donderdag 15 februari 2018

Donorregistratie. Een duit in het zakje.

Donorregistratie.
Het heeft veel stof doen opwaaien. 
En veel tongen losgemaakt.
Gelukkig. Dat betekent dat men kritisch is en niet als een schaap achter de regering aanloopt en op hun bevel je automatisch laat opereren als je z.g. dood bent.

Zogenaamd, want je bent niet dood, als ze zonder narcose of andere vorm van verdoving je organen verwijderen.
Zou je echt gestorven zijn, dan hebben ze niets meer aan je organen en kunnen ze die ook niet meer gebruiken.

Een zeer naaste. 
Hij was begin dertig en overleed heel jong. Was met zijn vrouw en twee kinderen op vakantie in het buitenland.
Kreeg een hersenbloeding ten gevolge van een aneurysma. 
Werd naar een ziekenhuis gebracht, alwaar hij al z.g. hersendood was.
Daar werd besloten dat hij naar een ander ziekenhuis moest worden getransporteerd.
Vrouw, ruw uit haar onbezorgde vakantie gescheurd, reisde mee.
Daar vroeg men haar of ze de organen van haar man wilde afstaan.
Ze vertelde hun dat zij en haar man  het er ooit eens over hadden gehad, maar  niet tot een besluit waren gekomen.
Ze werd onder druk gezet en toen ze bleef aarzelen werd de druk nog groter.
Toen ze besloot om het niet te doen, ook omdat ze niet wist, hoe haar man er over dacht, lieten ze haar alleen. Ze waren boos en ze kon niet meer rekenen op enige vorm van compassie, een jonge vrouw met twee kinderen in het buitenland, die haar man had verloren.
De vrouw reisde naar huis, want haar man kwam later.
Het werd een trauma voor haar en vanuit het trauma had ze het nodig om te zien of het ondanks haar nee toch niet was gebeurd.

Dit gebeurde 33 jaar geleden.
Als je dit van heel dichtbij hebt meegemaakt, waar blijven dan je overwegingen om het vanuit christelijk oogpunt te doen. 
Is de wereld die achter de orgaandonatie schuil gaat wel christelijk? Het is opvallend dat juist christenen protesteren en kritische kanttekeningen plaatsen.
Zouden ze ervaren dat deze industrie, want zo noem ik het, niet deugd.
Dat het terwijl wij denken, dat het is om een ander te helpen en levens te redden het vooral om geld draait?
Ik vind het opvallend dat de partij die voor voltooid leven is, je dwingt om donor te worden.

Sinds 2010 ben ik een trouwe bezoeker van het ziekenhuis.
In 2012 werd ik klant van plastische chirurgie.
Een operatie die verstrekkende gevolgen had en die ik achteraf en als ik alles had geweten nooit had willen doen.
Nu sta ik voor een nieuwe operatie.
Vanaf het eerste moment zijn me alle opties verteld.
Maar nu ik besloten heb om voor een optie te gaan, die mij het beste lijkt, omdat degene, die de specialist aan raad geen aantoonbare verbeteringen en in tegendeel grote kans op verslechtering op zal leveren, word me dat niet in dank afgenomen.
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat aan de optie , die hij steeds noemde  niet zoveel verdiend word.
Al met al denk ik dat er een machtig concern achter zit met meer dollartekens in de ogen, dan de belangen van de patiënt.
Ten overvloede deel ik nog een link.
Ik zou mijn naaste en mijzelf een vredig heen gaan gunnen en niet de laatste uren in onmenselijke pijnen de aarde te moeten verlaten.
En als ik kans heb om langer te leven door een orgaan van een stervende te krijgen, gun ik hem of haar ook niet zo’n dood.
Nee, ik word geen orgaandonor. 
En nee, ik wil ook geen organen van een ander.


Mocht je na het lezen van dit stuk en onderstaande link je automatische registratie willen wijzigen kun je dit doen op




@Lineke





Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...