mens. En blij dat ik herkenning vind in het negeren van en angst voor.

      Verwijderen
  2. Ach meissie, heel herkenbaar. Ik heb een gedicht erover geschreven: de pijn spreekt. Maar ik durf het niet op mijn site te zetten. Ben bang dat mensen dan denken dat ik zwaar depressief ben. Dat is niet zo maar soms ben ik wel wanhopig omdat ik al zolang pijn heb - ik bedoel de fysieke pijn maar ja daar lijd je als mens ook mentaal onder.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zeker fysieke pijn is net zo erg ook om wanhopig van te worden. Dankjewel voor je reactie Anne.XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gelukkig kan ik zeggen dat ik niet (nog) niet heel veel meegemaakt heb in mijn leven maar ik wil jou wel heel veel sterkte en Gods onmisbare troost en zegen toewensen.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...