vrijdag 27 april 2018

Het goede.


Soms is het lastig om iets over jezelf te vertellen. Iets positiefs. Want al snel denk je dat je wel heel hoog van jezelf opgeeft en dat wil ik niet. Maar toch is het zo.
Zolang ik mij kan herinneren heb ik voor iedereen die ik ontmoeten mocht het goede gezocht.
Ik deel graag liefde uit. Vroeger was ik net een vlindertje die fladderde van bloem tot bloem (lees mens) Een praatje hier een lachje daar en een liedje ergens anders.
“Je bent wel vrij(moedig)” zei een man tegen me. “Ja hoor” kwetterde ik terug “ik kan heel goed vrijen” en sloeg spontaan mijn armpjes om zijn hals om hem een kus te geven.
Het uitdelen van genegenheid, ik geniet ervan. En hoe simpel is het. Een praatje, een lachje, een knikje.

Het goede zoeken voor een ander.

Maar in het goede geven moet je jezelf niet vergeten. En dat is een aandachtspunt voor mij geweest en lukt me steeds beter.
Gisteren vertelde ik over de man die mijn vader hoorde te zijn.
“Het goede zoeken voor hem, hoe doe ik dat?” was mijn vraag. Hoe deel ik uit zonder mezelf hierin te verliezen?
Ik belde zijn predikant. En we hadden een fijn gesprek.
Ik vroeg haar de buffer te zijn tussen mij en mijn naaste die begrijpelijk in dubio staat welk nieuws met mij gedeeld moet worden en wanneer.
Ze stemde toe dat naaste gevoelens met haar mocht delen.
We spaken over begraven en rouwdienst. Begrijpelijk dat ik niet zou komen omdat het gebeuren uit het verleden niet benoemd kan worden.
Temeer omdat er niemand is die mij gelooft en er dus geen recht aan mijn verhaal kan worden gedaan.
En toch de man, die mijn vader hoorde te zijn, is het wel. Mijn vader.
“Stel dat hij toch nog een gesprek met je wil?”
Ik geloof daar niet meer in.
Door de jaren heen heb ik hem meerdere malen gelegenheden geboden om tot verzoening te komen, hem meerdere keren laten weten hem vergeven te hebben.
“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk” Ja, maar een mens moet wel willen.
Ik vertelde haar dat ik hem een ruime ingang wens. Verenigd te worden met moeder.
En naar de hemel te mogen gaan. Ik wil hem door oordelen daarin niet tegenhouden. Ik gun hem een vredig sterven.
Na ons fijn gesprek dacht ik er over na.
Dat is het goede, wat ik in deze situatie heb kunnen doen. Kunnen doen zonder mijzelf te verliezen.
Ik moet een andere vorm vinden, om als het zover is de man, die mijn vader hoorde te zijn aan de aarde toe te vertrouwen.
En daar ben ik toch verdrietig over. Dat daden die zo vernietigend werken zo verstrekkende gevolgen hebben.
Je zou daders toewensen dat ze ten diepste beseffen wat ze aanrichtten.
En dat ze schoon schip durven maken.

En voor mij en jou dit lied: 


 Laat me in U blijven, groeien, bloeien,
o Heiland die de wijnstok zijt!
Uw kracht moet in mij overvloeien,
of 'k ben een wis verderf gewijd.
Doorstroom, beziel en zegen mij,
opdat ik waarlijk vruchtbaar zij!

Ik kan mijzelf geen wasdom geven:
niets kan ik zonder U, o Heer!
In uw gemeenschap kiemt er leven
en levensvolheid meer en meer!
Uw Geest moet in mij uitgestort:
de rank die U ontvalt, verdort.

 Neen, Heer, ik wil van U niet scheiden,
'k blijf de Uw' altijd, blijf Gij de mijn'!
Uw liefde moet alom mij leiden,
uw leven moet mijn leven zijn,
uw licht moet schijnen in mijn huis
bij kruis naar kracht en kracht naar kruis.

Dan blijft mijn ziel voor U gewonnen,
dan wint mijn ziel door U in kracht!
Het werk in need'righeid begonnen,
wordt dan in heerlijkheid volbracht!
Wat in de winds'len sliep, ontbot,
en komt in 't licht en rijpt voor God. 

@Lineke





2 opmerkingen:

  1. Wat goed verwoord en dicht bij jezelf gebleven. Dat je hem dat goede kan toewensen is het hoogst haalbare en God ziet en zegent dat.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel xxx Anne voor je bemoedigende woorden.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...