woensdag 27 juni 2018

De veteranendag.

( Eén van de late gevolgen van chemobehandeling)


Berichten van de overkant.

"We zijn in een paar jaar tijd stukken ouder geworden."
Zoiets zeiden we tegen elkaar. We spraken over gezond zijn en plotsklaps tot de ontdekking komen dat je borstkanker hebt.
Je bent nog steeds gezond, je werkt, je bent fit.
Aan je conditie mankeert niks, alleen heb je een aantal cellen in je lijf, die zich puberaal zijn gaan gedragen.
En zoals dat bij pubergedrag hoort, botsen ze tegen de grenzen aan en als je er niet op tijd bij bent, nemen deze cellen de regie van je lijf over.
Dus volgt er een operatie, waarbij je borst word geamputeerd, lymfeklieren in de oksel weggenomen.
Daarna onderga je chemo en dat doodt het puberale gedrag.
Maar het heeft ook een levenslange invloed, hoe raar is dat woord, want hoe lang mag je nog leven, op je conditie.
Vingertoppen zijn nog altijd doof, bloedvaten verhard.
Daarna volgen er een aantal bestralingen en na 7 jaar vindt  je huid het nog steeds niet leuk en is het in protest.
Zo ben je van een kerngezonde vrouw ineens een zeer vermoeide en jaren oudere vrouw geworden.
Maar omdat in je hoofd rond te krijgen is een proces.
Want nog steeds wil je de dingen doen die je altijd deed.
Het bericht krijgen dat je kanker hebt brengt een schok teweeg.
Het zet een overlevingsmechanisme in werking.
Je krijgt me er niet onder. Ik zal blijven spartelen om niet te verdrinken al slaan de golven nog zo hoog.
Ik wil leven en de dingen doen die bij dat leven horen.
“Zou ik nog een keer iemand mogen wassen en aankleden?”
Een stil gebed toen ik terug kwam van mijn laatste rondje met de hond.
Het was mijn ding, het werken in de zorg. Met veel plezier en jaren gedaan.
Een goed salaris opgebouwd.
En nu vanaf het ziekzijn op bijstandsniveau.
En dan lees je berichten van de overkant.
Bruisende vrouwen die er van overtuigd zijn dat God hun ellende doet medewerken ten goede.
Je voelt de flow en je wilt mee doen.
Maar aan alle kanten word je ingeperkt.
Door gebrek aan financiën, door een gebrek aan energie.
Je schopt, je protesteert. Jij was immers ook zo energiek en nu is het ineens afgelopen.
Maar dan..
Gisteren zat ik op mijn vrijwilligersplek.
Een oude breekbare man in een elektrische rolstoel verscheen aan mijn balie. In zijn oren een gehoorapparaat wat me er op wees om luider te praten.
Hij wilde heel graag voor het eerst in zijn leven naar de veteranen dag op 30 juni in Den Haag.
Omdat onze burgemeester zich hard maakt voor de plaatselijke veteranen waren we er van overtuigd dat het zou gaan lukken, al was het nog zo kort dag.
Lijntjes werden gelegd en uiteindelijk konden we de man verrassen.
Hij gaat naar de veteranen dag.
Mijn dag was goed. Ik hoop dat ik hem op tv 30 juni ergens mag ontwaren.
Want ik weet hoe belangrijk deze dag is voor onze oudstrijders.
Ik heb immers in mijn werk een aantal mogen bijstaan.
Er werd er op die dag zo min mogelijk gestoord, zodat ze het vanaf hun bed of stoel het mee konden beleven.
Veteraan.
Eigenlijk zijn mensen die gestreden hebben tegen de kanker dat ook.
We zijn veteranen.
We horen niet meer bij de overkant. De overkant waar mensen wonen die meegaan  met de flow van succesvol carrière en power.
Onze power hebben we verloren in de strijd. We hebben een ander gevecht te leveren.
Maar we hebben een onderscheiding verdiend.
Hier aan deze kant.



@Lineke




4 opmerkingen:

  1. Ik geef mezelf niet snel een onderscheiding, maar jou laat ik hem wel geven, dus bedankt :).
    Heel herkenbaar natuurlijk. Ik ben ook mentaal en fysiek wat jaren ouder geworden. Ik kan me soms verbazen over de 'overkant' zoals je beschrijft, waar maken ze zich druk om en waar zijn ze mee bezig? Ze zijn blij dat het goed met mij gaat. Althans, zij denken dat het goed gaat, omdat ik er 'zo goed uit zie'. Maar echt meedoen lukt niet meer.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee dat klopt Heleen echt mee doen lukt niet meer. En het accepteren is een heel proces.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...