woensdag 7 februari 2018

Voor het laatst iets nieuws.

Wat een leuk thema van de nieuwe bloghop bedacht door Margé
Mijn gedachten gaan terug in de tijd.
Wanneer begon ik eigenlijk iets nieuws?
Onder de druk van een calvinistische opvoeding was er in mijn jeugd geen sprake van.
Je ja behoorde ja te zijn en je nee nee.
Trouw waar aan je was begonnen en de waarschuwing voor 12 ambachten dertien ongelukken hoog in het vaandel.
Hoe je je talenten en gaven op deze manier zou kunnen ontwikkelen en vermenigvuldigen was niet aan de orde.
Je begroef ze in de grond uit angst, dat je ze zou kunnen verliezen door er niet goed mee om te gaan.
Ergens diep in mij steigerde er een paardje die tomeloos wilde rennen en de wereld ontdekken.
Toen ik 17 jaar was ging ik de zorg in. Een hele goede keuze, want er waren doelgroepen genoeg die me de ruimte gaven om te veranderen.
Thuiszorg, verpleeghuis, dementie, zuigelingen, ziekenhuis het is allemaal voorbij gekomen.
Een vast gegeven in al die veranderingen waren de mensen.
Want daar lag en ligt mijn grootste talent: Ik houd van mensen.
Luisteren naar hun verhalen, samen op zoek naar knelpunten en stimuleren hun kracht aan te boren om nieuwe dingen te doen.
Was het een spiegel die ik mezelf voor wilde houden, een moed die ik in de ander zocht?
Ik overwon angsten voor hoogte, voor paarden, voor allerlei dingen.
Ik overwon de angst voor het leven zelf, voor groei en voor fouten maken.
En gaande weg heb ik ontdekt wie ik ben en niet ben.
Ik ben geen mens van lange adem, ik ben iemand van korte projecten, lijntjes uitzetten, verbindingen leggen en het werk aan de ander overlaten.
Dus ontvouwt zich iedere keer iets nieuws en blijft het leven fris en fruitig.
Het antwoord op de vraag, wanneer ik voor het laatst iets nieuws ben begonnen is december.
Vrijwilliger bij het Gouden Uurtje.
Op vrijdagavond rond de klok van zeven een aantal mensen met bijzondere gaven neergestreken rond de tafel voorzien van koffie thee en koek, luisterend naar verhalen.
De een brengt een kinderwagen met twee poppen mee, die liefderijk in een hoek geparkeerd word.
De ander zit gedurende het uurtje hartelijk naar me te glimlachen en te knikken.
Weer een ander onderbreekt met regelmaat het verhaal om zijn eigen versie er aan te geven en je vraagt je af, hoe dit vriendelijk bij te sturen.
Toen ik er voor gevraagd werd, aarzelde ik geen moment. Want aan het begin van mijn leven was er Ineke, mijn eerste lieve vriendin met down, die overleed toen ze 12 jaar was.
Ineke, die ik nog regelmatig mis, omdat ze zo puur en echt was.
Ineke legde de basis voor mijn liefde voor mensen en speciaal voor mensen met bijzondere gaven.
En zo blijf je trouw en je ja ja en nee nee.
Want zij blijft altijd mijn eerste vriendin, die op me wacht aan de overkant.

@Lineke

1 opmerking:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Op grote voet.

Na een hele tijd rugklachten te hebben gehad, heb ik een afspraak gemaakt bij de podotherapeut. Let wel een peut en geen loog. Want een (P...