zaterdag 23 juni 2018

Dan maar een bitch.


Een keer per jaar ga ik voor een controle.
Mammografie en uitslag. Ik heb er al eerder overgeschreven.
Omdat ik langdurige pijnklachten aan rechterknie, heup en onderrug heb en vermoeidheidsklachten, heb ik dit aangegeven tijdens het controle bezoek.
De chirurg dacht niet dat er iets aan de hand was, maar om mij gerust te stellen moest ik maar een bloedonderzoek en een botscan ondergaan.
Zo’n opmerking geeft mij het gevoel, dat ik me aan zit te stellen.
Het labbriefje was niet aanwezig, maar zou opgestuurd worden. Na een week was het betreffende briefje nog niet met de post gekomen en belletjes naar de afdeling hadden ook niets opgeleverd.
Na een zeer boos belletje werd het briefje naar het lab in het dorp gefaxt en kon het eindelijk afgehandeld worden.
De volgende dag, gisteren dus, ging ik naar een ander ziekenhuis. Voor de botscan. Om half elf kreeg ik een injectie met contrasterende vloeistof wat uiteraard problemen opleverde.
Niet vanwege het personeel, maar vanwege mijn zeer dungezaaide aderen. Die ook nog eens verhard zijn door de chemo. Je wordt er niet blij van.
De prikdames al helemaal niet.
Ze verontschuldigen zich en vinden het heel vervelend om mij pijn te doen.
Aardig zijn ze.
Tot 13.00 moet ik een liter water drinken en dan vind de botscan plaats.
Ik zou de stad in kunnen gaan, maar ben duizelig en plasserig. Dat doet me besluiten om maar in de wachtruimte beneden in het ziekenhuis te blijven en het verkeer van patiënten en personeel gade te slaan.
Mijn indruk van dit ziekenhuis is een hele andere, dan die van de jaarlijkse controle.
Eenvoudiger, meer menselijk komt het over.
Het andere zit te stevig in zijn zadel en geeft de indruk dat het niet meer doet aan reflectie op eigen handelen.
Om 13.00 word ik binnen geroepen en vertel dat ik nerveus ben.
Dat vindt ze logisch, het is maar afwachten wat er gevonden word.
Ik stap met kleren aan op de tafel en lig het komende half uur met mijn ogen dicht en verroer geen vin.
Het enige wat ik doe is de Naam noemen van Degene, waar ik van overtuigd ben dat Hij me hoort.
Op een gegeven moment voel ik lachkriebels opkomen.
Ik vraag Hem namelijk waar Hij is en Hij antwoordt mij, dat Hij ook door de botscan gaat, want Hij woont immers in mij.
Zo liggen we met ons tweeën, als word besloten dat er van mijn ribben een extra foto moet worden gemaakt.
Armen langs mijn hoofd en nog even weer rustig liggen.
Dan is het klaar en ik vraag vanwaar die extra foto’s. Omdat er heel veel geopereerd is in het borstgebied was het niet helemaal goed zichtbaar.
Het klinkt plausibel en ik neem afscheid.
Volgende week vrijdag heb ik opnieuw een afspraak met een andere chirurg, want die zei dat ik pech had gehad en dacht dat er niets aan de hand was, die me vorig jaar nogal schoffeerde wil ik niet meer.
Na die tijd sprak ik met echtgenotes van mannen met kanker en we vertelden elkaar dat we kennelijk een bitch zijn.
Dan maar een bitch.

@Lineke



3 opmerkingen:

  1. Zo blijf je wel bezig zeg pffffff
    Niks bitch, houd ze maar alert.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bitch? Dit noem ik gewoon assertief! Ik hoop erg dat er niks aan de hand is en de klachten een onschuldige oorzaak hebben. Hoe dan ook vervelend dat getob!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jij bent toch helemaal geen bitch? Da is maar een gedachte en gedachtes zijn geen waarheid. Assertief zijn is nodig. Zo moeilijk als het tegen je karakter in gaat om voor jezelf op te komen hè. Hoop op een goede uitslag. Je zou een boekje kunnen maken van de ziekenhuisverhalen. Het is voor mij een eyeopener.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Gewaai en gevlieg.

Gisteren had ik een heel fijn gesprek. Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We...