zondag 4 februari 2018

Waarom ging je in Israel werken?



Deze vraag is mij al vaak eens gesteld. 
Mijn antwoord was dan, dat het met mijn eigen geschiedenis had te maken. Maar laat me nu eens een inkijkje geven.
En ik doe dat in alle kwetsbaarheid en met een kloppend hart. 
Maar het is een verhaal tot eer van God.

In de jaren 1995-1996 keek ik op een avond naar een uitzending van de EO.
Eerst werd er een speelfilm uitgezonden, die ging over een vrouw die misbruikt was en het had verdrongen.
Daarna was er een programma van Feike ter Velde. Hij interviewde een vrouw over het misbruik in haar leven.
Ik zat aan de buis gekluisterd en dat wat de Heer me al een paar keer had willen vertellen werd duidelijk. Ook ik was misbruikt.
Ik had al lange tijd geen contact meer met mijn ouders en naasten. Maar nu kon ik hun vragen beantwoorden. Mijn vader had me misbruikt.
Helaas, hij ontkende en mijn familie geloofde hem en maakte me voor van alles en nog wat uit.
De grond zakte onder mijn bestaan weg en ik had geen zin meer om nog verder te leven.

Vaag drong het tot me door, dat ik niet de enige was, die door onrecht haar familie verloren was.
Mijn oudste broer ( Israël) overkwam hetzelfde lot, ook zij verloren door onrecht hun familie en ook in hun geval ontkenden mensen wat er gebeurd was. Terwijl de as van de ovens in hun haren vloog  zeiden ze en word er nog gezegd: “WIR haben es nicht gewust”
Me dit te realiseren gaf me een nieuwe familie, ik hoorde ergens bij.

Het proces ingaan was zwaar en moeilijk. 
Ik maakte van te voren afspraken met de Heer.
Ik wilde er niet in verzanden, het zou niet mijn identiteit mogen worden
Maar toch zou ik me er aan over moeten geven.
Dus vroeg ik Hem me een teken te geven als het klaar zou zijn.
En ik vroeg Hem dat wat ten kwade gedacht was ten goede gebruikt zou mogen worden. (Jozef in Egypte)
Ik las de boeken van Bodie Thoene en de Dochter van Sion sprak me heel erg aan.
Wat herkende ik me in haar. Misbruikt en heel erg kwetsbaar.

Op een zondag was er een voorganger uit Amerika in de gemeente,
Ik was al een tijd aan het worstelen met mijn achternaam.
Ik droeg immers dezelfde naam als de dader en wat walgde ik daarvan
De voorganger uit Amerika, hij wist niets van mij, bad voor me en had een woord van de Heer
"You have a new name.
It is not your fathers name, from now on you will be called the Daughter of Sion."
Het raakte me diep van binnen. 
Iedere zucht ieder gebed word door de Heer gehoord en serieus genomen.
Was het daarmee klaar?
Nee, herstel heeft tijd nodig.
Op een gegeven moment gaf de Heer me het woord uit Jesaja. Jubel jubel dochter Sions.
Dat was het teken dat het klaar was.
Een maandagmorgen. Ik stond aan de strijkplank en de zachte Stille Stem klonk in mijn binnenste
“IK wil dat je me dient in Israël”
"Ben ik gek, wat is dat?" 

Vijf tekenen.

"5 tekens en binnen een week" vroeg ik aan de Heer .

Het schilderde mijn verwarring of ik die Stille Stem goed had verstaan.

En die 5 tekens kwamen. Waaronder een grote zolder boven een garage waar ik mijn meubels zou mogen stallen als ik weg zou gaan.
Je loopt rond als een alien, met wie praat je over je “roeping”?
Afgekeurd vanuit de zorg,  een WAO uitkering, wat te doen in Israël?
Binnen drie maanden had ik een baan in de thuiszorg, mijn opgestuurde loonstrookjes zag men over het hoofd bij de WAO
Ze kwamen er achter, toen ik mijn plannen bekend maakte en moest het teveel geinde terug betalen.
(De Heer vroeg: Wil je die stok ook aan Mij geven?)
Geregeld door de Heer, ik had immers niet meer terug mogen keren in de zorg?
Het leven begon me goed te bevallen.
Een baan, een auto, ik had het goed.
Wel overkwamen me dingen, die me trainden om in Israël te leven, alleen zag ik ze niet zo.
Mijn vriendinnen hadden iedere maandag een bidstond voor Israël.
Ik mocht niet mee doen, want ik zou er niets van begrijpen.
Zomer 1999, een voorganger kwam en zei dat als je een belofte hebt gedaan verwacht de Heer dat je hem inlost.
Boem, boem ging mijn hart ,dat was ik.
Langzaam begon ik praktische voorbereidingen te treffen.
IN oktober ging ik mee op een reis naar Israël. De reisleidster wist van mijn plannen, verder niemand. Ik bezocht een aantal organisaties, maar toen ik thuis kwam, wist ik het niet.
Ik gaf het terug aan de Heer, Hij zou het wel weten.
Begin februari kwam de vraag of ik in Alyn zou willen werken en wonen, dichtbij het ziekenhuis.
Ik was zo blij verrast. Met kinderen? Ik had oude mensen in de gedachten.
Eind februari reisde ik af. Mijn auto verkocht, huis opgezegd, meubels gestald en poezen verhuist naar nieuwe baasjes.
In Alyn mocht ik kinderen verplegen, die geen kind konden zijn, zoals ik geen kind had kunnen zijn.
Ik leerde zoveel van hun. Ik leerde mijn innerlijke krachtbron aan te boren, niet bang te zijn. In het jaar brak de tweede intifada uit en velen keerden naar huis. Ik kon blijven, want kom ik om, dan kom ik om. Het is mijn volk, mijn familie.

En zo keerde de Heer het misbruik van mijn vader om en werd wat ten kwade gedacht was ten goede gekeerd.
Mijn boodschap aan jou is, welke erge dingen je ook hebt meegemaakt: als je het aan God geeft, zal Hij het omkeren en gebruiken tot Zijn Eer.
Ik ben daar het levende bewijs van.




Onderstaand filmpje gaat over het werk wat ik heb mogen doen en de afdeling waar ik gewerkt heb.




@Lineke




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...