dinsdag 26 juni 2018

Cursus en minima



Twee weken terug had ik een vergadering met het onderwerp beleid tav plaatselijke vrijwilligers.
Je moet weten dat ik al jaren met veel plezier meedraai in het plaatselijke vrijwilligersteam en me helemaal op mijn gemak voel.
Er zijn geen ongeschreven regels en ieder hoort erbij. We hebben immers allemaal de neuzen één kant op staan, namelijk het belang van onze doelgroepen dienen.
Uit de vergadering kwam naar voren dat de groep vrijwilligers uitgebreid gaat worden.
Bestond het vroeger uit goedwillende mensen die naast dat ze goed verdienden en de schaapjes op het droge hadden en vanuit dankbaarheid ook wat voor de maatschappij wilden doen, deze tijd is allang voorbij.
Meer en meer word er naar toegewerkt om een doorsnee van de maatschappij te gaan vormen in een vrijwilligersteam.
Zodat mensen die anders begaafd zijn zich begrepen en aanvaard voelen en niet de ervaring dat ze de hulpvrager zijn en de goedwillende vrijwilliger hun komt helpen.
Dus komen met mensen met autisme, psychisch anders etc ook in beeld.
Terecht werd opgemerkt dat dit het een en ander aan scholing vergt voor de coördinatoren. Maar het is alleen maar toe te juichen.
Gisteravond las ik voor de zoveelste keer een aantrekkelijke uitnodiging voor een pastorale cursus.
Mijn bloed gaat kriebelen, want mijn interesse ligt daar.
Maar de ervaring leert dat ik eerst maar eens naar de prijs moet kijken.
Deze christelijke cursus kostte een kleine 700 euro per jaar.
“Ooit misschien” dacht ik bij mezelf.
Vanaf 2011 in een uitkeringssituatie zitten met 850 euro per maand aan inkomen, sluit mij uit van dit soort cursussen.
Deze keer reageerde ik er toch op. En kreeg de terechte reactie dat cursussen geld kosten en dat er teveel kwakzalverij op dit gebied gevonden word.
Uit eigen ervaring kan ik dit beamen.
Maar ook dat in het geval hoe het vrijwilligerswerk startte met goedbedoelende mensen die hun schaapjes op het droge hadden hulp verleenden ook nu pastorale medewerkers komen, die er geen idee van hebben hoe  het is om bijvoorbeeld in armoede te moeten leven.
Ik pleit ervoor dat binnen kerken en organisatie’s een studiefonds opgericht word, zodat ook in pastoraal werk een doorsnee van de maatschappij komt.
Arme mensen voelen zich vaak niet gezien, terwijl het juist de Bijbelse opdracht is om, om te zien naar de armen.
Kwaliteit moet niet afhangen van een kostenplaatje.
En dan niet de kwaliteit die de cursus bied, maar de kwaliteiten die mensen met een minimuminkomen hebben.

@Lineke




3 opmerkingen:

  1. Mijn vader zei vaak "dat verdomde geld" en soms denk ik daar nog aan terug, logisch dat dingen geld kosten maar ook zo jammer dat het mensen met het hart op de juiste plaats zo kan beperken omdat ze het geld niet hebben.
    Hoop echt voor je dat je zo'n cursus eens kan doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Is er ook geen 'potje' of regeling voor mensen die het niet kunnen betalen? Bij sommige organisaties is dat zo. Zou bij veel meer christelijke cursussen/opleidingen zo moeten zijn. Want iemand met minder geld kan natuurlijk net zoveel of nog meer betekenen voor anderen dan iemand die zo'n cursus wel kan betalen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik weet nog dat er vroeger een studiefonds was voor as predikanten zodat ze hun roeping konden volgen. Het zou mooi zijn dat er een fonds in het leven word geroepen voor mensen die van een uitkering rond moeten komen en ook graag een cursus willen doen. Met mijn blog hoop ik een stukje bewustwording en een lans te breken voor armoede binnen de kerk.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...