dinsdag 29 mei 2018

Wel of geen beentjes?


Eens per week op vrijdagochtend ga ik naar het zwembad.
Ik ben niet enthousiast. Het begint bij het opstaan al. Het gemopper..
“Ik ga vandaag niet zwemmen hoor. Deze keer neem ik vrij.”
 Ik vind het een gezeur zo midden op de dag. Tegen half twaalf op de fiets richting zwembad door een onwillig poortje met mijn 10 badenkaart.
Onwillig, omdat de scan altijd weigert het poortje open te doen.
Eerst vervoeg ik me bij de balie waar ze  aan het bellen  of met andere dingen bezig zijn en ik ongeduldig sta te wachten tot ze een keer aandacht hebben.
Het is zelfs zo dat het poortje nu open staat en ik zonder te scannen door kan lopen.
Niet dat ik dat nu fijn vind, want ik wil wel betalen voor mijn les.
Ik duik een zweterig badhokje in en ontdoe me van mijn bovenkleding en schoenen om in badpak en waterschoenen naar het bad te schuiven. Schuiven is het, want de vloer is glad.
Daar aangekomen word het wel gezellig. Het is immers dezelfde  groep mensen meest vrouwen die wat mankeren en die onder leiding van badjuf en fisio door het water gaan.
We starten met lopen, joggen, twisten, langlaufen waar ik, als  altijd uit het ritme ga.
Linkerarm naar voren en rechterbeen naar achteren en andersom. Een soort mars zeg maar. Ijverig volgen alle hoofden het hoofd van fisio of badjuf.
Gehoorzaam in gelid. Ik maak er zo mijn verhalen bij. Bij het langlaufen vertel ik dat er veel sneeuw ligt en dat we geluk hebben. Bij het twisten zing ik een lied van de Beatles.  Vanwege het geklots in het water met armoefeningen bedenk ik dat het slagroom bijna stijf is.
Deze week waren we wel erg gehoorzaam en in gelid. Behalve ik, ik kwam een half baantje achteraan. Ik vind het anders gewoon zo saai.
Ik schaterde het plotseling uit. Het herinnerde me aan vroeger.
Vier jaar was ik en ging naar de kleuterschool. Het was een half uur lopen voordat we er waren..
Juf die in een straat verderop woonde in een voornaam huis. Ze kwam mij als eerste halen. Een dik  touw werd een eindje uitgerold  en ik kreeg een lus in de hand geduwd. En onderweg naar school stonden verschillende kinderen te wachten.
Het touw werd steeds langer, er kwamen steeds meer handjes aan lusjes.
In ganzenpas achter juf aan, gehoorzaam met de lus in de hand liepen we door het centrum naar school.
We peinsden er niet over om de lus los te laten en eens van het stoepje te stappen om de boel te gaan verkennen. Het was veel te eng, we hadden de veiligheid van het touw nodig.
Op school aangekomen mochten onze beentjes uitrusten om om half vier het zelfde tochtje naar huis te maken.
Dat vertelde ik in het zwembad. We concludeerden dat wij nog benen hadden.
Want de kinderen van nu hebben ze niet meer.
Gestreste moeders parkeren hun auto’s links en rechts en kinderen stappen als kleine prinsjes en prinsesjes uit.
Maar ze lopen wel onder vrolijk gekwetter naar het zwembad.
In een rij met moeders en juffen.

@Lineke


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...