vrijdag 27 april 2018

Het goede.


Soms is het lastig om iets over jezelf te vertellen. Iets positiefs. Want al snel denk je dat je wel heel hoog van jezelf opgeeft en dat wil ik niet. Maar toch is het zo.
Zolang ik mij kan herinneren heb ik voor iedereen die ik ontmoeten mocht het goede gezocht.
Ik deel graag liefde uit. Vroeger was ik net een vlindertje die fladderde van bloem tot bloem (lees mens) Een praatje hier een lachje daar en een liedje ergens anders.
“Je bent wel vrij(moedig)” zei een man tegen me. “Ja hoor” kwetterde ik terug “ik kan heel goed vrijen” en sloeg spontaan mijn armpjes om zijn hals om hem een kus te geven.
Het uitdelen van genegenheid, ik geniet ervan. En hoe simpel is het. Een praatje, een lachje, een knikje.

Het goede zoeken voor een ander.

Maar in het goede geven moet je jezelf niet vergeten. En dat is een aandachtspunt voor mij geweest en lukt me steeds beter.
Gisteren vertelde ik over de man die mijn vader hoorde te zijn.
“Het goede zoeken voor hem, hoe doe ik dat?” was mijn vraag. Hoe deel ik uit zonder mezelf hierin te verliezen?
Ik belde zijn predikant. En we hadden een fijn gesprek.
Ik vroeg haar de buffer te zijn tussen mij en mijn naaste die begrijpelijk in dubio staat welk nieuws met mij gedeeld moet worden en wanneer.
Ze stemde toe dat naaste gevoelens met haar mocht delen.
We spaken over begraven en rouwdienst. Begrijpelijk dat ik niet zou komen omdat het gebeuren uit het verleden niet benoemd kan worden.
Temeer omdat er niemand is die mij gelooft en er dus geen recht aan mijn verhaal kan worden gedaan.
En toch de man, die mijn vader hoorde te zijn, is het wel. Mijn vader.
“Stel dat hij toch nog een gesprek met je wil?”
Ik geloof daar niet meer in.
Door de jaren heen heb ik hem meerdere malen gelegenheden geboden om tot verzoening te komen, hem meerdere keren laten weten hem vergeven te hebben.
“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk” Ja, maar een mens moet wel willen.
Ik vertelde haar dat ik hem een ruime ingang wens. Verenigd te worden met moeder.
En naar de hemel te mogen gaan. Ik wil hem door oordelen daarin niet tegenhouden. Ik gun hem een vredig sterven.
Na ons fijn gesprek dacht ik er over na.
Dat is het goede, wat ik in deze situatie heb kunnen doen. Kunnen doen zonder mijzelf te verliezen.
Ik moet een andere vorm vinden, om als het zover is de man, die mijn vader hoorde te zijn aan de aarde toe te vertrouwen.
En daar ben ik toch verdrietig over. Dat daden die zo vernietigend werken zo verstrekkende gevolgen hebben.
Je zou daders toewensen dat ze ten diepste beseffen wat ze aanrichtten.
En dat ze schoon schip durven maken.

En voor mij en jou dit lied: 


 Laat me in U blijven, groeien, bloeien,
o Heiland die de wijnstok zijt!
Uw kracht moet in mij overvloeien,
of 'k ben een wis verderf gewijd.
Doorstroom, beziel en zegen mij,
opdat ik waarlijk vruchtbaar zij!

Ik kan mijzelf geen wasdom geven:
niets kan ik zonder U, o Heer!
In uw gemeenschap kiemt er leven
en levensvolheid meer en meer!
Uw Geest moet in mij uitgestort:
de rank die U ontvalt, verdort.

 Neen, Heer, ik wil van U niet scheiden,
'k blijf de Uw' altijd, blijf Gij de mijn'!
Uw liefde moet alom mij leiden,
uw leven moet mijn leven zijn,
uw licht moet schijnen in mijn huis
bij kruis naar kracht en kracht naar kruis.

Dan blijft mijn ziel voor U gewonnen,
dan wint mijn ziel door U in kracht!
Het werk in need'righeid begonnen,
wordt dan in heerlijkheid volbracht!
Wat in de winds'len sliep, ontbot,
en komt in 't licht en rijpt voor God. 

@Lineke





donderdag 26 april 2018

Slecht nieuws.


Ik ben aarzelend om te bloggen.

Deel dan open hoe het met me gaat en hoe de zaken er voor staan.
Maar toch moet het maar want jullie zijn mijn luisterend oor.

Maandag jl. kreeg ik het bericht dat de man, die mijn vader hoorde te zijn, zijn been door een amputatie zou moeten verliezen.
Omdat ik telkens door nieuws van hem helemaal uit mijn doen ben, het duurt zeker een dag of drie voordat ik na slapeloze nachten en uit het veld geslagen weer een beetje opkrabbel heb ik verzocht me niets meer te vertellen.
Ik wil niet eerder iets horen, voordat hij overleden is. Toch sijpelt er nieuws binnen zo was het deze keer.
Naasten zijn onder de indruk van de gebeurtenissen met hem, staan er meelevend en rouwend om heen en hun leed is groter dan het besef wat er met mij gebeurd is.
Ik vergelijk mezelf met kampoverlevenden die nieuws moesten vernemen dat hun beulen vrij gelaten zouden kunnen worden.
Ook zij waren voor even de kluts kwijt zacht gezegd.
Vandaag lag ik met migraine in bed. Ik ben nu opgestaan en kijk rond in een troeperig huis. Ik heb er voor gevochten om vrij te komen, een leuk leven op te bouwen.
Moet de man die me jaren misbruikt heeft, daar nog weer invloed op hebben en me dat weer afnemen?
Ik wil dat niet laten gebeuren. Je wordt verscheurd door loyaliteit door liefde en houden van?
Maar is dat houden van op vrijwillige basis of was het een gedwongen en afgedwongen genegenheid.
Het is een kluwen en ik kom er niet uit.
Dan lees ik een blog getiteld Veilig bij Jezus

Dat is waar ook ,ik heb ook mijn veilige plek van binnen bij Jezus.
Ik heb hem vaak mogen gebruiken tijdens de EMDR.
Met kloppend hoofd van de pijn ga ik richting mijn veilige plek. Ik braak en val in een genadige slaap.
Wat is het leven onnoemlijk hard en wat is het moeilijk om je deur potdicht te houden voor nieuws over mensen die je geprobeerd hebben te vernietigen.
Nee, ik wil niet op de rouwkaart en nee ik ga niet naar de begrafenis. En ik wil niets meer horen over en dat heb ik nu nog duidelijker gemaakt.

@Lineke









donderdag 19 april 2018

Overwin?




Wat is het heerlijk weer. 
Iedere morgen open ik mijn balkondeur en al is het dan nog frisjes, het is fijn dat het weer kan.
De wintertijd is weer voorbij, de lente laat op elk terrein van zich horen.
De knoppen springen open en de bomen staan te juichen aan de kant van de weg.
Ze hebben overwonnen.
De strijd tegen de bittere kou deed hun ineen krimpen en in een hoekje van zichzelf  verstoppen.
Onbeweeglijk stonden ze daar, om maar zo weinig mogelijk energie te hoeven gebruiken.
Maar nu de warmte van de zon overvloedig op hun takken heeft geschenen, bezwijken ze voor de zoete verleiding en barsten ze uit in gejubel en laten ze hun bloesems zien.
Hoe kwetsbaar zijn ze, maar hoe mooi. Het onverbiddelijke geweld van weer en wind, van snoeischaren het heeft hun een poosje afgeschrikt en ze zijn ineen gedoken.
Maar de stralen van de zon koesteren met dezelfde onverbiddelijkheid tegen hun kale stam en ze geven zich over en hun kern ontplooit zich opnieuw.
Wie heeft gemaakt dat ze overwonnen en zich weer tooien in een bruidskleed?
Is het de boom zelf of is het de niet aflatende trouw van de nieuwe voorjaarszon die zich ieder jaar weer laat zien?
Wat maakt dat ik telkens opsta, de modder van mijn gezicht veeg, de zwarte nagels boen van handen, die zich vastgrepen om niet meegesleept te worden in de stroom van tomeloos geweld?
Het enige wat me doet overwinnen is de trouw van onvoorwaardelijke liefde die geduldig schijnt zodat ik het steeds meer en beter leer kennen.
En naarmate ik het beter leer kennen, durf ik me meer en meer over te geven en bloeien op de plek waar ik geplaatst ben.
Heb ik overwonnen?
Ben ik de overwinnaar?
Nee, ik ben overwonnen. Overwonnen door Iemand Die al voordat ik geboren werd me vertelde dat Hij me voor eeuwig zal beminnen.
Die me in Zijn armen neemt als ik boos op Hem ben en me toefluistert dat ik welkom ben.
Die me laat trommelen met mijn gefrustreerde vuisten op Zijn brede borst om het volgende moment bij Hem uit te huilen.
Die en dat is zo wonderlijk Zich niet beledigd omdraait, als ik Bij Hem kom om hulp te vragen voor kleine dingen als waar mijn sleutel ligt.
Die niet zegt dat ik toch boos op Hem was, dus wil Hij nu niet meer voor me zorgen.
Hij is geen mens met menselijke kleinheid.
Hij is Onvoorwaardelijke Liefde en Hij heeft overwonnen.
Mij en mijn hart.

@Lineke

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop met het thema "Overwin" 








zaterdag 14 april 2018

Keep your head up.



‘Mijn spreken en mijn prediking kwam niet met meeslepende woorden van wijsheid, maar met betoon van geest en kracht, opdat uw geloof niet zou rusten op wijsheid van mensen, maar op kracht van God’ (1 Korinthe 2:4).

Bovenstaande tekst past bij de spreker van gisteravond, Marianne Grandia.
Ik was naar Kom &Zie een gemeente in Rotterdam.
Omdat ik met iemand had afgesproken, ging ik met de bus en metro, ondanks vermoeidheid.
Je kent het wel, denk ik.
Alles moet in één keer.
Het hele huis gezogen, want het lijkt grijs van de hondenharen, boodschappen doen en onderweg zo’n pijn in mijn rechterborstkas krijgen en het zweet me uitbreekt, dat ik eerst eens moet gaan zitten.
Rampscenario’s trekken aan mij voorbij. Ze hebben hier vast wel een AED, als ik een hartstilstand krijg, kunnen ze me wel helpen.
Een vrouw van de kerk passeert me en ik vraag haar even naast me te komen zitten en of ik er nog normaal uitzie.
Ik durf weer verder en strijk neer bij de Hema om een bakje te doen.
En als ik mijn weg vervolg is de pijn weg, hoe dankbaar kun je zijn.
Thuis nog maar even naar bed en dankzij googlemaps en een koptelefoon kom ik op de plek van bestemming.
Gaandeweg de avond verdwijnt mijn dodelijke vermoeidheid.
Marianne Grandia weet me altijd weer te raken met haar stijl van spreken.
Het zijn geen meeslepende woorden van wijsheid die ze gebruikt. Eerlijke en kwetsbare voorbeelden uit haar eigen leven, voorbeelden van falen waarin God de overwinning behaalt.
Een vrouw, die bang was voor vrouwen, omdat iedere vrouw beter was dan zij.
Een vrouw, die bang was voor christenen, want iedere christen was beter dan zij.
Hoe herkenbaar is dat.
En juist deze vrouw, Marianne, word geroepen door God om voor vrouwen te spreken.
Omdat ze de Genade en de liefde van God die ze zelf mocht en mag ervaren door wil geven aan ons vrouwen.
Wat ik gisteravond onder andere meenam van haar toespraak?
Houd je hoofd omhoog.
Want anders valt je kroon op de grond.
Op de terugweg in de bus zag ik velen met gebogen hoofd lopen.
Turend op hun smartphone. “We leven in een wereld van gebogen hoofden” bedacht ik me.
Maar oh wat was het wonderlijk.
De chauffeur had zijn radio zachtjes aan.
En het volgende lied kwam teder naar me toe en vertolkte Marianne’s boodschap.

Keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set, keep your hair long
Oh my, my darlin', keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set in your ways
Keep your heart strong.

Hoe doe je dat?
Door de satan weg te sturen als hij je aanvalt en wil vertellen dat je niks bent en er niets van terecht brengt.
Door hem te vertellen wie je wel bent.
Een geliefde dochter van de allerhoogste Koning.
 Een koningsdochter gekocht en betaald door de Zoon van de Allerhoogste Koning.
Zij draagt een kroon, omdat haar Koning de doornenkroon van veroordelende gedachten en aanklachten van haar overnam en Zijn Kroon op haar hoofd plaatste.
Zijn kroon omhullen haar gedachten en fluistert haar toe, dat ze geliefd is, gerechtvaardigd en kostbaar.

Keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set, keep your hair long
Oh my, my darlin', keep your head up, keep your heart strong
No, no, no, no, keep your mind set in your ways
Keep your heart strong.

Geniet van deze lentedag geliefde dochter en zoon van de allerhoogste Koning.

@Lineke








vrijdag 13 april 2018

Gaatjes in de legging.


Op dit moment blog ik niet zoveel. Mijn hoofd zit vol woorden en ik kan eigenlijk niet zonder schrijven.
Het moet eruit en ik sta er bij en kijk er naar hoe al die woorden een verhaal gaan vormen.
Er gaat heel veel in me om, maar ik heb geen zin om het in de openbaarheid te brengen.
Terwijl schrijven vanuit je hart, jullie iets doet..
Je kunt natuurlijk jezelf beschermen door niet teveel prijs te geven, maar dat spreekt veel minder aan.
Het is de tijd van wisseling van de kledingkast.
Winterkleding wordt er uit gehaald en in keurige schone stapeltjes op bed neergelegd.
De grote koffer, die twee keer per jaar een retourtje schuur onderneemt word leeg gepakt en de inhoud verdwijnt op de lege plekken in de kledingkast.
Nu is dat een klusje waar ik elk jaar weer tegen op zie.
Is het omdat ik letterlijk me meer bloot ga geven?
Mijn zwabberarmen komen weer tevoorschijn en mijn benen dienen weer haarvrij gemaakt te worden.
Het is altijd even weer wennen.
’s Ochtends ga ik zonder make-up met mw. B. wandelen, zodat ik zoveel mogelijk vit D oppik.
Inderdaad de tijd van kwetsbare blootheid komt weer aan.
Gisteren had ik een afspraak bij de fysio. Een aardig jurkje die past in de overgang van winter naar zomer leverde complimentjes van haar op.
Het jurkje kwam te hangen op de stoel en ik stapte welgemoed op de behandeltafel.
Toen ik moedige pogingen deed om richting jurkje te gaan nadat we gezellig gekletst en zij me behandeld had zag ik vier gaatjes in mijn zwarte legging.
Bovenaan dichtbij het broekje dat nu wel weer.
Het witte van mijn been glinsterde stoutmoedig door het zwarte. Ik riep ach en wee. Zij dacht dat ik er niet veel omgaf want het zat toch onder de jurk.
En ik zei dat het me nog niet eerder was opgevallen.
Toen ik jong was moesten we met heel ondergoed en sokken de deur uit.
Want stel dat we een ongeluk kregen en in het ziekenhuis terecht kwamen.
Dan kon je toch niet met een veiligheidsspeld en gaten verschijnen.
Wat moesten de doktoren wel niet denken.
Alsof die zich druk zouden maken over veiligheidsspelden en gaten in de sokken.
Zoiets voelde ik gisteren ook bij de ontdekking van de gaatjes.
Gelukkig kent mijn fysio me goed en beoordeelt ze me niet om de kapotte legging.
Zo zie je maar dat je zonder dat je het wilt toch heel kwetsbaar bent.
Ik wens jullie een mooie lentedag toe.
Vraag:

Hebben jullie je zomerkleding al tevoorschijn gehaald en herken je het kwetsbare gevoel dat je je niet meer kan verstoppen?

@Lineke


maandag 9 april 2018

Het maakt me niet uit (wat anderen over mij zeggen)




Het voorbeeld van Paulus
U moet ons zien als dienstknechten van Christus, als beheerders van Gods geheimen.  Een eerste voorwaarde voor een beheerder is dat hij betrouwbaar is. Nu maakt het voor mij niet uit welk oordeel u of anderen over mij hebben. Ik heb niet eens een oordeel over mijzelf!
Want al ben ik mij van geen kwaad bewust, de enige die mij kan beoordelen, is de Here. Sta dus niet met uw oordeel klaar. Laat dat rusten tot de Here komt. Hij zal alles wat zich in de duisternis afspeelt, aan het licht brengen, en Hij zal laten zien wat er in ieders hart omgaat. Dan zal Hij iedereen de eer geven die hem toekomt. 1 Cor.4:1-5

Nu maakt het voor mij niet uit welk oordeel u of anderen over mij hebben.
Ik heb niet eens een oordeel over mijzelf! 1 Kor.4 :5

Strijd.
Als er vervelende dingen gebeuren dan heb ik de neiging om mezelf te beschuldigen. Ze moeten me niet.
De relatie met mijn familie en mijn kinderen is verstoord.
"Het zal wel aan mij liggen, want anders gebeurd dat toch niet? 
Wat is er in mij, dat het is zoals het is?"
Jarenlang heb ik gekeken naar het verleden en telkens als ik weer fouten ontdekte, benoemde ik het en vroeg er vergeving voor.
In de hoop dat het weer goed zou worden en we dichter naar elkaar toe zouden groeien.
In mijn stille tijd kreeg ik die kans niet meer. Al vrij snel zei de Heer tegen me, dat Hij niet rekent in goed of fout en dat ik daar dus niet meer mee aan hoefde te komen.
Het gaf lucht, de lucht klaarde op. Want de lucht betrekt en er komen donkere wolken en er is geen ruimte meer als ik mezelf veroordeel of ruimte geef aan de ander om mij te veroordelen.
Ik geef ruimte aan satan als ik mezelf niets vind.
Ik kan zoveel van Paulus leren.
Het maakt hem niet uit welk oordeel mensen over hem hebben.
Hij heeft zelfs geen oordeel over hemzelf.
Ook vraagt hij geen oordeel over anderen te hebben maar het te laten rusten tot de Here komt.
Want Hij zal alles wat zich in het geheim afspeelt aan het licht brengen en laten zien wat in ieders hart omgaat.
Wil ik op de Weg van Jezus wandelen en eten van de boom des levens?
Of ga ik zitten aan de voet van de boom van kennis van goed en kwaad en pluk ik van zijn vruchten om ze te eten? Dat is voor mij telkens weer de vraag.

Als ik van streek raak, dan is het omdat ik mezelf veroordeel.
Maar God Zelf zegt tegen ons:

Het leven door de Geest
Zo is er dan nu geen veroordeling voor hen, die in Christus Jezus zijn. Want de wet van de Geest des levens heeft u in Christus Jezus vrijgemaakt, van de wet der zonde en des doods. Rom. 8: 1,2
En:
De zekerheid des geloofs
Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen? Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn?
Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken?
Wie zal uitverkorenen Gods beschuldigen? God is het, die rechtvaardigt; wie zal veroordelen? Rom.8:31-33

Als je veel dingen overkomen, verbroken relaties en moeilijkheden in je gezin dan heb je de neiging om de oorzaak te zoeken bij jezelf.
Net als degene die blind geboren was bij Jezus kwam en de omstanders Hem vroegen wat de oorzaak was verval je in die redenatie.
Brengt het je verder, geeft het je leven?
Nee, je raakt erdoor van streek en van je padje af.
 Met Paulus moet je concluderen dat je gerekend bent als een slachtschaap.
Het ligt niet ergens aan, het is lijden om Christus.
Maar in dit alles ben je meer dan overwinnaar.
Want al breekt ook alles bij je handen af, niets, maar ook niets kan je scheiden van de Liefde van Christus.
En daarom mag je tegen jezelf zeggen als donkere wolken van afwijzing en teleurstelling samenpakken:

Ik ben een geliefd Kind van God.


Om Uwentwil worden wij de ganse dag gedood,
wij zijn gerekend als slachtschapen.
Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinnaars door Hem, die ons heeft liefgehad. Want ik ben verzekerd, dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch heden noch toekomst, noch krachten, noch hoogte noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Here. Rom.8: 37-38





@Lineke




dinsdag 3 april 2018

Geloof herijken.


Niet zo lang geleden bezocht ik iemand en vertelde dat ik vroeger misbruikt ben. Wat is het bijzonder als ik openheid van zaken geef, dat er verhalen tevoorschijn komen. Maar wat is het schrijnend dat blijkt dat ik een van de weinigen of de eerste ben  aan wie  het word verteld .
Dagelijks wordt er aan gedacht. Aan het misbruik. Maar er wordt gezwegen. En waarom? Uit schaamte.
Terwijl het slachtoffer zich niet behoeft te schamen, maar de dader.
Er is maar één weg tot herstel. En dat is het gebeuren in het licht brengen.
Vertellen en ervaren hoe de ander reageert.
Inderdaad, je loopt een risico.
Het risico dat je niet word geloofd. Ik heb het van dichtbij ervaren en het heeft relaties onmogelijk gemaakt.
 Want als je weggezet word als psychiatrisch patiënt, als iemand die aan wanen lijdt, als iemand die om aandacht vraagt, dan is er geen relatie mogelijk.
Het enige wat je kunt doen is loslaten en verdergaan.
Zonder de ander, maar met jezelf.
 Je kunt jezelf leeg maken en ontkennen om maar met de ander verder te kunnen of je kunt kiezen voor jezelf en steeds meer ontdekken wie je bent en je gestolen land in bezit gaan nemen en toe-eigenen.
Maar het vertellen wat jou is overkomen kan ook medelevende reacties oproepen.
Je ervaart dat je nog steeds dezelfde bent en dat je van waarde bent. Je proeft de verontwaardiging en de boosheid om wat jou is aangedaan.
Vertellen wat er is gebeurd, het hoeft niet in detail. Voor mij was er maar Een aan Wie ik dat kon en dat was Jezus.
Bij Hem voelde ik me helemaal veilig en aan Hem durfde ik me stapje voor stapje met ieder detail toe te vertrouwen. En als ik het in het licht had gebracht was daar de ervaring dat Hij het allang wist en dat was ook wat Hij me vertelde.
“Ik was erbij, ook Ik heb het ondergaan en Ik heb je nooit een seconde alleen gelaten”
Het geloof waar ik mee ben grootgebracht en de ervaring die ik met Jezus had toen ik het misbruik verwerkte, het was zo’n groot verschil.
Ik was opgegroeid met een God die alles zag, Die toornig was en vanuit de Hemel oordeelde. En Zijn grondpersoneel het mandaat gegeven had om namens Hem de zondaar te bestraffen.
In mijn geval was dat door middel van seksueel misbruik thuis door mijn vader en op school door meester.
Ik was ongehoorzaam en misbruik was de straf. En god stond daar helemaal achter.
Maar in het verwerken leerde ik Jezus, de afspiegeling van Vader kennen, Die Zich ook liet misbruiken Die nooit een seconde van mijn zijde was geweken.
Die Zich ook verstopte in de bosjes en naast me plaats nam. Nooit was ik een seconde alleen.
In het proces van de verwerking van het misbruik van mijn vader moest ik mijn geloof herijken.
Ik wilde het immers niet vaarwel zeggen en niet het Kind met het badwater weggooien.
De Heer kwam me wonderlijk tegemoet en leerde me stap voor stap hoe het wel zat.
In de verwerking van de meester, dat in december echt op gang kwam was het opnieuw nodig om mijn geloof te herijken.
Het meisje wat misbruikt was geloofde immers dat ze de straf had verdiend.
“U weet dat ik mijn geloof niet vaarwel wil zeggen, maar laat me zien hoe het in elkaar zit” was mijn gebed.
Ik las het boek van Paul Young.


En gisteren beluisterde ik een Preek van ds Dennis Mohn en wist: “Dit is het antwoord.”

Dit is waar ik al lange tijd mee bezig was.
En daar ben ik zo blij mee.
En wie weet heb jij er ook iets aan. Want dat is mijn bedoeling met mijn blogs over misbruik.



@Lineke

Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...