dinsdag 12 juni 2018

Ik weet niet of ik het nog kan.


Als je een poosje iets niet meer hebt gedaan vraag je je af of je het nog wel kan.
Dat heb ik met schrijven. Het zit een beetje in het slop bij mij.
En ik vraag me dus af of ik het nog wel kan.
Vanwege de therapie die ik krijg, ben ik bezig met hartzaken. En om die hartzaken aan jullie toe te vertrouwen vind ik lastig. Dwars door alle moeite mag ik hele mooie dingen ontvangen en op een bestemde tijd zal ik er vast weleens iets van delen en als ik mensen tegen kom die in soortgelijke situaties zitten, het als een helpertje mogen geven als ze willen.
Maar om het nu zomaar aan het papier toe te vertrouwen voelt voor mij niet goed.
Het mooie wat je ontvangen hebt moet je niet verkwanselen. Daar mag je zorgvuldig mee omgaan.
Toen ik pas tot geloof was gekomen en groeide in het nieuwe was alles bijzonder. Ik vertelde er graag over. Wat de Heer deed in mijn leven hoe Hij sprak en hoe Hij me leidde.
Mensen hoorden het wat vervreemd aan. Dat hadden zij nou nooit, geloofden zij wel goed?
Ik viel dan stil en zocht een verklaring over het ontbreken in hun - en het aanwezige in mijn leven.
En ik zocht verbinding en geen vervreemding.
Ik wilde immers delen. Niet opscheppen over mijn geestelijk leven, maar het delen in onze gezamenlijke geloofsleven.
Dus zweeg ik en sprak er niet meer over.
Een klein poosje terug was ik op een conferentie. Het was fijn om te luisteren naar, maar ook om mensen te observeren.
Een van de gasten stond en zat steeds vooraan.
Tijdens de eerste toespraak sprak hij een beeld en woord van de Heer uit. Het was niet een juiste gang van zaken.
Want als je een woord of beeld denkt te hebben hoor je je te vervoegen bij de leiding en te vertellen wat je ontvangen hebt.
De leiding bepaalt of en wanneer het gedeeld mag worden.
In andere samenkomsten waar het vrijer was rolden de beelden en woorden die de persoon ontving over elkaar heen.
Een ander was niet in de gelegenheid om ook iets te kunnen delen, want hij was voortdurend met indringende stem aan het woord.
De eerste keer bleef ik erbij, maar nam me voor als het de volgende keer weer zou gebeuren, ik er uit zou lopen.
Dat was wat ik dus deed.
Weet je, ik heb al veel rondgekeken en meegemaakt op geloofsgebied.
Ik geloof niet dat de Heer met een indringende donderstem spreekt.
Wat ik wel geloof is dat gekwetste en verwonde mensen met een laag zelfbeeld zich kunnen specialiseren in het geestelijk zijn.
Want als je zo gebruikt word door de Heer, zo’n geweldige bediening hebt, dan ben je toch iemand.
Dan verbleken je wonden en word je lage zelfbeeld verhoogt.
Toch wil de Heer ons mensen maken.
Dat heeft Hij op de zesde dag gezegd en gedaan. Laat Ons mensen maken.
Zullen we daar dan ook maar aan gaan voldoen?
Hij heeft ons als mensen gemaakt, zullen we nu ook maar mens worden?
Met al ons lek en gebrek met al onze onzekerheid en weinige zelfvertrouwen?
Ik weet niet of ik het nog kan. Dat schrijven. Ik zie het wel..

@Lineke

4 opmerkingen:

  1. Soms is een pauze ook goed. Even tot jezelf komen en kijken of wat je leert ook iets is om over te schrijven. Misschien later. Misschien ook niet. Maar wel goed om te blijven oefenen. xxx van mij

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel Aritha inderdaad het is een bezinnen op..xxx van mij terug

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Voor alles is een tijd, en als het nu ff niet is, is het gewoon ff niet.
    Het moet niet, het mag.
    Neem je tijd meis, sterkte 😘

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...