vrijdag 15 juni 2018

Je hebt ook wel pech gehad.


Je hebt ook wel pech gehad.

In een hoekje van het restaurant zit ik te huilen. Een vriendelijke man kijkt een paar keer naar mij. Ik schaam me niet voor mijn tranen. In het ziekenhuis kom je dat vaker tegen. Mensen die hun tranen laten gaan omdat ze slecht nieuws hebben gehad.
Of omdat ze een geliefde achter moeten laten in de handen van doctoren en ze weten dat het afscheid nadert.
Omdat ze moe zijn van alles wat ze achter de rug hebben.
Bij de laatste categorie hoorde ik gisteren.
De woorden van de chirurg braken de dam door.
De dam tegen de vermoeidheid, de dam die verbiedt tegenslagen te ervaren.
We spraken over onbalans in mijn lijf.
Immers is de rugspier naar voren gehaald in een poging een nieuwe borst te maken.
Immers kwam ik er achter dat ik allergisch ben voor siliconen.
“Het komt bijna nooit voor” zei de chirurg.
Ik beweer het tegendeel. Er worden zelfs testjes gedaan om vooraf te bepalen of je allergisch bent.
En nu  mijn rugspier geen dienst meer doet en ik hem mis, ben ik in onbalans geraakt.
Ook dat gebeurt bijna nooit. Zegt de chirurg.
Er zijn vrouwen die ermee tennissen.
Nou ermee, er zonder. Zonder rugspier.
De kou komt me tegemoet. Wat is het een wereld geworden. De wereld van de chirurgie
“Je hebt ook wel pech gehad.”
Ik voel de tranen komen en schaam me er niet meer voor.
Ik duik met een kop koffie en een broodje aan een tafeltje en veeg behoedzaam met een servet mijn tranen af.
Ik weet dat er Iemand naast me zit Die met tederheid ze in een flesje opvangt. Mijn tranen. Ze zijn parels voor Hem.
Ik snik. Hoeveel kan een mens aan?
Ik ben zo moe.
In de metro laat ik opnieuw mijn tranen gaan.
Ik vind het geen enkel punt ik voel geen schaamte.
Als de mensen om me heen het opmerken het zij zo.
Ik heb ook wel pech gehad.
Het geluk is dat de mammografie goed was. Want daarvoor was ik gekomen.
En ja ik ben er nog. Ook dat.
Maar af en toe ben ik zo moe.
Want het leven en mijn lijf word nooit meer wat het was.
En ja, ik weet dat ik ouder word.
Maar mag ik een keer moe zijn? Moe van alles wat achter me ligt?
Ik heb pech gehad.

@Lineke



6 opmerkingen:

  1. Fijn dat de mammografie goed was, maar de rest is gewoon heel moeilijk en veel voor je. Goed dat je dat uit! Je hoeft niet altijd sterk te zijn.
    Ik herken het, ik hou me bijna altijd sterk. Tot het bijna niet meer lukt en alles teveel is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Heleen. Het is zo'n verlossing als je mag leren heel dicht bij jezelf te blijven en gewoon te uiten wat je op dat moment voelt. Nu ik de laatste hobbels neem in therapie lukt me het..

      Verwijderen
  2. Natuurlijk mag jij moe zijn en dr mag je zeggen ook, laat die tranen maar gaan. Iemand zei eens tegen me dat tranen olie voor de ziel zijn, dat vind ik zo mooi.
    Die arts kan lekker technisch kijken maar het ene lijf is het andere niet en ik denk dat die tennissende mevrouw net zo goed een uitzondering is als jij in zijn ogen, alleen ziet hij die andere uitzondering lied er als de jouwe.
    Heel veel sterkte lieverd šŸ˜˜

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je hebt ook wel pech gehad. Het meest vreemde is dat je zonder deze pech niet de vrouw zou zijn geworden die je nu bent. Met tranen maar zo echt en zo mooi in al je kwetsbaarheid en pijn! xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een mooie bemoediging dankjewel lieve Aritha

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...