woensdag 18 juli 2018

Een onderneming?


Gisteren nam ik de bus en metro om naar Rotterdam-Zuid te reizen.
Ik weet het, misschien is het voor sommige van jullie een eitje. 
Maar als je veel in je eigen dorp wandelt, fietst, je boodschappen doet en je ’s middags een uurtje moet rusten, dan word je wereld kleiner. 
En daar is niks mis mee. Maar om dan weg te gaan en naar Rotterdam Zuid af te reizen is best wel even een stap.
Een beetje nerveus verliet ik het huis en stond al bij de bushalte, toen er een jonge man op blote voeten kwam aangesneld.
Spierwitte sneakers en dito sokken in handen, om neer te zinken op het bankje in het bushokje en ze daar aan te trekken.
Ik gluurde voorzichtig in zijn gebruinde toet en meende slaapsporen te ontwaren.
En vroeg me vervolgens af, waar ik me zo druk om maak.
In de bus zaten al twee oude dames achter me.
Ik had ze niet opgemerkt, ware het niet dat een van de dames een rollator bij zich had, die blijkbaar een eigen leven was gaan leiden.
Het ding was uit zichzelf naar de achteruitgang gerold en daar pontificaal tot stilstand gekomen.
Een jonge vrouw bekommerde zich om rollator en vroeg of hij van de dame was.
Ze keek even achterom en zei dat hij op de rem stond. Punt.
Als bus tot stilstand zou komen, zou rollator de wielen nemen, de vrijheid tegemoet, zijn ondankbare eigenaresse achterlatend.
Als ik rollator was wist ik het wel tenminste.
Jonge vrouw zette rollator naast  de dame neer.
Deze pakte hem vast.
Met dat ze dat deed blokkeerde ze de doorgang en werd een inkomende passagier gedwongen om te vliegen.
Dame maakte zich niet druk.
En weer bedacht ik me, waarom ik zo gestrest was.
In de metro zat een vrouw, die hardop tegen zichzelf sprak.
Ze zat goed en ze moest er daar en daar uit, vertelde ze haar eigene zelf.
Had ik dat nu maar gedaan, want mits dat ze het zei,  ontdekte ik dat ik verkeerd zat.
Dus repte ik me door de deur het perron op en zorgde dat ik aan de andere kant van de rails terecht kwam. Via roltrappen natuurlijk, dat wel.
"En Lineke" zei ik zachtjes en bemoedigend tegen mijn eigene zelf.
"Wat is er nu voor schokkends gebeurd. Niks toch?"
Toen kwam de klus om vanaf het metrostation het adres te vinden.
Ook dat is geen probleem meer, want met smartphone, oortjes en googlemaps kom je er gewoon.
Na een paar uurtjes kwam ik weer veilig thuis en nam me voor om vaker de grens over te gaan.
@Lineke

2 opmerkingen:

  1. Goed bezig en dat openbaar vervoer is best een uitdaging als je er niet al te bekent mee bent hoor.
    Daarbij is Rotterdam groot en zijn er heel wat verschillende "lijntjes" doe je van hot naar her brengen, je zit inderdaad zo in de verkeerde 😀
    Sinds mijn ouders niet meer leven kom ik er niet veel meer maar als het zo is uitkomt is het een hele toer, maar komen doe je er 👍

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja he het is een andere wereld Rotterdam.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

De boom. (2.)

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er ve...