vrijdag 30 maart 2018

Ik ben één van de weinigen.


Ik keek er ook naar. Want men was er enthousiast over. Dus moest ik het ook zijn.
Maar ieder jaar houd ik mijn hart vast. Zoveel mensen op de been op één plek. Zou het wel goed gaan?
In het jaar 2000 woonde en werkte ik in Israël in Jeruzalem.
Voor ik ging realiseerde ik me dat het een gevaarlijk land was en dat ik tijdens mijn verblijf mijn leven zou kunnen laten. En dat had ik geaccepteerd. De Here God had me een onvoorwaardelijke liefde voor het volk in mijn hart gelegd.
Onvoorwaardelijke liefde is niet dat je je kritiekloos bent ten opzichte van de ander.
Of dat je ze door een heilige bril bekijkt en ze omgeeft met hemels aureool.
Onvoorwaardelijke liefde is houden van mét de gebreken en onvolkomenheden.
Het is een geschenk die niet van mezelf is. Het is me geschonken en ik ben blij en dankbaar dat ik het uit mocht pakken.
Ieder jaar houd ik mijn hart vast. En de volgende dag ben ik verwonderd dat het weer goed gegaan is.
Nog steeds zijn we blijkbaar gevrijwaard van aanslagen.
Want een manifestatie als the Passion die zoveel mensen op de been brengt is gevaarlijk.
Ooit zei ik dat een keer op social media. Ik moest niet zo doemdenken.
En er werd gezegd dat ik vertrouwen moest hebben.
In het jaar 2000 leefde ik temidden van aanslagen en dreiging van aanslagen.
De eerste dag van mijn verblijf werd me al verteld dat ik niet naar het winkelcentrum moest gaan.
Als ik met de bus wilde bad ik van te voren.
En nog was ik niet verzekerd dat mij niets zou overkomen.
Wel dat ik me veilig en geborgen voelde ondanks dreiging.
Het gebeurde als ik thuis kwam, dat in een straat verder op hetzelfde moment als ik langs reed een bom was ontploft.
Als ik een drukke markt wilde bezoeken ik eerst keek of ik militairen voorzien van wapens zag.
Briefschrijvers uit Nederland wisten me te vertellen dat militairen met wapens geweld opriep.
Wat een naïviteit. Ze wisten niet waar ze over spraken.
Ik deed het zwijgen toe, want uitleggen hoe het wel werkte, kostte alleen maar energie.
Het is weer goed gegaan. Nog steeds leven we in een land waar we massaal en  ongestoord samen kunnen komen.
Naar the Passion zelf kijk ik niet. Ook het gebeuren zelf geeft me een dubbel gevoel.
Artiesten die niet in Jezus geloven vertolken met wereldse liederen Zijn lijden en sterven.
Ik vernam dat ook de bloedvloeiende vrouw dit jaar in de massa was opgenomen.
Zij, die zich zo diep schaamde en maar amper tevoorschijn durfde komen liep nu in Amsterdam voor het oog van Neerlands volk.

Onwillekeurig denk ik aan al de vrouwen in dezelfde stad die achter  ramen  als 
toeristische trekpleister fungeren. 

Kortom ik kan er niks mee. Al ben ik een van de weinigen 

@Lineke







1 opmerking:

  1. Boeiende verbanden maar heel plausibel in deze tijd. Naar de Passion kijk ik niet. Het past niet bij mij. Maaar het is ook niet bedoeld voor hen die Hem al kennen... Wat de ongelovige zangers en toeschouwers betreft: God kan dit zeker gebruiken denk ik. Het is misschien wel de eerste keer in hun leven dat ze met Jezus worden geconfronteerd. En tegenover Jezus kan niemand neutraal blijven.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...