vrijdag 31 augustus 2018

Bellen en whatsappen


’s Avonds voor het slapen vind hier een ritueel plaats.
De poezen gaan naar buiten. Direct daarna laat ik mw.B. uit.
En dan gebeurt er iets bijzonders.
De poezen komen op me afgerend met de staarten in de hoogte. Het is hun lichaamstaal en dat vertelt dat ze blij zijn om me te zien.
Het is alsof ik heel lang ben weggeweest. Ze rollen en kroelen.
Ik vind dat zo grappig. Enkele minuten geleden waren ze nog bij me. En nu begroetten ze me alsof ik terug kom van een verre reis.

Er zijn mensen die een hekel hebben aan bellen.
Ze praten maar zien de ander niet. Ze missen het non-verbale. Uitdrukking van de ogen bevestigend knikken. De lichaamstaal van de toehoorder.
Daarom willen ze niet telefoneren.
Ik heb daar nooit last van gehad. Toen er nog geen internet en onbeperkt bellen kon ik uren aan de telefoon zitten.
Je begrijpt dat er aan het einde van twee maanden een vette rekening op de mat lag.
Wat ik niet leuk vind is Whatsappen. Als ik zie dat het gelezen is, maar er geen reactie komt.
Of als de ander zijn instellingen zo heeft staan dat ik niet kan zien of het ontvangen en gelezen is.
Het is als roepen in de ruimte en denken: “ Hallo is er iemand die luistert of ben ik aan mezelf overgeleverd?”
Het voelt zo stom.
Is het net zoiets als met bidden?
Je gaat zitten vouwt je handen en vertelt wat je kwijt wil.
Je mist een hele hoop.
Je ziet God niet, mist Zijn lichaamstaal, Zijn Ogen en Zijn bevestiging of ontkenning.
Je weet niet of er geluisterd is en of het ontvangen is.
Trouwe lezers weten dat ik een poosje in therapie was. En in deze tijd bad ik weinig, Eigenlijk was mijn peut degene die mijn toehoorder was.
Op een gegeven moment ben ik gestopt vanwege fysieke klachten ik was zo verschrikkelijk moe.
En naar mate ik in de rust kwam werd me duidelijk dat ik mijn contact met God had verwaarloosd.
Ik vind het veel fijner om tegenover een mens te zitten en te praten.
Maar de Heer maakte me duidelijk dat het goed is om te bidden.
Dus maakte ik opnieuw een start. En wat is dat toch wonderlijk.
Ik hoef niets uit te leggen.
Geen situaties te verklaren en hoe dingen zo gekomen zijn zodat de ander begrijpt waar ik het over heb.
God sluit bij elke stille fluistering aan. Bij ieder gestameld woord. Hij geeft nieuwe gedachten en inzichten.  Hij laat me weten dat ik belangrijk ben.

Zijn wens dat ik weer tegen Hem zou spreken werd nog eens bevestigd door een stukje wat ik las op de facebookpagina van Vaderhart.nl


Mijn allerliefste,

Je bent niet alleen, je staat er niet alleen voor. Stop alsjeblieft niet met praten tegen Me en verlies de moed niet. Ik wil je zo graag horen. Als Ik jouw stem hoor dan komt meteen het beeld van jou in Mijn gedachten op. Ik wil je heel graag verzorgen. Je hoeft mij niet te overtuigen van jouw situatie. Ik ben volledig op de hoogte! Je hoeft alleen maar te komen. Kom bij Mij! Veiligheid ten top, rust voor je vermoeide ziel, herstel voor diep geslagen wonden. Verlies de moed niet Mijn liefste, geef niet op! Geef Mij je vermoeide hart, dan geef Ik jou de vreugde van Mijn hart. Echte blijdschap, die dwars door de muren van neerslachtigheid, verdriet, teleurstelling en eenzaamheid heen breekt. Je hoeft alleen maar te komen. Kom, Mijn liefste!

God, jouw Papa.

Hoe anders is het als bellen en whatsappen.
Vader hoort.
En als jij je gebedsleven(zwaar woord)  hebt laten versloffen hoef je niet bang te zijn dat de Heer je dat verwijten zal.
Op ieder moment is er een nieuw begin mogelijk. Vader is blij om je te zien.
En als je nou nog nooit gebeden hebt, je mag het echt eens uitproberen.


@Lineke



.


maandag 27 augustus 2018

Mamma's verjaardag.



Lieve moeder,

Vandaag is uw verjaardag. 90 jaar geleden werd u geboren en nam u uw plekje op aarde in. 88 jaar verbleef u in dit tijdsgewricht en twee jaar geleden verruilde u uw aardse plek in de hemelse.
Als ik er aan denk en u vertel dat u jarig bent vandaag, dan heb ik het gevoel dat u zegt dat u elke dag jarig bent.
Zo’n feest is het te zijn waar u nu bent. Elke dag jarig zijn. Iedere dag het nieuwe leven omarmen en ontvangen.
Het leven wat nooit oud word, wat kreukvrij is en rimpelloos en wat voor altijd zo zal blijven.
U vertelt me, dat als u had geweten wat u te wachten stond, u nooit zo verdrietig was geweest.
Want de heerlijkheid waarin u nu leeft is vele malen groter dan al het verlies, het pesten en plagen en de gebrokenheid waarmee u te maken hebt gehad.
Maar moeder, u was een kind van de aarde.
En wij kinderen van de aarde kunnen niet verder kijken dan het hier en nu.
Ons beperkte zicht reikt niet verder dan de horizon. Dat er een Land is voorbij de horizon wat oneindig mooi, schitterend en goed is en waar we altijd in de nabijheid van Jezus leven.
Af en toe is er een heimwee mamma.
Een heimwee, een verlangen naar dat land. Dan is er een moeheid een tranenvloed te bespeuren, die alleen aan de overkant gestelpt zal worden.
Mamma we kunnen toch ook niet met ons hoofd in de wolken lopen. Ik ben kind van de aarde.
Misschien moet ik wat vaker tijd nemen om me te laten vullen. Om te wachten op de momenten dat de hemel de aarde begroeten zal.
U neemt mij in uw armen, mamma.
“Het begrijpen is jou nog te wonderbaar, jij kan er nog niet bij, mijn kind” fluistert u zachtjes.


De uitnemendheid van de liefde
Al zou ik de talen van de mensen en van de engelen spreken, maar ik had de liefde niet, dan zou ik klinkend koper of een schallende cimbaal zijn geworden.
 En al zou ik de gave van de profetie hebben en alle geheimenissen weten en alle kennis bezitten, en al zou ik al het geloof hebben zodat ik bergen zou verzetten, maar ik had de liefde niet, dan was ik niets.
En al zou ik al mijn bezittingen uitdelen tot levensonderhoud van de armen, en al zou ik mijn lichaam overgeven om verbrand te worden, maar ik had de liefde niet, het baatte mij niets.
 De liefde is geduldig,
zij is vriendelijk,
de liefde is niet jaloers,
de liefde pronkt niet,
zij doet niet gewichtig,
zij handelt niet ongepast,
zij zoekt niet haar eigen belang,
zij wordt niet verbitterd,
zij denkt geen kwaad,
zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid,
maar verheugt zich over de waarheid,
zij bedekt alle dingen,
zij gelooft alle dingen,
zij hoopt alle dingen,
zij verdraagt alle dingen.
De liefde vergaat nooit.
Wat dan profetieën betreft,
zij zullen tenietgedaan worden,
wat talen betreft, zij zullen ophouden,
wat kennis betreft, zij zal tenietgedaan worden.
Want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele,
maar wanneer het volmaakte zal gekomen zijn,
zal wat ten dele is, tenietgedaan worden.
Toen ik een kind was,
sprak ik als een kind,
dacht ik als een kind,
overlegde ik als een kind,
maar nu ik een man geworden ben,
heb ik het kinderlijke tenietgedaan.
Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel,
maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht.
Nu ken ik ten dele,
maar dan zal ik kennen,
zoals ik zelf gekend ben.
En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie,
maar de meeste van deze is de liefde. 1 Kor.13

Lieve mamma, Van harte gefeliciteerd met uw Eeuwige Verjaardag.

 Uw dochter 
@Lineke

zondag 26 augustus 2018

Onbevangenheid?


“We gaan met hun naar situaties die gevaarlijk kunnen zijn.
Want ze hebben geleerd hun angst te doden en zo brengen ze zich steeds opnieuw in gevaar.
We wandelen bijvoorbeeld in het park en vertellen dat ze daar ’s avonds niet alleen naar toe moeten gaan. Angst voelen ze niet meer, dus leren we het hun door te doen.”

In de jaren negentig woonde ik tien lessen traumatherapie bij.
Het was geschreven en werd gegeven door de directeur van een ggz-instelling.
Hij had jarenlange ervaring door het werken met holocaust-overlevenden.
Hij vertelde dat wij onze angst zeer serieus moeten nemen.

Dit zijn de spreuken van Salomo, zoon van David en koning van Israël.
Hij schreef deze spreuken om de mensen te leren hoe zij moesten leven, hoe zij moesten handelen in allerlei omstandigheden.
Want hij wilde dat zij verstandig zouden zijn en eerlijk en oprecht in hun hele levenswijze.
Ik wil de eenvoudige wijsheid geven,’ zei hij. ‘En ik wil de jonge mensen waarschuwen voor problemen die zij in hun leven zullen ontmoeten.’

Zo begint het Bijbelboek Spreuken.
Als je dit boek leest staat het vol van voorbeelden waar je voor moet oppassen.
Waarom schrijf ik dit?
Gisteren kwam ik een gedichtje tegen.

Het eindigde met “Durf onbevangen te bestaan”
Het was een mooi gedichtje, maar klopt het eigenlijk wel?
Kunnen wij onbevangen bestaan?
Als mensjes geboren worden zijn ze onbevangen.
Hun zendertje staat op ontvangst en dat kan ook niet anders. 
Ze ontvangen voeding, zijn afhankelijk van aandacht en liefde.
Maar naarmate ze groter worden, groeien ze in zelfstandigheid.
Hun ouders zullen hun leren dat de wereld niet altijd betrouwbaar is.
Of de omstandigheden leren hun dat onbevangenheid niet handig is en zelfs gevaarlijk kan zijn.

Ooit las ik in een blog dat iemand een woord (profetie) kreeg.
Deze zei, dat door gebeurtenissen de onbevangenheid was verdwenen.
En daar moest de persoon weer aan werken.
Ook toen kreeg ik de kriebels.
Moet ik weer onbevangen worden?
Ik weet dat ik het ben kwijt geraakt. Maar is dat erg?

Volgens mij is het goed om waakzaam te zijn. Om te weten aan wie je je toevertrouwd.
Juist in de christelijke wereld, de wereld waar ik ben opgegroeid, stond vergeving en lijden om Christus wille boven aan de lijst.
Je had het maar te verduren totdat je in de hemel kwam.
Zachtmoedig net als Jezus te zijn.

Maar als ik de Spreuken lees, word het een heel ander verhaal.
En dat staat in hetzelfde boek als waar ik uit geleerd werd.
Ik ben blij dat ik niet meer onbevangen ben.
Dat ik waakzaam geworden ben en de mens heb leren kennen.
Naar God mag ik wel onbevangen zijn. Daarin word ik zelfs aangemoedigd.

Laten wij daarom vrijmoedig naar de troon van God gaan om van Hem genade te ontvangen, om hulp te krijgen, juist in die ogenblikken dat wij het moeilijk hebben.  Hebr. 4:16

@Lineke







donderdag 23 augustus 2018

Linkerheup.


Ik kreupel wat door mijn huis. Mijn linkerheup verheft haar stem. Rechterheup heeft een jaar lang gezeurd en na de wonderbaarlijke behandeling opgeknapt. Nu vind linkerheup dat het haar beurt is en ondanks dat ik haar opdraag om zich stil te houden, luistert ze niet.
Ik heb mijn zooltjes uitgeschopt en de gewone weer ingedaan.
Naast dat ik last heb van mijn linkerheup ben ik ook wel ontzettend moe. Moe en jankerig. Er is in de afgelopen jaren ook wel heel veel gebeurd en ik ben altijd maar door gegaan. Iedere dag kiezen voor het goede. Gaan voor wat energie geeft en wat kost los te laten.

Er gebeuren nog steeds mooie dingen.
Maandag had ik een dag met een gouden randje.
Ik woon in een dorp die ik beschouw als mijn kerk.
Ik durf mezelf te laten zien en werk samen met anderen om het goede voor mijn medemens te zoeken.
Zo is er het Gouden Uurtje iets waar ik al weleens over geblogd heb.
Nu word ons dorp o.a. bestuurd door een bevlogen en betrokken burgemeester.
Hij gaat voor verbinding en besteedt ruim aandacht aan verschillende groepen mensen.
De veteranen mogen op steun rekenen, de Molukse bevolking heeft zich verheugd in een bezoek. Hij heeft al een dienst gedraaid in de wereldwinkel. Zo was hij laatst bij de groenvoorziening van de sociale werkvoorziening en schoffelde gezellig mee.

Al die blije berichtjes brachten me op een idee. Ik ben een groentje bij het Gouden Uurtje wat vrijwilliger betreft.
Maar drang om te plezieren is groter dan vrees over wat mensen zullen denken.
In overleg met de coördinator en collega’s schreef ik een uitnodiging naar de burgervader.
Binnen een half uur had ik bericht terug en dat vertelde dat hij heel graag komt.
Weet je, ik zie onze gasten voor me. Wat zal dat een feestelijke avond worden. Ze verdienen het, de anders begaafde medemensen.
( Ik heb nog even gemaild dat burgemeester zijn ambtsketting niet moet vergeten.)
Ja, mijn dorp is mijn kerk. Want in die gemeenschap zijn er mensen te vinden die warm lopen om wat voor een ander te doen.
En moe? Ja, ik ben heel erg moe.

@Lineke

woensdag 15 augustus 2018

Gewaai en gevlieg.


Gisteren had ik een heel fijn gesprek.
Fijne gesprekken zijn dat er herkenning en helderheid komt in de dingen waar ik mee bezig ben. We spraken over de tendens van deze tijd. Er hangt een enorme stuwkracht in de lucht. Een harde wind waartegen je bijna niet bestand bent. De wind vertelt je dat je hoog moet vliegen je bestemming moet behalen. Je moet carrière maken, meedoen, je droom najagen. Er zijn gristelijke organisaties die je daarbij willen helpen. Een conferentie van één  dag kost bakken geld, al is de prijs nu wel wat gezakt.

Maar wat gebeurt er als je dromen worden doorkruist?
In ons geval en met mij meer, chronische ziekte en andere ellende zijn een paar oorzaken.  De orkaanwind blijft razen en jij komt aan de zijkant te staan. Je ziet de podia vol en vraagt je af of je nog meetelt.
Oh er storten een aantal vermoeid van het podia af en blijven voor dood liggen.
Aandacht vanaf het podia is er niet voor. Want zij hebben het goed met elkaar en vinden elkaar in hun hoge vlucht.
Af en toe heb je de neiging om in de wind te gaan staan en mee te vliegen. Want je voelt hem razen.
Maar even later stort je vermoeid neer en moet gaan rusten om uit te rusten.
Dat was het dan. Tellen we nog wel mee? Of vallen we niet op tussen al dat gevlieg en gewaai langs ons heen.
Is het de bedoeling, dat wij op gaan vallen? Is het de bedoeling dat wij onze bestemming na gaan jagen en onze droom uit gaan voeren?
 Wat is Gods droom voor jou en mij?
Wij zijn hier om God te eren. Wij zijn hier niet om onszelf te eren.
Ja, maar als je bezig bent met je bestemming, je droom, dan eer je God toch? Want als je helemaal tot bloei komt, laat je toch zien Wie Hij is.
Is dat echt zo? vraag ik me af. Hoeveel tijd besteed jij aan je droom en vlieg je met de wind mee?
En hoeveel tijd en rust neem je om met Hem door te brengen om Woorden te zoeken die jou vertellen hoe groot en machtig en hoe geweldig Hij is?
Jouw droom zal ooit breken. En dan blijft er niets meer over. Maar God en Zijn Woord houden eeuwigheidswaarde.
En vergeet niet dat Gods droom voor jou niet stopt bij de grens van deze tijd. Het plan wat Hij met jou heeft mag je in de eeuwigheid uit gaan voeren.

Naar aanleiding van deze blog werd ik getipt. Wat een mooie boodschap !!!

@Lineke





maandag 13 augustus 2018

Raar he?


Dat is toch raar..
Dat je rouwt om iets wat 55 jaar geleden gebeurd is. Oké, toen was er geen ruimte om het verdriet te verwerken. Je ging verder want je had geen andere keuze.
Dus met de rouw en het verlies groeide je verder en probeerde je zo goed en zo kwaad als het ging je te ontwikkelen.
Dat er iemand kwam die een beeld kreeg. Een beeld van een mooie bloeiende boom. Maar als je om die boom liep zag je aan de andere kant een heel kaal stuk. Dat was nooit tot bloei gekomen. Afgekapt.
En nu 55 jaar verder rouw ik. Rouw ik om mijn wereld die verloren ging. Naast dat er geweld in mijn leven was, strekte ik mijn wortels uit en vond ruimte om relaties aan te gaan. Was welkom bij vriendinnen thuis. En wat vond ik daar de dingen die mijn boompje zo nodig had. Liefde, aandacht, boeken, creativiteit, beschaving en veiligheid.
Maar toen kwam de meester in de vijfde klas.
En hij zorgde voor het zelfde geweld. Maar ook dat ik de wereld die ik net beschreef verloor.
Verlies van vriendinnen en relaties. Het was dat verlies en die rouw die me voor de rest van mijn leven verhinderden om mijn hart te laten zien. Om nieuwe verbindingen aan te durven gaan. Want ik was bang.
En nu 55 jaar later word het tijd om te rouwen.
Raar he?  Verlate rouw, gestold verdriet, bevroren tranen.
Met wie durf je daar nu over praten? 

Het was zo wonderlijk. In de week voordat ik naar de Vaderhartconferentie ging meende ik dat de Stille Stem vroeg of ik mijn moeder wilde vergeven als ze voor me zou staan.
Ik heb dat wel met de  Stille Stem. Dat ik Hem af en toe niet vertrouw. Want mijn moeder was immers overleden. En ik had helemaal geen band met haar.
Na een gesprekje met Stille Stem zei ik dat ik bereid was.
Tijdens de conferentie had ik een onderonsje met een pastoraal werker.
Ze zei dat het heel gek was, wat ze ervoer.
Ze vroeg of ik mijn moeder wilde vergeven. En daarna nam ze de plek in van haar en zei me wat mijn moeder had willen zeggen.
Ze noemde de verwaarlozing, de andere kant op kijken, dat ze het had moeten zien, dat ze voor me had moeten zorgen.
Mijn hart groeide open en ik vergaf haar. En nu?
Nu is ze bij me en ik praat met haar over het verdriet. En ik mis haar.
Raar he?


zaterdag 11 augustus 2018

Respect voor Job


Job antwoordt Sofar
Daarop antwoordde Job:
‘Werkelijk, jullie hebben de wijsheid in pacht! Wanneer jullie sterven, zal het gedaan zijn met de wijsheid!
Maar ik weet ook wel het een en ander, ik ben echt niet minder dan jullie. De dingen die jullie hebben gezegd, zijn zo algemeen dat iedereen mij die wel kan vertellen. Job 12:1-3

Job heeft bezoek van zijn vrienden. Hem is een onvoorstelbaar groot verdriet overkomen en hij ziet het niet meer zitten.
Zijn vrienden gaan hem helpen.
Maar in plaats dat Job dankbaar is voor de hulp en nederig zwijgt en zich afvraagt wanneer deze bezoeking, want het bezoek is een bezoeking, voorbij is, vertelt hij hun de waarheid.

Wat kan ik daar veel van leren. Hoe vaak heb ik het meegemaakt? In problemen vroeg ik om hulp.
En mij werd van alles verteld, maar het waren dingen die ik zelf ook al wel wist.
Ik prakkiseerde er niet over, om dat te communiceren. Ik trok me terug in mijn veilig holletje in me. Knikte vriendelijk en dankbaar en zuchtte opgelucht als hulp tevreden de voordeur uitliep.
Maar Job gaat verder:

 Vraag het maar aan de dieren, zij zullen het jullie wel uitleggen, vraag het de vogels, zij zullen het jullie vertellen, of laat de aarde het vertellen of de vissen uit de zee. Zij allen erkennen dat de Here alles zo heeft gemaakt.
Want het leven van elk levend wezen is in de hand van God, ook de adem van iedere sterveling.
Net zoals mijn mond kan proeven of het eten lekker is, zo toetsen mijn oren of het waar is wat ik hoor. Job 12:7-12

Net zoals mijn mond kan proeven of het eten lekker is, zo toetsen mijn oren of het waar is wat ik hoor.


Herken je dat? Inderdaad mijn oren toetsen of het waar is wat ik hoor. Maar om nou tegen de goedbedoelde adviezen en opmerkingen in te gaan dat is voor mij vers twee.
Ik heb geleerd om dankbaar te zijn en niet te shockkeren.
Misschien moet je vrienden zijn om dat wel te doen.
Ondertussen heb ik door schade en schande geleerd om het bij God te zoeken.
En ik moet zeggen dat dat de beste weg is. Hij weet hoe ik in elkaar zit. En geeft antwoorden op de meest onbenullige vragen als ik er niet uit kom. 
Onbenullig bedoel ik in de allerkleinste verzuchtingen. 
En zo leidt Hij mij stap voor stap door het proces.
Ja, met Job kan ik zeggen

Maar alleen God heeft de ware wijsheid en de kracht.
 Alleen bij Hem kunnen we terecht voor raad en inzicht. Job 12: 13.

@Lineke 

Hierbij de de link naar het hoofdstuk.





vrijdag 3 augustus 2018

Over het weer.


Het is al weken warm en de droogte word steeds nijpender.
Gisteren verzuchtte ik, dat ik me niet lekker voelde en het antwoord was, dat er volgende week een nieuwe hittegolf aan komt.
Ik kijk alsof ik het in de hemel hoor donderen.
Ik volg de weersberichten niet.
Wel hierom dat ik er op de een of andere manier zo gevoelig voor ben, dat ik het ook onthoud en mijn dagen ernaar in ga richten. De Heer zegt dat ik me geen zorgen moet maken voor de dag van morgen, want iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.
Als ik naar mijn werk fiets en het regent, vraag ik of het droog mag worden, ik wil graag fatsoenlijk op mijn werk komen.
Wel heb ik ook een regenjas in mijn fietstas. Als de Heer besluit om mijn gebed niet te beantwoorden, kan ik me beschermen tegen.
Mag ik dan zomaar bidden om regen?
Iemand zei dat het God verzoeken was, Hij heeft wel belangrijkere dingen te doen.
We moeten het accepteren uit Zijn Hand. Het klinkt wel vroom, maar ik ben er van overtuigd dat ik als een kind met al mijn wensen bij Hem terecht kan.
En in  Zacharia 10:1 staat immers

Vraagt van de Here regen ten tijde van de late regen. De Here maakt de bliksemschichten; een stortregen zal Hij hun geven, voor iedereen gewas op het veld.

Maar als ik bid moet ik mijn oor wel te luisteren leggen bij Hem.
Ik hoor soms dubbele boodschappen.
Ik bid om regen, maar het zal vandaag niet meer komen. En volgende week ook niet want dat zeiden de weersberichten.
Maar wie is dan de baas over het weer?
De Heer spreekt tegen Job over Zijn almacht en voorzienigheid in de schepping:

 Toen antwoordde de Here Job uit een storm en zeide:
2Wie is het toch, die het raadsbesluit verduistert
met woorden zonder verstand?
 Gord nu als een man uw lendenen,
dan wil Ik u ondervragen, opdat gij Mij onderricht.
Waar waart gij, toen Ik de aarde grondvestte?
Vertel het, indien gij inzicht hebt!
 Wie heeft haar afmetingen bepaald? Gij weet het immers!
Of wie heeft over haar het meetsnoer gespannen?
Waarop zijn haar pijlers neergelaten,
of wie heeft haar hoeksteen gelegd,
 terwijl de morgensterren tezamen juichten,
en al de zonen Gods jubelden?
 Wie heeft de zee met deuren afgesloten,
toen zij bruisend uit de moederschoot kwam? –
 toen Ik wolken maakte tot haar kleed
en duisternis tot haar windselen;

Als wij bidden tot God om regen en de weersberichten geloven wie dienen we dan eigenlijk?

Is de droogte een oordeel van God?

Ooit werd er door een aantal profeten voorspeld dat er een grote overstroming over Nederland zou komen. Mensen uit het westen verhuisden naar de Veluwe zodat ze niet zouden verdrinken.
Ik werd er onrustig van. Ik had het geld niet om te verhuizen.

Maar God zegt Zelf in Zijn Woord:

Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe.
 Want God heeft zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld veroordelen, maar opdat de wereld door Hem behouden worde.

Straks komt Jezus terug, niet meer om te redden, maar dan komt Hij als rechter en zal de wereld oordelen. Nu is het nog steeds genadetijd. 

Welke stem heeft dan de huidige droogte?

Ik zou het niet weten maar dat hoop ik misschien dat mensen gaan beseffen dat we geen enkele invloed hebben op het weer en dat er wel een God moet zijn, tot wie we kunnen naderen om te bidden om regen.
En dan wacht de Vader met wijdopen Armen en zegt:  "Welkom thuis Mijn kind Ik stond al heel lang op de uitkijk."

Zo liefdevol is de Vader en vraagt Hij ook van ons:

U hebt gehoord, dat er gezegd is: Gij zult uw naaste liefhebben en uw vijand zult u haten.  Maar Ik zeg u: Hebt uw vijanden lief en bidt voor wie u vervolgen, opdat u kinderen moogt zijn van uw Vader, die in de hemelen is; want Hij laat zijn zon opgaan over bozen en goeden en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Want indien gij liefhebt, die u liefhebben, wat voor loon hebt gij? Doen ook de tollenaars niet hetzelfde?  En indien gij alleen uw broeders groet, waarin doet gij meer dan het gewone? Doen ook de heidenen niet hetzelfde?
 Gij dan zult volmaakt zijn, gelijk uw hemelse Vader volmaakt is.

@Lineke



donderdag 2 augustus 2018

Toiletpapier.


Het overkomt me eigenlijk nooit maar gisteren wel. Het toiletpapier was op. Ik had bij het zien van het minderen van de voorraad al een paar keer gedacht dat ik nieuwe moest halen.
Maar meer als een vluchtige gedachte werd het ook niet.
Of ik de schuld op de warmte, zeg maar hitte kan schuiven. Of dat er altijd nog wel iets anders in huis is. Papieren zakdoekjes, keukenrol etc.
Ik raak niet zo snel in paniek.
Al vind ik wel dat het toiletpapier van tegenwoordig heel snel weer op is.
Bovendien vind ik het moeilijk om de juiste te vinden.
De ene is te zacht, de andere te hard. De ene is te dun, de andere te duur.
Als je eenmaal de juiste hebt gevonden, moet je dat ook maar blijven kopen.

Vanochtend fietste ik richting fysio voor een behandeling aan mijn fors beperkte heup.
Na drie behandelingen vind ik dat het echt beter word. Een teken dat heup niet zo versleten is dan we eerst vermoedden.
Ik heb tijdens deze weken vaak eens aan mijn moeder moeten denken.
Wat heeft ze veel pijn gehad en nu begrijp ik haar. Vroeger vond ik maar een gezeur.
Nadat ik van de fysio kom ga ik eerst richting kringloop.
Deze grote zaak bevindt zich op de dijk. Normaal ligt dat niet op mijn route, maar nu vind ik het een extraatje verbonden aan fisyobezoek.
Ze hebben prachtige boeken en een heerlijk koud waterautomaat.
Ik loop voorzichtig door de winkel, want ik moet het rustig aan doen vanwege de behandeling.
Mijn fietstassen raken inmiddels voller.
Ik ga richting winkelcentrum. En daar staat buiten bij de drogist een rek met toiletpapier.
3 pakken voor 5 euro.
Dat neem ik strak mee, eerst even naar Blokker voor de één euro aanbiedingen.
Afwasmiddel staat er ook bij en dan ook nog een goed merk. Daar neem ik gelijk 3 van mee.
Want afwasmiddel is ook zo’n artikel wat je wil vergeten.
Ik loop opnieuw langs het rek met het toiletpapier en ga met één pak naar binnen.
Voor mij twee dames, die  ieder drie afrekenen.
Dat doet me toch wel aarzelen. Ik vraag hoe duur er één is.
Twee euro wordt me vertelt.
Dan reken ik ook drie af, vertel ik haar.
Oh ja, ik moet nog naar de warme bakker.
Die hebben aanbiedingen in heerlijk brood en één keer in de zoveel tijd neem ik het mee voor in de vriezer.
Ik zeil met mijn drie pakken toiletpapier naar binnen.
Hannes om de broden in de tas te krijgen en loop naar mijn fiets.
Tja, hoe pak ik dit nu aan?
Ik heb een spin zo’n rekding voor noodgevallen.
Ik zou die drie pakken toiletpapier op mijn bagagedrager onder het rekding kunnen doen.
Maar de kans is groot dat mensen mij als Hans en Grietje kunnen volgen. Langs de weg, af en toe een rol, zodat ze weten waar ik heen ga.
Dus dat doe ik niet.
Ik prop de pakken toiletpapier in de ene fietstas en onderwijl reken ik.
Voor één euro minder heb ik nu ellende en dat nog wel in de hitte.
Met een tas over mijn schouder fiets ik naar huis.
Voorlopig toiletpapier genoeg. Ik kan er een winkeltje mee beginnen.
En loop de kans om te vergeten dat ik weer door de voorraad heen ben.

@Lineke



Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...