woensdag 31 oktober 2018

Loslaten.


Gistermorgen kwam ik poepienat op mijn werk aan. 
Gelukkig had mijn grote regenjas van 4 euro me beschermd, zodat ik droog van start kon gaan.
Terug naar huis was het droog en rustig en had ik tijd om naar de bomen te kijken. Mijn bril was immers niet meer beregend.
Het was alsof de bomen mij verwonderd aanstaarden.
Alsof ze me verschrikt en verslagen iets toe wilden fluisteren, maar dat ze verstond waren.
Verstomd vanwege de onverwachte weersomslag.
Het was nog zo zonnig geweest alsof het zomer was.
Stralend en genietend stonden ze in die warme atmosfeer neerkijkend op de mensen die onder hun bladerdak bewogen.
Het was alsof het nooit anders zou worden.
Maar ineens is daar de regen en de wind. De wind die aanwakkert als een storm en die aan hun bladerdak rukt.
En dat wat voor altijd bij hun leek te horen moesten ze in dat donderend geweld loslaten.
Verslagen en behuild staan ze daar.
Die bomen met kale takken kijkend naar hun prachtige kleurige blaren op de grond.
Nog even kunnen ze het als hun bezit zien maar dan komt weer die wind.
En neemt de bladeren mee in een dolle dans en verdwijnen uit hun ogen.
In de steek gelaten en berooid. Alleen en trillend op hun stam.
Die bomen.
Ze moeten loslaten.
Hoe vaak is dat gebeurd bij jou en mij?
Het leven is geweldig en voorspelbaar. Het kabbelt voort.
En dan heel onverwacht gebeurt er iets.
Zoveel is er te noemen vul je eigen stormen maar in.
Je kijkt naar wat je los moet laten en wat in een zorgeloze dans verdwijnt uit je ogen.
En jij? Verstomd sta je daar, alleen gelaten en berooid.
Kalend en treurend.
Je vraagt je af er mis ging. Waar jij fout in hebt gehandeld en tekort schoot.
Wat anders had gemoeten. En telkens draai je in gedachten de loop der dingen terug om..Ja om wat?
Om van te leren zodat je het niet weer zal doen. Zodat die storm je niet weer zal beet nemen.
Zodat je niet opnieuw afscheid moet nemen.
Maar wat als je nu eens naar de ruimte kijkt die het heeft gebracht.
Het nieuwe leven wat is ontstaan doordat je los moest laten.
Het kleurige prachtige bladerdak, dat dol dansend uit je oog verdwenen is.
In een preek werd mij het duidelijk. Ik viel in de herhaling opnieuw en opnieuw.
Als het nou weer gebeurd, dan moet ik.. en dan zal ik..
Dat heb ik fout gedaan, daarin moet ik veranderen.
Mezelf vergeven? Nooit en te nimmer.
Ik had me moeten beschermen tegen die storm.
Ik besprak het in mijn stille tijd.
En vertelde dat ik ieder ruimhartig vergeving schenk. Maar mezelf? Nooit en te nimmer.
Ik verwachtte een reprimande. Een worsteling om het oude bladerdak los te laten.
Maar er drong iets anders door. Iets totaal anders dan ik had verwacht. In plaats van striemende herfstregens werd ik iets anders gewaar.
Iets wat te maken had met de volgende tekst.

De Here, uw God, is bij u. Hij is een machtige verlosser.
 Hij zal vol blijdschap over u zijn.
Hij zal u liefhebben en u niet beschuldigen.
Hij zal over u juichen met een lied van vreugde.’ Zefanja 3:17

Verbaasd en verwonderd luisterde ik. Ik wil mezelf niet vergeven. Repeteer de storm opnieuw en opnieuw.
Maar de Heer denkt er anders over. Hij is vol blijdschap Hij is verheugd over mij.
Hij zwijgt, overlopend van liefde en jubelt van vreugde.
Hij is zo trots, dat ik bleef staan in de storm. Met regelmaat stoot Hij Zijn Zoon Jezus aan en zegt enthousiast: “Kijk Mijn dochter nou eens”
Zo geteisterd, maar ze gaat door. Ze ziet haar leven verdwijnen, maar blijft staan. En terwijl ze het niet door heeft, want ze is er nog steeds mee bezig met dat bladerdak, geeft ze ruimte aan het nieuwe leven.
Het besef dat de Heer anders denkt, liet ik langzaam tot me doordringen. Ik liet me er door omhelzen en het gaf nieuwe kracht.
Ik mag er zijn.
Geen geworstel met zwiepende woorden van onvergevingsgezindheid, maar een omhelzing van een enthousiaste, warme en onvoorwaardelijke liefde.
God is zo trots op jou en mij.
@Lineke




dinsdag 30 oktober 2018

Bang om te vliegen.


Vanochtend toen ik de poes binnenriep, de andere overnachtte in huis, regen de het.
Omdat ik er zo uit moet naar mijn werk, bedacht ik me dat ik mijn grote regenjas van 4 euro wel aan moest trekken.
Een geruis bereikte mijn oren en vertelde me dat het zeker nodig zou zijn.
Maar ik luisterde beter en kwam tot de conclusie dat de vliegtuigen wakker waren geworden.
Ik woon onder een aanvlieg- en vertrekroute. In het begin vond ik dat fantastisch.
Om 22.30 precies kwam de laatste aanvliegen en vanuit mijn raam zag ik zijn lichtjes aankomen.
Je moet weten dat ik heel graag vlieg. Ik vind het één groot avontuur en heb al verschillende maatschappijen met mijn aanwezigheid verblijd.
Het moment van gang maken op de baan eerst langzaam en steeds harder totdat de wielen los zijn van de aarde en we de lucht ingaan.
Het brengt een heerlijke sensatie teweeg. Graag zit ik bij het raampje en kijk naar de aarde die steeds kleiner word totdat hij niet meer zichtbaar is en we uit het zicht verdwijnen.
Toen ik 17 was vloog ik voor het eerst.
Huilend werd ik door een aardige chauffeur naar het vliegveld gebracht.
Ik huilde nog harder toen ik die grote gevaarten zag.
Doodsbang was ik.
Ik wilde mijn benen op de grond houden en me niet toevertrouwen aan een man achter een stuurknuppel die me mee de lucht in zou nemen.
Maar ik had nu eenmaal een afspraak gemaakt en daar wilde ik me ook aan houden.
Hoe komt het dat het zo veranderd is?
Ik ben aan boekje gaan lezen over vliegen.
In dat boekje stond precies beschreven wat er allemaal gebeurd tijdens het vliegen.
En zo wist ik bijvoorbeeld als het beneden vol was dat het vliegtuig moest holden
Rondjes boven een stad vliegen totdat er ruimte was en ze toestemming krijgen om te landen.
Op die manier heb ik Londen vanuit de lucht kunnen bekijken.
Kennis van wat er gebeurd, maakt het minder eng en spannend.
Vertrouwen dat het de man aan de stuurknuppel weet wat hij doet neemt de vrees weg.
Op de grond zijn er ook zaken die eng zijn.
Vrees voor het onbekende maakt dat we er tegenop zien.
Maar als we ons gaan verdiepen dus de uitdaging met onze angst aangaan kan het er weleens heel anders uitgaan zien.
Waar ben jij bang voor? Wat zou je kunnen doen om de angst in de ogen te kijken, het te omarmen en samen met jezelf te onderzoeken of het werkelijk zo spannend is.
Ooit zei mijn huisarts dat er een tijd komt dat ik niet meer bang ben om dood te gaan.
Kanker kan zo angstwekkend zijn.
Ze heeft gelijk gehad. Ik ben niet meer bang om dood te gaan.
Ik ben meer en daar ben ik naar toegegroeid in het eeuwige leven gaan leven.
Hoe ik dat bedoel?
Ik ben nog steeds volkomen aards.
En zal ook zelf geen einde aan dit aardse bestaan maken.
Maar de eeuwigheid is dichterbij gekomen.
Hoe dat komt?
Ik ben de Man achter de stuurknuppel van mijn leven meer gaan vertrouwen.
Ik heb Hem in al die zware jaren die achter me liggen beter leren kennen.
Ben ondanks al mijn opstandigheid en boosheid of is het juist door dat laatste dichter naar Hem toegegroeid.
Nee, ik ben niet meer bang om te vliegen.

@Lineke

maandag 29 oktober 2018

Zie ons wachten.


Toen ik vanochtend de poezen binnenriep zag ik ze staan. Keurig in de rij wachtend op de dingen die komen gaan.
Liever gezegd wachtend op het ding wat komen gaat. Een auto die al die containers met oranje deksels komt legen.
Wat staan ze daar gehoorzaam te wachten. Keurig in het gelid, de oranje deksels naar de hemel gericht.
De kleur van de deksels zegt iets over de inhoud.
Omdat ik in een appartement woon heb ik geen container dus ook geen kleurtjes.
Maar zou ik er gekleurd op staan, dan zie je me vast in het wit.
Waarom wit denk je misschien?
Ik leeg mijn afvalbak met regelmaat.
En vertrouw het woord wat zegt:

Komt toch en laat ons tezamen richten, zegt de Here; al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw; al waren zij rood als karmozijn, zij zullen worden als witte wol. Jesaja 1:18

Dat wit is geen zelfverdienste. 

Het is noodzakelijk, omdat ik met een volle container achter me aan oververmoeid raak.

Dat wachten van de containers heeft ook wel iets.
De wereld wordt donker al mag je je ogen openen voor ieder lichtje van hoop.
En toch heb ik het gevoel dat het niet meer zo lang duurt.
Dat de Here Jezus Zijn komst dichtbij is.
De strijd rond Israël spitst zich toe.
Antisemitisme waait de wereld over. Nergens zijn Joden meer veilig.
Als mijn land een land word waar Joden niet meer veilig zijn voel ik me niet er meer thuis. Dat zei min. Segers van CU en ik kan het alleen maar met hem beamen.
De strijd rond Israël en de Joden over de hele wereld is een teken volgens mij.
Een teken dat de komst van de Messias nabij is. Of het is wishfullthinking.
Dat kan ook natuurlijk.
Want ik ben bereid en verlang er naar met heel mijn hart.
 Net als de containers sta ik aan de kant van de weg uit te kijken.
Ken jij dat verlangen ook?
Ga je naast me staan in de rij?


@Lineke




vrijdag 26 oktober 2018

Hoofd, hart en handen


Wat is vermoeidheid een lastig ding.
Als je ’s ochtends hebt gedouched en aangekleed moet je eerst een poosje rusten.
In mijn hoofd zit een andere boodschap.
Ze zegt: “Zo lekker schoon en fris, we kunnen er tegen aan,”
Ik luister naar dat seintje en allerlei plannetjes schieten door mijn koppie.
Ik bruis de kamer in en bedenk dan dat ik eerst een half uurtje moet gaan zitten.
Lijf en brein zijn zo verschillend. Ze lijken van elkaar gescheiden te zijn.
Gisteren had ik bezoek.
Ze komt uit de zorg net als ik.
We zijn het harde werken gewend. En in de wieg gelegd met het zorg DNA lijkt het wel.
Al kwamen we tot de conclusie dat we er op onze leeftijd niet meer zouden passen.
Ik vertelde van patiënten die ik extra aandacht gaf. Gelukkig was het ’s nachts, dan had ik meer tijd.
Een hoogbejaarde vrouw die ik huilend aan trof. Ze had naar een uitzending gekeken en was geconfronteerd met haar eigen doodgeboren kindje. Het kindje werd bij haar weggehaald zonder dat ze het gezien had en zij begreep de boodschap.
Vergeten en verder gaan.
En nu huilde ze en voelde zich schuldig. Het was een kindje geweest die ze 9 maanden met liefde had gedragen.
Ze bemerkte dat het verdrongen verdriet invloed had gehad op de relatie met de dochter die daarna werd geboren.
Nooit kon ze haar hart wijd open zetten voor haar.
Ik zat op het randje van haar bed en liet haar praten.
In vertrouwde zachte licht van een enkel lampje luisterde ik naar haar.
Een vrouw die een vooraanstaande positie had bekleed, gekrompen tot een klein wezen met een groot kwetsbaar hart.
We spraken er over dat het niet te laat was om haar dochter te vertellen wat er was gebeurd.
Om verontschuldigingen aan te bieden en begrip te tonen en te vragen.
De tranen werden afgewist en met de opdracht haar neus in de kussen te stoppen en te gaan slapen namen we met een lachje afscheid.
Het was zo mooi. Zo kostbaar. Als ik binnen kwam zei ze dat ze wist dat ik nachtdienst had.
Dan praatten we bij en zo ging ik van deur tot deur. Heerlijk om te doen.
Ik was praktijkbegeleidster en bracht de leerlingen altijd bij.
“Handelingen kan je ieder aan leren maar attitude is belangrijk. “
Combinatie hoofd, hart en handen. Houd ze goed in de gaten.
En zo kom ik weer aan het begin van mijn verhaal.
Mijn hoofd wil wel maar mijn lijf vertelt een ander verhaal.
Ik wens jullie een fijn weekend met kostbare momenten.

@Lineke


woensdag 24 oktober 2018

Real Life.


Gisteravond kwam mijn ouderling op bezoek. We zien elkaar regelmatig en hebben hele fijne gesprekken.
Het is vertrouwd en ik durf te zeggen wat er op mijn hart ligt. En wat ook bijzonder is misschien nog wel het meest dat de Heilige Geest aanwezig is. We merken het als we stil zijn en elkaar de ruimte geven.
Het was weer genieten en na een uurtje ging hij weer huiswaarts.
Tevreden dook ik nog even op facebook.

Daar kreeg ik een pb onder ogen van iemand die zich beledigt voelde.
Ik was weer eens door mijn vriendenlijst gegaan om hem op te schonen.
Het houd voor mij in dat ik namen verwijder, die nooit op mijn berichtjes reageren.
Facebook is voor mij geen real life met real contacten.
Mijn ommetje met de hond en praten met andere hondeneigenaren is meer real dan facebookvrienden. 
Op sommige na dan, die wel reageren of voor wie facebook het enige contact is die er bestaat.  
De pb liep uit op een voor mij onaangename ervaring. En zo ging ik weer eens de nacht in. Ik sliep, maar het bleef door mijn hoofd zoemen. 
En dat terwijl ik mijn energie zo hard nodig heb. 
Het aangename bezoek van mijn ouderling was verdwenen en had plaatsgemaakt voor een onaangename pb. Toch werd ik wakker met een lied in mijn hart.
Wat heb ik ervan geleerd? Dat digitale contacten je niet vertellen hoe iemand werkelijk is. Ze kunnen heel aardig lijken, maar gebrek aan informatie zoals ooguitdrukking, overkomen, klank van de stem kunnen je misleiden.
Dat gebrek vult mijn fantasie aan en in mijn fantasie zijn de  meeste contacten  heel positief en sluit ik in mijn hart.
Maar als je tegen een pijnplek van de ander aanloopt blijkt het soms heel anders uit te pakken.
Er is dan geen ruimte meer voor hoe ik het bedoeld heb. Geen ruimte voor de dodelijke vermoeidheid die er op dit moment bij mij is. De Stille Stem zegt vaak tegen mij: “Geloof niet alles wat je leest.” En dat is weer eens gebleken.

Goede reis.

 Ik wens ieder mens aan de andere kant van het onzichtbare draadje een goede reis.
Wie weet komen we elkaar nog eens tegen in real-life.

One day You'll make everything new, Jesus
One day You will bind every wound
The former things shall all pass away
No more tears
One day You'll make sense of it all, Jesus
One day every question resolved
Every anxious thought left behind
No more fear
When we all get to heaven
What a day of rejoicing that will be
When we all see Jesus
We'll sing and shout the victory
One day we will see face to face, Jesus
Is there a greater vision of grace
And in a moment, we shall be changed
On that day
And one day we'll be free, free indeed, Jesus
One day all this struggle will cease
And we will see Your glory revealed
On that day
And when we all get to heaven
What a day of rejoicing that will be
When we all see Jesus
We'll sing and shout the victory
Yes, when we all get to heaven
What a day of rejoicing that will be
And when we all see Jesus
We'll sing and shout the victory
Oh one day, one day
Yes, one day we will see face to face, Jesus
Is there a greater vision of grace?
And in a moment, we shall be changed
Yes, in a moment, we shall be changed
In a moment, we shall be changed
On that day
When we all get to heaven
What a day of rejoicing that will be
When we all see Jesus
We'll sing and shout the victory
We'll sing and shout the victory
We will weep no more
No more tears, no more shame
No more struggle, no more
Walking through the valley of the shadow
No cancer, no depression
Just the brightness of Your glory
Just the wonder of Your grace
Everything as it was meant to be
All of this will change
When we see You face to face
Jesus, face to face

@Lineke



maandag 15 oktober 2018

Verborgen verleden.


Verborgen verleden.
Ze kijkt er graag naar. En verbaasd zich over emotionele reacties die het op kan roepen.
Zij had zich afgesloten van haar geslachtslijn. Dacht ze. Hoe vaak had ze niet gevraagd aan vriendinnen.
De vraag: “Vind je me wel normaal? Hoe kom ik over? “ Gedachten dat ze “gek” was.
En daar had ze beelden bij. Ongemerkt en onbewust. Dat wel. Dat blijkt nu. Ze zou als ‘gek’ een baardgroei over haar hele lijf hebben en gele tanden in de mond.
Ze zou hele rare kleren dragen en griezelig zijn.
Ze was panisch geweest toen ze als verpleegkundige op een afdeling voor psychiatrie mensen moest douchen.
Niet bang voor de hulpvragers, maar voor de hulpverleners.
Want nu viel ze door de mand. Nu zouden ze zien dat ze “gek” was.
Ze ging tekeer tegen het labelen, de laatste tijd. Maar het is als een pijnplek die diep verborgen was.
En die aan het licht, aan de oppervlakte wilde komen.
Ze had er immers haar hele leven last van gehad.
Het had haar geremd in het uiten van haar gevoelens en vertellen wat er met haar gebeurde,
Ze was begonnen om te lopen in de lijn der geslachten.
Niet dat ze daar therapie voor kreeg, men noemt dat contextuele therapie.
Nee, het was in haar stille tijd dat ze er naar toe geleid werd.
Het verleden wat onder lagen van angst verborgen was.
En nu kijkt ze hem aan. Ze heeft een foto van hem neergezet.
En terwijl ze schrijft, kijkt hij mee.
Haar opa. Haar grootvader. Hij was de dorpsgek. Zo werd hij genoemd.
Een hele lieve zachtaardige man. Een mooie man met ernstige ogen.
Als hij niet zo ziek was geweest, was hij tuinarchitect geworden.
Maar na het huwelijk werd hij opgenomen. In een inrichting. In een gekkenhuis zo zeiden ze dat toen.
En zijn dochter, haar moeder, ze haatte hem. Ze was bang en ze werd er in het dorp op aangekeken.
En toen hij stierf vond ze het niet erg. Ze had haar moeder, zijn vrouw, immers nog.
Nooit werd er over gesproken. Maar onder het taboe had de angst een onpeilbare bodem.
Het was een put waar haar dochter, de kleindochter telkens in dreigde te vallen.
Een preek.
Ze had gezocht in haar vermoeidheid naar een preek.
En daar vertelde de voorganger.
Over zijn oma.
De oma die aan depressies leed.
Die vaak opgenomen werd, die elektroshocks onderging.
De voorganger vertelde. “ Ik wil haar eren. Want ik had een biddende oma.
En dat wat ik nu mag zijn, heb ik aan haar te danken.”
De lijn der geslachten. Verborgen verleden.
Niet verborgen meer. Want als ze later bij haar opa zal komen zal ze hem vragen.
Hoe hij geleden heeft. En zal ze vertellen.
Hoe zij geleden heeft. Vertellen over haar angst haar leven lang.
Tot het moment van die preek.
Tot het moment dat God zei: “En nu is het genoeg.  Kom uit je gevangenis”
Wees vrij.
Haar opa en zij. Ze horen bij elkaar, 

@Lineke

Welkom

Op een dag ben je geboren

UIt samengaan ontstaan

Uit een lange rij van mensen

Die nog diep in jou bestaan

Met hun angsten en verlangens

Met al hun liefde en hun pijn

Daar ver in het verleden

Ligt de bron van wie wij zijn



En wat wij nu verkeerd doen

Zal jij ons moeten vergeven

En al zal je ons soms haten

Jij komt ons in jezelf tegen

Want al vind je ook de vrijheid

Wij zijn in elkaar gevangen

Al zal jij ons ontwijken

Wij blijven jou omarmen



Welkom in de wereld

Welkom in de tijd

Welkom in ons leven

Welkom in ons huis

Welkom in de wereld

Welkom in de tijd

Welkom in ons midden

Welkom in ons huis



En op een dag dan zal jij hier weggaan

Naar daar waar wij niet zullen zijn

Als een schip dat in de toekomst

Aan onze horizon verdwijnt

Naar een tijd die wij nooit zullen kennen

Jaren die nog niet bestaan

Nieuwe muren om te slechten

Nieuwe bruggen om te slaan



Wees welkom in de wereld

Welkom in de tijd

Welkom in ons leven

Wees welkom in ons huis

Welkom in de wereld

Welkom in de tijd

Wees welkom in ons midden


Welkom in ons huis

(lied van Stef Bos) 








dinsdag 9 oktober 2018

Jij bent anders.


Een tijdje terug kwam ik ze tegen. 
In alle vroegte, want ik was voor een keertje op tijd met mw. B. aan de wandel.
Kinderen fietsten me voorbij. Op weg naar school. Ze droegen zomerse kleren.
Korte broeken, blote benen en T-shirts. Terwijl het al najaar was, maar er werd een warme dag verwacht.
Ik liep te kleumen in mijn fleece, want zo warm was het nog niet. Op dat moment in alle vroegte.
Ik verwonderde me over de zomerse verschijningen die aan me voorbij flitsten.
Vol geloof en vertrouwen dat het goed zou komen, die dag.
Ik dacht terug aan de tijd dat mijn kind nog afhankelijk was van mijn zorgen.
“Je trekt een jas aan, het is veel te koud” De strijd van met zonder jas.
Ultieme vrijheid om dat ding aan de kapstok te laten hangen.
Verlangend naar de zomer, terwijl het nog niet zover was.
Argumenten dat het lastige kledingstuk uitgetrokken kon worden als het te warm zou worden, het hielp niet.
Het thuislaten van de jas leek de zomer te gebieden tevoorschijn te komen.
Uiteindelijk werd er toegegeven. “Dan ga je maar zonder jas naar school. Je merkt  vanzelf als het te koud is.”
En het was helemaal niet koud geweest als kindlief thuis kwam, volgends kindlief.
Ik geef toe wat ik als niet prettig ervaar, hoeft voor de ander niet zo te zijn.
Daaraan dacht ik gisteravond.
Na het laatste rondje krijgt mw.B. haar kouwstokje.
Goed voor haar gebit en het is lekker.
Op de terugweg likt ze zich al om haar bekje.
En bij de voordeur moet ze zich inhouden om niet verlangend te blaffen.
Ze rent in haar bench en voordat het deurtje gesloten word, heeft ze haar lekkers gekregen.
Ze gaat liggen en ik slapen.
Tenminste dat is de bedoeling.
Maar soms ligt  de onrust bij mij op de loer en kijkt om het hoekje van de deur.
De dag is nog dichtbij en de nacht heeft zich nog niet aangekondigd.
Ik doe het deurtje van de bench open en nodig mw.B. uit om even bij me te komen liggen.
Want haar warmte en nabijheid en het strelen maakt me zen en slaperig.
En het is toch heerlijk voor haar, dat ze nog even uit haar kooi mag.
Denk ik. Gisteravond was het weer zover.
Het deurtje ging open en mw.B. stapte uit en sprong op bed.
Genoeglijk krulde ik me op en zou aan de streelsessie beginnen.
Mw.B. bleef zitten, keek me aan en nam een duik.
Op de grond en in haar bench om haar slaap voort te zetten.
Ik schaterde van plezier. En dacht aan mijn kind zonder jas.
Wat ik denk dat goed is voor de ander, hoeft voor de ander niet zo te zijn.


@Lineke





zondag 7 oktober 2018

Late regen. ( Bloghop oktober)


Vanochtend las ik een bericht waar ik heel blij van werd.

Wilkin vd Kamp schreef:
Op het Vrij Zijn Weekend kwamen gisteren ruim 1.000 mensen uit meer dan 300 verschillende kerken naar voren om hun angst voor de Heilige Geest in te leveren en om Gods Geest te ontvangen. Indrukwekkend. De Kerk herleeft! God is goed!

Ooit maakte ik met de Here God een afspraak.
Omdat er in mijn jonge leven veel gebeurd is wat tegengesteld was aan wat er vanuit de Bijbel werd verteld, heb ik tegen de Here God gezegd, dat ik mijn geloofsbijltje erbij neer zou gooien.
Ik was in de war met het godsbeeld wat me werd voorgeleefd en Wie Hij zei dat Hij was.
Als de Here God anders was, dan het voorbeeld wat me was voorgehouden, dan zou ik Hem van harte willen volgen.
Als Hij dezelfde was, dan zou ik mijn geloof los laten.
En zo ging ik op weg.
Maar de Heer ging mee.

Jezus.

Eerst liet Hij me ervaren Wie Jezus was.
Nu had ik daar niet zoveel problemen mee. Want Jezus was me voorgehouden als liefelijk. Wel zo liefelijk en zachtmoedig dat ik wij Hem nooit zou kunnen navolgen.
`Ik wens te zijn als Jezus Zo liefelijk en zo zoet` ging het lied.
`Maar ach ik ben niet zoals Jezus`..daar eindigde het lied mee.

Vader.

De vraag kwam middels een boekje op me af of ik God ooit toestemming had gegeven Vader te zijn.
De worsteling kwam.
Ik vond dat ik genoeg had aan Jezus. Wat voor meerwaarde zou het me geven als God mijn toestemming kreeg om mijn  Vader te mogen zijn.
Ik belde zelfs met de nazorg van de EO en stelde deze ongebruikelijke vraag.
Vertelt u me eens, ik houd van Jezus.
Wat voor meerwaarde zal het voor me hebben dat ik God als Vader aanvaard.
Gelukkig begreep ze mijn achterliggende gedachte.
Als ik God toestemming zou geven mijn Vader te worden zou ik Hem een vrijbrief geven om met mij te doen wat Hij wilde.
Daar pastte ik voor.
Van mijn lang zal zijn leven niet zou dat opnieuw gebeuren.
Toch liet het me niet los. En sprak ik er in mijn gebed veel over.
Op een middag zat ik op de bank en kwam zover.
“Here God U mag mijn Vader zijn.”
Golven van liefde spoelden over me heen.
Telkens als ik weer iets wilde zeggen kwam er een nieuwe golf van liefde.
Ik was zo verbaasd en stil verwonderd.
Dat was dus een vader. Dat was God de Vader.
De dagen die daarop volgden werd ik verrast met prachtige cadeaus.
Ik was op zoek naar een winterjas.
Mijn inkomen was niet groot, dus winkelde ik in tweedehandszaakjes.
En wat hing daar­?
Een prachtige cashmier koningsblauwe jas.
Voor een heel luttel bedrag. De verkoopster vertelde dat hij verkeerd geprijsd was.
Maar ik mocht hem hebben.
( Telkens als ik hem droeg draaiden mensen zich om in verwondering.)
Zo regende het die eerste dagen van blijken van zorg van Vader.
 Maar wat veel mooier was dat telkens als ik Vader fluisterde, Hij antwoorde met een voelbare golf van liefde.
Vader bevestigde Zijn dochter en vertelde haar dat Hij zo blij was dat Hij Vader mocht zijn.

De Heilige Geest

De Heilige Geest kwam aan de beurt.
En weet je ik wist niet dat Hij aan de beurt was.
Ik leefde tevreden, maar Vader hield Zich aan mijn vraag.
Dat Hij zou laten zien dat Hij anders was dan dat mij was voorgeleefd.
Wat ik je nu beschrijf was echt zo erg.
Ik begon me vreselijk alleen te voelen.
Het werd zwart als de nacht in mijn ziel. En niet alleen in mijn ziel ook de wereld om me heen werd zwart als de nacht.
Donker was het stikdonker. Ik strompelde voort en riep het uit.
“Help me toch Heer, wat is er aan de hand.”
Het was angstwekkend.
Gelukkig duurde het maar een paar dagen.
Die aanvechting zo groot.
Ik stapte in die dikke duisternis een christelijke boekenhandel binnen.’
En vond daar het boekje getiteld “Goedemorgen Heilige Geest.”
Ik kocht het en nam het mee naar huis.
En terwijl ik het las werd het lichter in me en om me heen.
Nooit, maar dan ook nooit zou ik alleen zijn. De Heilige Geest wilde in mij wonen en met me meegaan.
Die dagen daarna vierden we samen het feest van de liefde.
Als een duif zat Hij op mijn schouder en streek Zijn kopje langs mijn wang.
Ik voelde me omringd door Hem waar ik ook ging.

Het is jaren later.
De Heer is zo genadig geweest om mij te tonen hoe Hij echt is.
Het kwam voor mij als de late regen.
Maar een regen waar ik nog altijd van mag genieten.
Natuurlijk is alles veel gewoner geworden.  Hoogtepunten boven op de berg  beleef je niet zo vaak.
En voor mij is dat goed.
Want deze wereld staat ook niet op de berg te juichen.
En wij zijn gesteld in deze wereld.
Maar wat zou het geweldig zijn als Vader Zijn late regen zou uitstorten over alles wat leeft.
Met deze blog doe ik mee aan de bloghop uitgeschreven door Rinske.
Met als thema “Late regen”
Hier kun je haar blog vinden. Het is echt de moeite waard om eens te lezen.



@Lineke







zaterdag 6 oktober 2018

Ik hoop dat ik het volhoud.


Ik hoop dat ik het volhoud.
Gisteravond heb ik besloten om facebookloos door het leven te gaan.
Niet de eerste keer. Het is al vaker gebeurd dat ik wilde stoppen.
Maar toch bezweek ik weer voor de verleiding. Social media geeft zoveel onrust in mijn hoofd.
En soms raak ik in de war met het echte leven en het leven op facebook.
Hoe ik dat bedoel? Als ik mij in het echte leven bevind met echte mensen ervaar ik veel meer signalen.
En vanuit die signalen kan ik een keuze maken.
Laat ik de ander dichterbij komen of niet? Mag hij of zij zijn verhaal aan mij toevertrouwen of mag hij of zij er een ander voor uit kiezen?
Soms staat de uitstraling je niet aan, heb je geen prettig gevoel bij de ogen of de klank van de stem.
Dat alles mis je op facebook. En als er dan verhalen verteld worden komt het voor mij heel hard binnen. Ik lees het, maar mis zoveel. Bijvoorbeeld dat ik mijn medeleven kan laten zien. Gisteren vertelde ik dat ik op ben en zo moe.
Om mezelf te beschermen heb ik keuzes moeten maken.
En dat is goed.
Ik heb tv gekeken en ben met een boek bezig.
Hoe heerlijk is dat. Vandaag was het een dag met echte dingen en echte mensen.
Ik las een kaartje.

“Een ander kun je niet veranderen. 
  Je kunt alleen jezelf veranderen.”

@Lineke




vrijdag 5 oktober 2018

P.S.


Eergisteren was ik op een verjaardag en daar ontmoette ik iemand die heel veel verstand heeft van vitamine B12 en de tekorten.
Als ik het nalees heb ik veel symptomen en ik eet vanaf 2011 vegetarisch.
Omdat ik het nodig had, om controle te hebben over de kanker leek me dat een goed ding.
Geen vlees meer op het menu.
Eergisteren heb ik vit B 12 besteld en ben gisteren begonnen.
Het gekke is dat ik nu merk hoe moe ik ben.
Er is ook niet wat gebeurd zeg.
Aan de chemo en op straat gezet. Gescheiden en op de kale vloer begonnen.
Nog 25 bestralingen en daarna vijf operaties.
Er kan niet meer bij mijn potje zit vol.
Verhalen van anderen hoe kwetsbaar ook, het lukt niet meer.
Ik weet het, ik geef het niet altijd even handig aan. Schrijf blogs over labels om me te verweren tegen al die zware verhalen.
Maar het komt er veel meer op neer, dat ik op ben. Bekaf
Vanaf 2011 in een uitkeringssituatie. 850 euro per maand, ik geef je het te doen.
Ieder dubbeltje omkeren terwijl ik al de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heb.
Maar onze regering heeft een ander plannetje bedacht, dus schuift het nog zeven maanden op.
Vanmiddag bedacht ik me, waar ik nou eens naar zou verlangen.
Ik wil eens naar zee.
Maar ja hoe kom ik daar? Met mijn hondje die dol is op golven?
Volgend jaar koop ik een autootje. Dus volgend jaar ga ik naar zee.
Ik hoop wel dat ik het haal. Zo moe ben ik.
Waar een ander het gewoon vind om iedere maand een paar dagen weg te gaan is dat voor mij niet mogelijk.
Soms denk ik wel, ze krijgen het gewoon niet op. Dat geld.
En leven in zo’n andere wereld dat er niet bij stil gestaan word dat er mensen zijn die net hun hoofd boven water houden.
Bij de laatste categorie hoor ik.
En met mij meer lezers.
Want jij hoort er ook bij he?
Af en toe moet je eens flink schoppen en schelden.
Je hoeft niet altijd flink te zijn.

@Lineke

P.S. Je hoeft me geen sterkte te wensen.
P.S. Verder weet ik geen P.S. meer.





Goed zoals je bent.


Het is vrijdag en de zon schijnt. Ik werd wakker uit een hele vrolijke droom. 
Ik was in mijn ouderlijk huis en president Trump werd opgewacht. Mijn moeder en ik bevonden zich op de bovenverdieping, het manvolk beneden.
Voorzichtig gluurde ik door het slaapkamerraam, want ik was natuurlijk nieuwsgierig.
Daar kwam een grote auto in onze eenvoudige straat, bewoond door nog eenvoudiger mensen aanrijden.
Hij stopte voor ons huis en een bodygard stapte uit gevolgd door president Trump.
Ze gingen ons huis binnen en ik hoorde hun stemmen.
Het vrouwvolk mocht naar beneden en kennis maken met de president.
Mijn broer werd door hem beoordeeld als hoopgevend slim.
Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar volgens mij lag er een glanzende carrière in Trump zijn gelederen  te wachten.
Ik werd beoordeeld als fotogeniek.
Ook leuk al was ik liever hoopgevend slim geweest.
En toen werd ik wakker en gluurde de zon vrolijk door de kieren van de gordijnen.
Ze vertelde me dat het goed is. Dat ik goed  ben zoals ik ben.
Heb jij het ook al gehoord?

@Lineke


maandag 1 oktober 2018

Als ik maar niet dan...






“Heer als ik nou niet ziek was geworden, had U me toch veel beter kunnen gebruiken?”
“Als ik nou niet misbruikt was, dan had U me veel meer in kunnen zetten?”
Als ik niet werkeloos was geworden, niet van een uitkering leven, mijn ouders zo jong verloren en hun steun moeten missen. 
Als ik maar niet gescheiden was. Voorbeelden te over.
Je kijkt naar vrouwen die spreken. Die bidden met mensen en er gebeurt echt wat.
En je denkt, als ik maar niet, dan…
Ken je dat? Ik wel. Ik heb er vaak tegen aan geschopt en voelde me niet gezien tussen al die kinderen van de Heer die in de bediening stonden.
Ik was immers geblutst en getekend door het leven. Ik was degene die veel zorg en gebed nodig had.
Als ik maar, dan…
Vanochtend zag ik een foto op facebook. En die foto was een aanleiding tot deze blog.
Ik zag een vrouw in een rolstoel. Ze is verlamd. Op jonge leeftijd dook ze in het water en dat was fataal.
Ze overleefde het, maar had het liever niet gewild. Maandenlang was ze opstandig en depressief.
Ze wilde alleen maar dood.
Ja, ze ging naar genezingsdiensten. Maar God genas haar niet.
Niet op de manier zoals zij dat graag zag en wilde.
Ik zag een man. Op de foto. Een man geboren zonder armen en benen.
Zijn ouders voedden hem op als een normaal kind. Maar ook hij wilde alleen maar dood.
En probeerde het ook.
Deze twee mensen. Ze waren bij elkaar op bezoek.
De vrouw in de rolstoel die de hele wereld over reist. Die spreekt ondanks het gebrek aan adem.
Die ook nog borstkanker kreeg. Die ondragelijke pijnen heeft. Die vrouw wordt machtig door de Here God gebruikt. 
Oh nog steeds zijn er mensen die haar toespreken en zeggen dat de Heer haar wel genezen zal.
En dat begrijp ik. Want als je werkelijk je hart opent voor deze vrouw moet je zelf een treetje lager gaan staan.
Niet met je beide voeten op jouw grond, maar even in de grond zakken.
Zoals Henri Nouwen dat deed toen hij voor Adam ging zorgen.
Adam die zwaar gehandicapt was, maar Henri de kans gaf om terecht te komen bij zijn eigen onzekerheden, zijn falen en zijn angsten.
Dat was wat Adam in hem uit werkte.
Dat was de roep om het gebroken bestaan onder ogen te zien en dwars daarin de Genade van de Here Jezus, Die Zich liet breken vanwege deze gebroken wereld.
Ja, ik zou echt wel gezond, energiek en niet misbruikt willen zijn. 
Maar dwars door alle opstandigheid en pijn en verdriet mag ik leren dat de Heer iets anders op het oog heeft met een bediening dan ik dacht en voor ogen zie.
Ik volg het voorbeeld van mijn Meester.
Er wordt over Hem gezegd:

7 Matt. 26:39; 27:46,50; Joh. 17:1 In de dagen dat Hij op aarde was,5:7 dat Hij op aarde was - Letterlijk: in de dagen van Zijn vlees. heeft Hij met luid geroep en onder tranen gebeden en smeekbeden geofferd aan Hem Die Hem uit de dood kon verlossen. En Hij is uit de angst verhoord.
8 Filipp. 2:6 Hoewel Hij de Zoon was, heeft Hij toch gehoorzaamheid geleerd uit wat Hij heeft geleden.
9En toen Hij volmaakt was geworden, is Hij voor allen die Hem gehoorzamen, een oorzaak van eeuwige zaligheid geworden.

Gods Zegen lief mens. Jij bent gezien door God.

@Lineke





"Mijn hart is klein, bangelijk en onzeker. Dat zal het altijd blijven. Maar u zegt: 'Kom tot mijn hart. Mijn hart is zachtmoedig en nederig en diepgewond, net als het jouwe. Kom, gun je hart rust bij het mijne, en vertrouw erop dat alles goed komt.' Ik wil niets liever, Jezus, dan bij U zijn. Hier ben ik, Heer, neem mijn hart en vul het met uw liefde." Henri Nouwen.

















Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...