vrijdag 30 maart 2018

Ik ben één van de weinigen.


Ik keek er ook naar. Want men was er enthousiast over. Dus moest ik het ook zijn.
Maar ieder jaar houd ik mijn hart vast. Zoveel mensen op de been op één plek. Zou het wel goed gaan?
In het jaar 2000 woonde en werkte ik in Israël in Jeruzalem.
Voor ik ging realiseerde ik me dat het een gevaarlijk land was en dat ik tijdens mijn verblijf mijn leven zou kunnen laten. En dat had ik geaccepteerd. De Here God had me een onvoorwaardelijke liefde voor het volk in mijn hart gelegd.
Onvoorwaardelijke liefde is niet dat je je kritiekloos bent ten opzichte van de ander.
Of dat je ze door een heilige bril bekijkt en ze omgeeft met hemels aureool.
Onvoorwaardelijke liefde is houden van mét de gebreken en onvolkomenheden.
Het is een geschenk die niet van mezelf is. Het is me geschonken en ik ben blij en dankbaar dat ik het uit mocht pakken.
Ieder jaar houd ik mijn hart vast. En de volgende dag ben ik verwonderd dat het weer goed gegaan is.
Nog steeds zijn we blijkbaar gevrijwaard van aanslagen.
Want een manifestatie als the Passion die zoveel mensen op de been brengt is gevaarlijk.
Ooit zei ik dat een keer op social media. Ik moest niet zo doemdenken.
En er werd gezegd dat ik vertrouwen moest hebben.
In het jaar 2000 leefde ik temidden van aanslagen en dreiging van aanslagen.
De eerste dag van mijn verblijf werd me al verteld dat ik niet naar het winkelcentrum moest gaan.
Als ik met de bus wilde bad ik van te voren.
En nog was ik niet verzekerd dat mij niets zou overkomen.
Wel dat ik me veilig en geborgen voelde ondanks dreiging.
Het gebeurde als ik thuis kwam, dat in een straat verder op hetzelfde moment als ik langs reed een bom was ontploft.
Als ik een drukke markt wilde bezoeken ik eerst keek of ik militairen voorzien van wapens zag.
Briefschrijvers uit Nederland wisten me te vertellen dat militairen met wapens geweld opriep.
Wat een naïviteit. Ze wisten niet waar ze over spraken.
Ik deed het zwijgen toe, want uitleggen hoe het wel werkte, kostte alleen maar energie.
Het is weer goed gegaan. Nog steeds leven we in een land waar we massaal en  ongestoord samen kunnen komen.
Naar the Passion zelf kijk ik niet. Ook het gebeuren zelf geeft me een dubbel gevoel.
Artiesten die niet in Jezus geloven vertolken met wereldse liederen Zijn lijden en sterven.
Ik vernam dat ook de bloedvloeiende vrouw dit jaar in de massa was opgenomen.
Zij, die zich zo diep schaamde en maar amper tevoorschijn durfde komen liep nu in Amsterdam voor het oog van Neerlands volk.

Onwillekeurig denk ik aan al de vrouwen in dezelfde stad die achter  ramen  als 
toeristische trekpleister fungeren. 

Kortom ik kan er niks mee. Al ben ik een van de weinigen 

@Lineke







donderdag 29 maart 2018

Nooit meer alleen.


Gisteren werd ik op onaangename wijze verrast vanwege een onbekende die mijn blog over mijn bril goed had gelezen. 
De persoon bezocht de betreffende zaak, gaf zich uit als mijn vriendin en vroeg of zij voor hetzelfde in aanmerking mocht komen.
Ze kent me niet en ik haar niet, ze wist trouwens mijn achternaam niet goed te benoemen.
Ze is zeker geen vriendin van me, want mijn vriendinnen gunnen me zo’n geweldige warme douche, die ik op mijn beurt weer uitgedeeld heb.
Jammer, dat iemand met zoiets moois aan de haal gaat. Als de onbekende dit leest wil ik haar vriendelijk doch dringend verzoeken dit niet meer te doen.
Iemand iets gunnen maakt je een mooier mens en dat komt echt weer naar je terug.
Misschien niet in een voordeel waar je op uit bent, maar het geeft je wel een dankbaar hart.
Van schrik heb ik de blog er afgehaald, ook omdat ik me plaatsvervangend schaamde.
Ik weet dat ik niet verantwoordelijk ben voor het gedrag van de ander, maar ik vind de mensen van de zaak zo sympathiek en dat gun ik ze niet.
Het doet me wel realiseren dat mijn blog door meer mensen gelezen word.
En dat is op zich fijn. Want daaruit blijkt dat ik wat te vertellen heb.
En dat wat ik vertel ook nog hout snijdt. Wat ik nu wil vertellen is dat het Witte Donderdag is.
En op Witte Donderdag denken volgelingen van Jezus Christus aan het verschrikkelijke Lijden wat Hij vrijwillig onderging.
Ik was 28 jaar, toen ik bewust een keuze maakte om mijn leven over te geven aan Jezus. Jullie hebben vast meegekregen dat ik voor die tijd heel veel heb meegemaakt.
Was het een verschil voor de keuze of na die tijd?
Ja, een heel groot verschil.
Toen ik Jezus vroeg om mijn verleden heden en toekomst over te nemen dat Hij mocht gaan regeren dat Hij het roer van mijn levenschip in Handen mocht nemen, kwam er blijdschap, vrede en een geliefd zijn.
Nooit meer alleen. Misschien vraag je je af wat je er voor moet doen.
Het enige wat je moet doen is je handen vouwen, je ogen sluiten en dat hoeft zelfs nog niet eens en Jezus Christus vragen of Hij in je hart wil komen wonen.
En mocht je vragen hebben, dan mag je altijd aankloppen.

Ik wens je fijne Paasdagen toe.

@Lineke





zondag 25 maart 2018

Hoe houd ik de aanwezigheid vast?



Hoe kan ik meer van God ervaren?
Wat zou ik hiervoor kunnen doen (of laten)?'
 en vooral 'Hoe houd ik het vast?'

Ook deze vragen werden gesteld in de inleiding op de bloghop van deze maand.
Met mijn tweede bijdrage wil ik niet pretenderen dat ik het antwoord op deze vragen weet.
Laat me bij de laatste vraag beginnen. Hoe houd ik de Aanwezigheid van God vast?
Het lijkt erop dat je er wat voor moet doen. En dat is de tweede vraag.
En de eerste vraag is hoe je meer van God kunt ervaren.
Als je Jezus Christus en Zijn offer hebt aangenomen, ben je een kind van God geworden. Je hebt een relatie gekregen met God de Vader.
In een relatie is er sprake van wederkerigheid. Jij hebt jouw aandeel en in dit geval heeft God Zijn aandeel.
Vaak zijn we zo bezig met ons aandeel dat we God uit het zicht verliezen.
We zijn bezig met ons verlangen naar meer en hoe dat te vervullen in plaats van dat we wachten op Zijn aandeel.
Eigenlijk is hier sprake van ongeloof en twijfel. Twijfel of God Zichzelf zal openbaren in de relatie die we met Hem hebben.
Laten we eens kijken naar aardse relaties. Vriendschappen, ouders en kinderen.
Je hebt prachtige momenten met elkaar. Je geniet intens van elkaars aanwezigheid en de tijd die daarop volgt denk je er aan terug.
Vraag je je dan af hoe je het vast kan houden? En wat je er voor moet doen dat het weer gebeurd dat je opnieuw zo’n moment zal hebben?
Zou je met deze instelling naar je vriendschap kijken, dan zou je de ander claimen is het niet?
En die claim beknelt alleen maar en is dodelijk voor de relatie.
Wat maakt dat je de ander los kunt laten, is het vertrouwen dat het opnieuw gebeuren zal.
Want jij en hij of zij hebben de componenten in zich om van elkaars aanwezigheid te genieten.
Zo is het ook met God, denk ik.
Wij mogen Hem vertrouwen dat Hij op Zijn tijd ons zal verrassen met Zijn Aanwezigheid.
En vast houden is claimen, maar ontvangen vraagt geopende handen.


Onzekerheid.



Ook ik ervaar regelmatig onzekerheid of het werkelijk zo is dat de Heer je verrast met Zijn aanwezigheid.
 Of het werkelijk zo is dat je er niets aan kan doen om het te bewerkstelligen.
Als we daarover in onzekerheid verkeren mogen we ons richten op de beloften van God Zelf.
Jezus zegt tegen jou en mij:

In Matteüs 28:20 NBG51
En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld.

In Jesaja 57:15 NBG51
15Want zo zegt de Hoge en Verhevene, die in eeuwigheid troont en wiens naam de Heilige is: In den hoge en in het heilige woon Ik en bij de verbrijzelde en nederige van geest, om de geest der nederigen en het hart der verbrijzelden te doen opleven.

En in Johannes 14:23 Het Boek
Jezus antwoordde hem: ‘Als iemand van Mij houdt, zal hij doen wat Ik heb gezegd. Mijn Vader zal van hem houden en samen zullen Wij bij hem komen wonen.

In plaats van onszelf af te vragen hoe we  meer van God kunnen ervaren, wat we hiervoor moeten doen of laten en hoe we het kunnen vasthouden, kunnen we in geloof gaan danken vanuit deze beloften dat God al aanwezig is.
Hij heeft het immers Zelf gezegd en blijft het zeggen.







@Lineke



Gods aanwezigheid.


Toen ik nog heel jong was, hoe oud weet ik niet meer, zat ik eens op het stoeprandje voor mijn huis. De Heer daalde neer in zo’n werkelijke aanwezigheid  en nam naast me plaats.
Het was een liefelijke nabijheid en een vreugde. Het gebeurde meerdere malen en de overbuurman, die nergens in geloofde zag dat meisje zingen en zei tegen mijn ouders , dat hij er niet om heen kon dat er een God was.

De tastbare herinnering droeg me mijn leven door. Er gebeurden verschrikkelijke dingen gedaan door mensen, die zeiden in God te geloven.
Maar dwars door alles heen bleef de Heer me vasthouden en ik de Heer.
Die momenten van tastbare aanwezigheid smolt me met Hem samen.
Het was onmogelijk om Hem los te laten, want Hij was en is aanwezig in mijn leven en is een deel van mij.

Misschien ben je wel jaloers op zulke ervaringen. Zou je het ook graag eens willen bemerken.
Ik geloof dat Gods genade groter is dan wat mensen je aan doen.
En dat Hij deze Genade rijkelijk laat vloeien voor degene die het nodig hebben.
Het is geen verspilling van de rijkdom, die Jezus door Zijn Leven te geven aan het Kruis voor ons is vrijgekomen.
Zijn Bitter Lijden moet door ons op waarde geschat worden en met eerbied en ontzag gezien worden.
Want vanuit dat lijden vloeit de Genade en aanwezigheid van God voort. Jezus heeft immers de weg naar de Vader geopend door de schaal met Zijn eigen bloed aan te bieden.
Zijn Bloed was de sleutel die de deur naar de Vader opent, de Hand die  het voorhangsel deed scheuren en ons de vrijmoedigheid geeft om voor Gods troon te verschijnen en hulp te verkrijgen als dat nodig mocht zijn.
Hij werd in het diepste moment van Zijn Kruisiging verlaten door God, opdat we nooit meer alleen zouden zijn.
Oh ja, ik zou heel graag eens zo maar verrast willen worden met een douche van liefde. Zomaar op straat zoals een lied zegt.
Maar het gebeurt niet.
Maar zou ik zo’n ervaring willen ruilen met de groei van mijn wortels die zich dieper in de grond dringen en waarvan mijn boom zich voedt met de sappen van de Onnoembare Aanwezigheid van God in elk moment van het leven?
Want ik weet dat ik weet, dat God nabij is in het verwerken van iedere moeilijke herinnering van die verschrikkelijke dingen die mensen me aandeden.
Zijn aanwezigheid is zo reëel dat ik net als vroeger verbaasd ben dat er mensen zijn die dat niet ervaren.
Maar het is door de moeite en pijn aan mij geschonken.
De aanwezigheid gaat dwars door het lijden van Christus heen en word op geen enkele andere manier aan ons meegedeeld.
Wil je meer van Zijn aanwezigheid ervaren?
Dan zul je je kruis op je moet nemen en achter Hem aangaan.



.

@Lineke.

Met deze bijdrage doe ik mee aan de bloghop uitgeschreven door Wendy Born.



donderdag 22 maart 2018

De verkiezingen..



Twee jaar geleden rond deze tijd stond ik met een interview in een streekkrant.
Op zoek naar een ruimte, die als opslag zou kunnen dienen. Opslag voor de opbrengst van de jaarlijkse speelgoedactie, zodat het in alle rust verdeeld kan gaan worden onder kinderen uit gezinnen die het zwaar hebben.
Opslag voor meubeltjes, bedjes, kleding en wat je je maar kan bedenken wat nodig is voor gezinnen met kinderen in armoede.
Want niet alleen in het buitenland is nood, ook in onze eigen omgeving is er stille armoede.
Het CJG ( Centrum voor Jeugd en Gezin)  in ons dorp heeft regelmatig een oproep op de deur voor spulletjes en ouders met kindjes brengen het benodigde.
Ook buiten deze oproepen worden spulletjes aangeboden, maar helaas heeft het CJG geen ruimte om het onder te brengen. Vorige week kwam er een vraag vanuit het CJG naar me toe voor een gezin en ik moet je zeggen, dat zo’n vraag me in mijn hart raakt.
Ik denk na, plaats oproepen, ga bellen en leg lijntjes uit. Mijn eerste lijn is de Lijn naar Boven, want Hij weet waar de zaken zijn waar zo’n behoefte aan is.
Binnen een paar dagen was het voor elkaar.
Maar eergisteren kwam er een nog schrijnender geval naar me toe.
En de vraag was lastig, want het gevraagde word bijna niet aangeboden.
Opnieuw ging er een Lijn naar Boven en lijntjes werden uitgelegd.
Het is heel fijn dat ik een aantal mensen ken op essentiele posten, die met me mee willen denken.
Dus binnen een paar uur was ook dat geregeld.
Ik ervaar het telkens als een wonder, helemaal als ik tussentijds de deur uitstap en een lijsttrekker van een plaatselijke partij aantref en mijn wens nog eens uit de doeken mag doen.
Uit mag leggen dat ik niet weet op welke partij ik deze keer moet stemmen, omdat het lijkt alsof er nog steeds geen ruimte is in beleving dat armoede een realiteit is.
Kijk, zo'n ontmoeting  vind ik nou een wonder en daar word ik blij van.

Sommige wensen hebben wat meer tijd nodig, maar ik heb alle vertrouwen in dat het dik in orde komt.

@Lineke

maandag 12 maart 2018

Wie heeft er gelijk? ( in zonde ontvangen en geboren)



In zonde ontvangen en geboren.
Gisterochtend hoorde ik het weer. Mijn gedachten gleden weg.
Een gesprek met mijn vader.
Dus ik ben door jullie ontvangen als zondige baby en zo ben ik geboren.
Ja en sterker nog, ik heb de zonde geërfd. Van Adam en Eva.
Ik kan er niks aan doen, ik ben zondig, ik ben verkeerd.
En hoe ik mijn best ook doe, het zal altijd verkeerd blijven. Want ik ben zondig.
Ja, zullen jullie zeggen maar Jezus verlost je en daarom heb je Zijn offer nodig.
Je moet je overgeven aan Hem.
Oke, maar als je geloofsleven nog niet zover is gegroeid?
Als je nog niet in staat bent een keuze te maken?
Want er wordt van je verwacht als je de leeftijd hebt bereikt dat je zelf kan kiezen je voor Jezus kiest.
Tot zolang ben je in zonde ontvangen en geboren en bevlekt met erfzonde. Oh het doopwater wast je af. Daar zit hem de kneep. Dan ben je niet meer zondig.
Weet je, ik snap niet dat ouders nog blij kunnen zijn met hun pasgeborene.
Dat ze zouden kunnen denken dat het een volmaakt kindje is.
Of zou bij het zien van zo’n volmaakt wezentje hun het gevoel bekruipen wat een geschenk dat ze als zondige ouders hebben ontvangen.
In zonde ontvangen en geboren.
Het werpt een schaduw over je leven. Het werkt als een vloek. Want wat je ook probeert, het is niks met je en het zal nooit wat met je worden.
En als je erge dingen overkomen dan verdien je het. Want je bent immers in zonde ontvangen en geboren. 
Zou die gedachte een oorzaak kunnen zijn dat misbruik juist in zware kerkelijke kringen veelvuldig voorkomt? Ik kan er over mee praten.

Nu is het wel zo dat de zin niet uit de Bijbel komt maar uit de Heidelbergse Catechismus.
En deze Catechismus moest uit het hoofd geleerd worden.

David vertelt een heel ander verhaal.

Want Gij hebt mijn nieren gevormd,
mij in de schoot van mijn moeder geweven.
Ik loof U, omdat ik gans wonderbaar ben toebereid,
wonderbaar zijn uw werken;
mijn ziel weet dat zeer wel.
Mijn gebeente was voor U niet verholen,
toen ik in het verborgene gemaakt werd,
gewrocht in de diepten van het aardrijk;
uw ogen zagen mijn vormeloos begin;
in uw boek waren zij alle opgeschreven,
de dagen, die geformeerd zouden worden,
toen nog geen daarvan bestond.
Hoe kostelijk zijn mij uw gedachten, o God,
hoe overweldigend is haar getal.
Wilde ik ze tellen, zij zijn talrijker dan het zand;
als ik ontwaak, dan ben ik nog bij U.

Wie heeft er gelijk?

Luister naar dit prachtige lied.




@Lineke

zondag 4 maart 2018

IK houd van jou.



Momenteel ben ik niet zo’n trouwe kerkganger. Wel luister ik graag eens naar een preek terwijl ik andere dingen doe waar ik mijn aandacht niet bij hoef te houden.
Zo zat ik in de afgelopen week te haken en onderwijl beluisterde ik een preek.
Hij kwam uit een grote gemeente. De voorganger aldaar is vertrokken naar een andere plek en ik was benieuwd wie er nu voor gaat.
Zo rolde ik in een preek getiteld: “Wees volmaakt” 
De man preekte boeiend.
Hij noemde een aantal voorbeelden uit zijn eigen leven, waarin de uitdaging lag om volmaakt te worden.
Volmaakt in vergeven en bidden voor je vijand.
Iedere morgen je leven neerleggen als offer voor God en al deze soortige voorbeelden.
Ik was het helemaal met hem eens.
Maar naarmate de preek vorderde, begon ik me slechter en slechter  te voelen.
Ik bid namelijk niet voor mijn vijanden, ik leg niet iedere morgen mijn leven voor God neer.
Maar ik wilde wel graag de schitterende mantel, die de prediker voor me omhoog hield, gaan dragen.
Na de preek knielde ik neer, maar knielde neer in wanhoop.
Waar de wanhoop vandaan kwam wist ik niet.
Het enige wat ik hoorde was de Stille Stem Die fluisterde: “IK HOUD VAN JOU.”
Ik fluisterde opstandig, dat ik dat nu wel wist. Altijd die Stem Die zegt: IK houd van jou, Ik houd van jou.
Ik moet er toch ook wel wat voor doen…
De dikke duisternis loste zich langzaam op.
Vroeger als kind groeide ik op in een wereld vol regels verhalen uit de Bijbel die moralistisch werden gebracht.
Als je dit of dat niet deed dan zwaaide er wat.
Het hellevuur brandde in meer of mindere mate als dreiging op de achtergrond.
Door dezelfde mensen misbruikt worden was een hel op zich.
Maar toch hield ik me aan de regels en nu denk ik dat het was in de hoop dat het vuur ooit zou geblust worden.
Maar het houden van de regels heeft het vuur nooit kunnen blussen.
Wat wel de vlammen doofde is de Onvoorwaardelijke Liefde.
Liefde Die geen voorwaarden stelt Die geen regels heeft.
Iedere ochtend mijn leven voor de Heer neerleggen? Mijn leven behoort Hem toe ik wandel iedere seconde met Hem.
Bidden voor je vijanden? Maar eerst krijg je alle ruimte om erkenning aan je pijn en verlies te geven.
En als je het dan wel kunt dan is dat genade. Misschien lukt het je nooit.
Maar dan nog fluistert de Stille Stem IK houd van jou.
En waarom?
Het gaat God om relatie en niet om prestatie.
Jij mag zijn, zoals HIJ is.









Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...