dinsdag 15 mei 2018

Ik bedoel maar..


Leugen en waarheid. De laatste dagen ben ik hogelijkst verbaasd over de leugens die over Israel verspreid worden. Onze media is er druk mee.
Ik heb de neiging om tegengeluiden te laten horen en plaats berichten op facebook.
Tegelijkertijd vraag ik me af of het nut heeft.
Mensen geloven wat ze willen. En luisteren naar wie ze willen.
Het doet me denken aan mijn eigen situatie. Door naasten word ik niet geloofd. Zelfs is er lasterpraat over mij verspreid. Diagnoses zonder dat het gegrond was.
Het kwam hun beter uit daardoor hoefden ze niet verder te kijken dan hun neus lang is. Soms maak ik me er boos om. Soms zou ik mijn verhaal willen vertellen of ze het nu willen horen of niet.
Maar het helpt me niets. Het kost me energie en het levert me niets op.
Ooit besloot ik om te gaan voor wat me energie geeft en te laten liggen wat me energie kost.
En ja daar horen mensen naasten bij. Helaas ik zou het anders willen.
Ik weet dat er een naaste meeleest.
En soms heb ik de neiging om het tegen naaste te vertellen. Maar naaste leest alleen maar mee om het gelijk te halen. Om bewijs geleverd te krijgen dat het echt zo is.
Die diagnose enz.
Ik voel de kring sluiten en ik weet dat ik meer en meer buitengesloten word.
Wat kan ik doen? Niets maar dan ook helemaal niets.
Het enige wat ik weet dat eens de waarheid boven tafel komt dat eens recht gesproken gaat worden.
En daar kan ik naar uitzien en vraag me af hoe lang ik nog geduld moet hebben.
En ondertussen? Ondertussen kies ik voor het goede voor wat leven geeft.
En als ik de politieagente tegen kom die me toen destijds geholpen heeft die telkens haar bewondering uitspreekt dan weet ik dat het goede gezegend word.
Kijk en dat is precies wat Israel doet.
Ondanks leugens en tegenstand kiezen ze voor het leven.
Terwijl onze regering ze van alle kanten dwars zit gaan er wel eenheden naar Israel om opgeleid te worden in het bestrijden van terrorisme.
Ik bedoel maar.
@Lineke

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...