zaterdag 20 januari 2018

Stormvast.

Zaterdagmorgen.
Oneindige dag uitgestrekt voor ons, waarin we ons bedenken wat we vandaag eens gaan doen. 
Heerlijk niet starten met een gezond ontbijt, maar met een kop koffie en een bitterkoekje om een andere twist aan de week te geven en ons ervan te overtuigen dat het echt maar dan ook echt zaterdag is.

De weekkalender staat nog voor me en deze begint bij de zondag, dus staar ik naar de afgelopen activiteiten van deze week. Twee gingen niet door vanwege de vliegende storm op donderdag. De tafel op het balkon waaide stuk en het was een wind zoals ik me niet kan herinneren als het was. 
Verder was het een week met warme ontmoetingen. Een vrouw die een bezoekje kwam brengen en me introduceerde in een crea-en koffieclub georganiseerd door een superhaakster.
In de ruime woonkamer waren ijverige handen en losse tongen van leden van de kerk te vinden.
Wat was het gezellig en heel langzamerhand vind ik mijn plekje buiten de zondagse diensten om.
Ik merk dat het lang geduurd heeft. Ik ging wel, maar durfde niet mezelf te zijn. Eén van de vele jassen die mijn kapstok rijk is werd aangetrokken en zo verhulde ik mijn echte zijn. 
Een geestelijke jas, een jas vol vraagtekens wat zich uitte naar belangstelling voor anderen, als ik maar buiten schot bleef etc.
Het voelde allemaal niet veilig en dat is heel begrijpelijk als je juist in de kerk zoveel schade geleden hebt.
Op maatschappelijk gebied sta ik mijn mannetje en voel ik me thuis, in de kerk is dat een heel ander verhaal.
Toch is er een onuitblusbaar verlangen, wat soms een heel klein vlammetje was, wat gloeide onder het as van beschadigingen. Naar mate er meer herstel plaatsvind, niet in de laatste plaats door belangstellende bezoekjes van de dominee, durf ik me meer te geven.
Voor mij is het ook veel nadenken over de ervaringen en onderzoeken hoe het in deze kerk toegaat.
En ik ben tot de conclusie gekomen dat een stevige paraplu in de vorm van landelijke synode, je behoedt voor meewaaien met iedere wind van leer.
Want er gaan nogal wat stevige stormen over Nederland in de vorm van ideeën en idealen geboren uit het verlangen naar meer.


@Lineke



3 opmerkingen:

  1. Wat fijn dat je jezelf nu meer durft te laten zien! Ik denk dat ik het een beetje begijp. Denk dat het goed is voor je om in een 'traditionele kerk' te gaan nu. Is zeker waar wat je daarover schrijft.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. God weet precies waar Hij je neer plant om langzaam maar zeker te genezen van de pijn die je opliep in de kerk (althans dat is mijn ervaring)
    Hij zorgt met zoveel liefde voor onze wonden.
    Fijn dat ijverige handen een bruggetje mogen vormen, veel plezier daar.

    Knufffff dappere mooie vrouw.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi hoe oprechte belangstelling voor jou genezend werkt.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Op grote voet.

Na een hele tijd rugklachten te hebben gehad, heb ik een afspraak gemaakt bij de podotherapeut. Let wel een peut en geen loog. Want een (P...