zondag 30 december 2018

Een nieuwe fiets,


Na een jaartje sparen en het opgeven, omdat ik het bedrag niet bij elkaar kreeg heb ik gisteren toch een nieuwe fiets kunnen aanschaffen.
Wat ben ik er blij mee.
Ik vond het wel een stap, want een nieuwe fiets koop je maar zo niet.
Maar de mannen van de fietsenhandel maakten een zeer betrouwbare indruk en gedurende de tijd dat ik bij hun in de zaak was hoorde ik ze goede adviezen geven en gingen mensen met een dankbare handdruk de deur uit.
Ik viel voor bovenstaande fiets en kreeg een testfiets mee.
Een helderblauw geval reed door het dorp. Maar het was niet mijn oude fiets. Ik moest veel meer trappen de andere hoefde ik maar aan te raken en hij ging al.
Volgens mij veel sneller. Maar hij ging ook als ik er mee liep en dat vond ik minder fraai.
Ik leverde testfiets weer in en besprak mijn bezwaren. Rustig werd uitgelegd waarin het verschil  zat en op mijn opmerking dat ik verder wilde kijken begripvol gereageerd.
Ik stapte weer op mijn oude fiets en merkte hoe onzeker ik was.
Mijn gedrag in het verkeer had ik aan mijn fiets aangepast.
Ik stap af als ik wil oversteken, want dat ding hoeft maar een tikje te hebben en hij schiet er vandoor.
Ik weet mijn gedrag aan mijn leeftijd, maar kwam er nu achter dat het fiets was.
Al met al verscheen ik weer in de winkel en kondigde ik aan dat ik fiets wel ging kopen.
En nu reed ik blij door het dorp. Me wel bewust dat ik op een kapitaal reed en ook dat beïnvloedde mijn fietsgedrag.
Even later overheerste de dankbare vreugde en reed ik zelfbewust langs ’s Heeren wegen.
Dat was gisteren.
Eigenlijk wil ik vandaag een stukje fietsen en dan buiten het dorp en naar een winkelcentrum.
Maar daar verschijnt een doembeeld.
Als ik de brug overga en richting stad rijd gaat het vast niet goed.
Vandaag is het de Dag des Heeren en je zult zien dat ik juist dan iets krijg onderweg.
En dat er gezegd word dat ik het niet had moeten doen, want het was de Dag des Heeren en dit was het gevolg.
God straft ter plekke.
Dat ik denk dat ik uit genade leef en dat de straf gedragen is helpt niet zoveel.
Het meisje dat altijd onzeker was vanwege dreiging van sancties  is duidelijk aanwezig.
Toch denk ik dat ik samen met haar op de fiets stap en me richting winkelcentrum begeef.
Jullie horen weer.

@Lineke


vrijdag 28 december 2018

De zeven jaren.


We spraken over verhuizen. En de stress die het oplevert.
Omdat er zoveel in korte tijd moet gebeuren. We vertelden elkaar dat we midden in de lege woonkamer hadden zitten huilen.
Omdat het even teveel was.
"Nou dat had je bij de laatste verhuizing helemaal zeker?"
Nee daar juist niet.
Een week voordat ik op straat kwam te staan las ik het gedeelte uit Exodus.
De HEERE zei: Ik heb duidelijk de onderdrukking van Mijn volk, dat in Egypte is, gezien en heb hun geschreeuw om hulp vanwege hun slavendrijvers gehoord. Voorzeker, Ik ken hun leed.
Daarom ben Ik neergekomen om het volk te redden uit de hand van de Egyptenaren, en het te leiden uit dit land naar een goed en ruim land,
Het sprong eruit en ik wist dat de redding nabij was.
De Heer had mijn ellende gezien en zou uitkomst gaan geven.
“Zul je sterk zijn?” was de zachte stille Stem die tot mij kwam.
Niet dat ik wist wat er stond te gebeuren, maar ik zei dat ik sterk zou zijn.
Als Vader dat vroeg was het nodig.
Een week later werd ik op straat gezet en kwam er een eind aan jaren tirannie en onderdrukking.
Het huis dat al een half jaar leeg stond en niet verhuurd kon worden werd door mij betrokken.
Alleen had ik geen geld en geen spullen.
Ik leende geld bij de gemeente voor vloerbedekking en de rest van de meubels kocht ik bij verschillende kringloops.
Zo richtte ik mijn huis in terwijl ik ook nog in behandeling voor de borstkanker was.
Huilen lukte niet. Niet teveel nadenken en leven van moment naar moment.
Deze week kreeg ik onverwacht een groot bedrag op mijn rekening gestort.
En nu huil ik.
In gedachten ga ik mijn meubels en pannen en uitzet na.
Bij ieder stukje weet ik waar ik het gevonden heb en gekocht.
In verschillende dorpen en steden waar ik kwam vond ik wat ik nodig had.
Zo verzamelde ik.
Onderweg naar de kankerkliniek was een kringloop. En daar vond ik mijn dekbed en twee romantische dekbedhoezen bijvoorbeeld
Ik was er blij mee en dankbaar voor.
Maar bij het herinneren komen de tranen.
Bij het zien van het bedrag op mijn rekening de stress.
Laat maar gaan en laat maar los.
Na de zeven magere jaren komen de zeven vette.

@Lineke



dinsdag 25 december 2018

Een kerstverhaal.



Een kerstverhaal.
Ik zag de mooiste voorbij komen en hoorde dat er voor gebeden werd, voordat ze gingen schrijven.
Ik moet je eerlijk zeggen dat ik dat nooit doe.
Ik heb het idee dat God wel wat anders te doen heeft dan Zich te bemoeien met mijn krabbeltjes.
Ja, ik weet dat je zou kunnen zeggen, dat ik mijn gave, mocht je het zo noemen, wat meer behoor te waarderen, maar zo denk ik er over.
Maar laat me nu eens gebeden hebben voor een kerstverhaal en laat ik nu de gedachte krijgen om te putten uit mijn ervaringen.
Ervaringen van een levenlang kerst.
Vroeger bij mij thuis werden we ’s ochtends in alle vroegte gewekt door koorzang en blazers op straat.
Als kind was ik in afwachting, ik sliep kerstnacht met hazenslaapjes.
Want het was de nacht waarin Jezus werd geboren en ik had het gevoel dat ik de wacht moest houden.
Niet dat er schapen waren om op te letten of te tellen zodat mijn oogjes toe zouden vallen.
Maar je gaat toch niet slapen als er zoiets belangrijks staat te gebeuren.
Het Kind werd die nacht geboren en de hemel zou openbreken in gejuich en gejubel.
In de stilte van de nacht stond mijn nauwelijks bedwongen opgewonden hartje op punt van openbarsten van vreugde.
Mijn oren vingen het gekraak van schoenen in de sneeuw op en de stemmen die zongen over de Stille Nacht klonken tegen de huizen omhoog.
Ik liep naar het raam en zette het open om rillend in mijn pyjama een glimp van de verkondigers van de blijde boodschap op te vangen.
Vele jaren later toen ik met hoge koorts en fikse ontsteking opgenomen in Daniel den Hoed ook de nacht wakend had doorgebracht zat ik klaar met mijn mutsje op mijn kale hoofd.
Aan de ingang van de afdeling om het koor verspreid over de trappen in de hal te beluisteren.
Koorleden die hun emoties bijna niet onder controle kregen bij de aanblik van de bleke vrouw met haar mutsje op.
Die vrouw die verbaasd was en zich realiseerde dat zij de oorzaak was van die emoties.
Kerst, het was dus niet altijd een blij feest.
Omdat juist met Kerst de gebrokenheid van het leven zo te proeven is.
Want het is raar, maar met Kerst hoor je bij elkaar te zijn en zeker niet alleen.
Ik vierde met mijn kuiken ieder jaar uitgebreid kerst.
Nadat het nest leeg was werkte ik met tijdens die dagen.
En al zag ik er huizenhoog tegenop. Ieder jaar bracht het Kerstkind een diepe boodschap.
Eén herinnering kwam via een hele oude mevrouw.
Ze was over de honderd en verlangde er zo naar naar de Heer te gaan.
Iedere ochtend als haar dunne wimpers haar blinde ogen niet meer bedekten, werd ze gewaar dat ze nog niet bij de Here was.
Juist zij zong mee met haar oude stem en de ogen die als in een visioen naar boven waren gericht, dat God in alle mensen een welbehagen heeft.
En ook nu vanochtend kwam deze boodschap naar me toe.
God vindt jou en mij zo speciaal dat Hij geboren werd in een stal.
Ik wens je toe dat je omhult mag worden met die wetenschap.
God heeft in jou een welbehagen.



@Lineke

Ps. Bijschrift bij de foto: Wat een bijzondere foto is dit: gemaakt in het Iraakse dorp Karamles dat grotendeels verwoest werd door IS. Te midden van asresten en puin werd dit kerststalletje gevonden. God bracht hoop naar onze aarde, in al onze duisternis en de puinhoop die wij er soms van maken. Het is deze hoop die de kerk in Karamles levend houdt. Christenen keren terug naar hun huizen en bouwen op wat verwoest werd. * Open Doors.



zaterdag 22 december 2018

Wat een ontmoeting.




Van aangezicht tot aangezicht.

Vandaag is de hemel open. Ik loop door de deur naar binnen en voel hoe ik tril van opwinding.
Ik heb mijn mooiste jurk aangetrokken en me lichtjes opgemaakt.
Niet te veel, want ik weet dat mijn make-up uit gaat lopen en zwarte sporen op mijn wangen zal achterlaten.
Het is ook niet echt nodig om me mooi te maken, want ik weet dat ik meer dan welkom ben en dat ze blij zullen zijn om mij te zien.
Maar ik wil van mijn kant laten merken, dat ik dat ook ben. Verheugd en vol verwachting.
Ik loop naar binnen en kom in een ruimte, waar ze zich hebben verzameld.
De zaal trilt van blijdschap en rondom de tafel geef ik handen en knuffels.
Tranen vermengen zich of ze van hun zijn of die van mij, ik kan je het niet vertellen.
Maar ze verslaan het gemis van al die jaren zonder elkaar.
Zolang geleden gedag gezegd, maar nu is het alsof het gisteren was.
Iedere drempel, ieder geheim is weggenomen.
Dat wat in het paradijs zo mis ging en wat niet door communicatie op te lossen was, is weggevallen.
Een doorboorde Hand heeft de spiegel van raadselen in meer dan duizend glassplinters stuk gegooid.
Hij, die het Kerstkind wilde worden kijkt ons aan.
En door Hem zien we elkaar recht in het hart. Wat een ontmoeting.

@Lineke



donderdag 20 december 2018

Op mijn handen zitten.


Op mijn handen zitten. Dat doe ik momenteel. Uitgeput als ik was heb ik mijn wereld noodzakelijk klein gemaakt. Aangezien ik sociaal ben en het ieder graag naar de zin maak al gaat het ten koste van mezelf is dit heel vreemd.
Af en toe voel ik me schuldig en vraag of ik ‘goed”zit. Of het niet anders moet mijn vleugels weer uit moet slaan.
Vanmiddag kwam er een mailtje. Met een vraag om vrijwilligers. Wat was ik er graag op ingegaan.
Maar nee ik doe het nog niet. Terwijl ik ergens mijn bloed voel kriebelen.
Terwijl het me de nodige energie zou kunnen geven.
Maar het moeizame opstaan mijn beestjes verzorgen tijd nemen om een lekker kopje koffie te maken met mw. B. te gaan wandelen een boek te lezen( dat is lang geleden) is ook goed.
Ik mag leren dat wensen van anderen geen voorrang hoeven te hebben maar dat ik zelf eens op een voorrangsweg mag gaan.
Mezelf een trouwbelofte gedaan. Want wat als ik ieder trouw beloof en mezelf vergeet?
Het meisje die in het groene laantje verstopt zat die ervan overtuigd was dat god boos op haar was omdat het bleef regenen en ze kleddernat werd.
Dat meisje heb ik trouw beloofd. Dat meisje mag er eindelijk zijn. Ik vraag haar wat ze nodig heeft.
Ik loop met haar op en terwijl ze nog steeds zwijgt wacht ik.
Aan de andere kant van haar loopt Jezus. Ze loopt tussen ons in.
We passen onze gang aan haar aan.
Zij mag het aangeven. Ik heb haar gezegd dat ik van haar houd. Jezus heeft gezegd dat Hij van haar houdt.
Ze weet nu dat Vader niet boos op haar was. En zij is ook niet meer boos op Jezus. En daarom kan Hij haar nu helpen.
Hij brengt boeken onder haar aandacht waar ze veel aan heeft.
Ze leert dat religie een harde business is. En dat ze vreselijk gemanipuleerd is.
Dat op straffe van ongehoorzaamheid misbruik stond.
Maar dat daar niks van klopt.
Ze leert dat de verhalen in de Bijbel mensen laat zien in al hun kwetsbaarheid.
En dat er niet gezocht hoeft te worden naar oorzaak en gevolg.

@Lineke 




donderdag 13 december 2018

De boom. (2.)


En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er verstandig door te worden; en zij nam van zijn vrucht en at; Genesis 3:6


In de blog van gisteren haalde ik deze tekst aan. 
Ook nu vind ik het erg de moeite waard om er verder over te schrijven.
Ik vraag me namelijk af ,welke wijsheden we tot ons nemen.
Als je kanker hebt of andere ernstige dingen onder ogen moet zien, is mindfullnes erg populair. Ziektekostenverzekeraars maken reclame, ieder moet aan de mindfulness.
“Het helpt echt” zei een jonge vrouw tegen me en ondertussen had ik het gevoel dat ze trilde van angst.
De tijd, die je gebruikt om je gedachten voor de gek te houden en aan leert om ze onder te controle te krijgen, zou je ook kunnen vullen met een Bijbel ter hand te nemen en woorden te lezen die levend zijn en je echt verder helpen.
Waarom zou je het niet eens proberen?
Als je er niets van begrijpt kun je je naar een christelijke boekhandel gaan om een eenvoudiger vertaling aan te schaffen.
Ik kan je verzekeren dat je er van op knapt.

@Lineke








woensdag 12 december 2018

De boom.


En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er verstandig door te worden; en zij nam van zijn vrucht en at; Genesis 3:6

Een fikse teleurstelling en ik redeneer.
Repeteer en evalueer. Want het zal me niet meer gebeuren.
Dan lees ik de tekst.

En de vrouw zag dat die boom goed was om ervan te eten en dat hij een lust was voor het oog, ja, een boom die begerenswaardig was om er verstandig door te worden; en zij nam van zijn vrucht en at;

Hij raakt de maalstroom van mijn gedachten. Zet me stil en brengt me tot belijden.
Neemt een last van mijn schouders en laat me opveren.
Ik ben die ik ben. Zolang ik me kan herinneren en wat mijn lieve mamma mij vertelde.
Spontaan, open, toegankelijk.
Als ze me niet moeten, missen ze iets in hun leven.
Hun vrije keuze,
Ik eet niet meer van die boom.
Ik richt me op mijn Schepper.

En dan lees ik de dagelijkse mail van Joyce Meyer.

Deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel, dat vast en onwrikbaar is en reikt tot in het binnenste heiligdom, achter het voorhangsel.Hebreeën 6:19 (HSV)

We gaan in ons leven allemaal door moeilijke tijden heen, en net als bij een schip in een storm, hebben we hulp nodig om stabiel te blijven. Het anker van een schip zorgt voor stevigheid en stabiliteit en de Bijbel zegt dat het anker voor onze ziel 'hoop' is.
Wanneer jij en ik onze hoop stevig op God en Zijn Woord baseren, dan voelen we de wind en golven misschien wel, maar zullen we in staat zijn stand te houden.
Tijdens een storm geeft hoop ons het vermogen om de dingen te zien zoals ze zijn en hebben we toch de zekerheid dat er iets beters zal komen. Dat maakt hoop tot een zeer krachtige en belangrijke kwaliteit voor jou en mij om te bezitten, juist in moeilijke tijden. In feite geloof ik dat hoop het fundament is waarop ons geloof moet worden gebouwd.
Niemand, zelfs God niet, kan beloven dat we nooit te maken zullen krijgen met teleurstellingen of moeiten. Maar het is belangrijk dat we nooit de hoop opgeven. Door het handhaven van een positieve houding en ons vast te klampen aan de hoop die we in Christus hebben, plaatsen we onszelf in een positie waar we Gods wonderbaarlijk werkende kracht kunnen zien.

Kort gebed: Here God, ik stel mijn hoop op U. Mijn geloof in U en de verwachting van de grote werken die U in mijn leven gaat doen zijn mijn anker in tijden van beproeving.



@Lineke



maandag 10 december 2018

Een veilige kerk?


Veiligheid in de kerk. Een thema waar mensen die anders geaard zijn voor opkomen.
Grappig dat anders geaard zijn. Alsof je een stekker in het stopcontact steekt maar deze heeft een andere voltage. Je hebt dan een wereldstekker nodig.
Ik heb geen verstand van homoseksualiteit en wat mij betreft mogen mensen er gewoon zijn.
Maar de oproep voor een veilige gemeenschap in de kerk voor deze groep mensen, triggerde me.
Want is er ook veiligheid voor seksueel misbruikte mensen binnen de kerk?
Is er opvang, pastoraat en mogen preken over dit onderwerp gaan?
Of is het zo dat mensen en dat zijn er vele, die lijden onder het trauma van seksueel misbruik tegen een muur van onbegrip en onkunde aanlopen?
Heel snel wordt er gezegd dat het altijd wel zo zal blijven, dat je voor je leven lang beschadigd bent, dat je vergeven moet of als je er opnieuw pijn van ondervind, nooit vergeven hebt.
Dat je moet zorgen dat je niet emotioneel betrokken word bij de persoon in kwestie.
Allemaal voorbeelden uit een praktijk die ik zelf heb ervaren.
Je zwijgt, duikt onder, gaat op je veilige eilandje zitten.
Het eilandje waar je Jezus mag ontmoeten, Die erkenning aan je pijn geeft.
Een eiland waar het Kruis van Golgotha nog steeds actueel is.
Waar Jezus niet alleen is opgestaan, iets waar kerkmensen goed mee uit de voeten kunnen.
Maar de Jezus Die gefolterd, geslagen en misbruikt werd door naakt te hangen aan een kruis. Aan die Jezus lopen we liever voorbij.
Maar het is juist die Jezus, Die op dat eiland te vinden is.
Die Jezus Die, telkens als de pijn van de herinnering komt, Zich neerbuigt om het over te nemen.
Ik huil als Hij dat doet.
Want Hij verdiende het niet.
Hem treft geen enkele schuld en toch neemt de Schepper van deze aarde alle schuld op Zich.
De doornenkroon van de herinnering in mijn hoofd en ziel mag ik in Zijn Handen leggen en Hij zet het op Zijn Hoofd.
Ik huil en ben samen met Hem op mijn eiland.
Het is intiem en veilig, omdat er geen mensen zijn, die er niet mee om kunnen en willen gaan.
Ja, ik zeg bewust willen, want als je wilde, zou je je oor te luisteren leggen.
Zou je samen met misbruikte mensen kijken naar de gefolterde Jezus.
De Jezus, Die bloed zweette, alleen al door te kijken in de beker die Hij wilde leegdrinken tot de laatste druppel.
Die Beker, waar alle ellende in dreef.
Er is altijd hoop voor de seksueel misbruikte medemens.
Omdat het offer van het Kruis van Christus groter is dan welke slechte gebeurtenis dan ook.
Er is genezing en herstel te vinden in dat offer.
Wat zou het mooi zijn als de kerk zich daar bewust van werd.

Interview met Elly Zuiderveld.

@Lineke



De knoopcelbatterij.


Het kwam er toch nog van…

Vorige week ontdekte ik dat de knoopcelbatterij van mijn personenweegschaal op was.
Volgens mij heb ik dat ding nog niet zo lang.
De vorige woog mijn inziens te zwaar en was al oud. Dus had ik een nieuwe aangeschaft.
Het is niet alleen voor mij, ook mijn beestjes worden gewogen. Mw.B. is een echt vrouwtje, die wil niet op dat ding.
Zodra ze het geschuif hoort van de weegschaal, hij word onder de kast weggehaald gaat ze er vandoor.
Ik kan je niet vertellen waardoor het komt. Het is de bedoeling dat, nadat ik het ding tevoorschijn heb gehaald, mw.B. op de arm neem en we samen schrikken van het getal wat zichtbaar wordt. Daarna weeg ik mezelf nog even en maak op papier een rekensommetje.
Mijn- minus mw.B. haar gewicht. Reken maar uit.
Nu ben ik eerlijk gezegd nooit een ster in rekenen geweest.
Dat betekent dat ik me zo maar vergis in een aantal nullen.
Rijkdom heeft voor mij geen enkele waarde. Wat zeggen me die getallen op de bank.
Bovendien ben ik mijn gewicht in goud waard. Dus hoe zwaarder ik ben hoe beter het is.
Of als ik zwaarder ben, hebben meer mensen lieve Lineke, heb ik ook weleens tegen mezelf gezegd.
Toch keek ik deze week in winkels, naar de prijs van knoopcelbatterijen .
Dat viel me echt tegen.
Omdat ik nog meer kleine dingetjes moest hebben, besloot ik naar een verderop gelegen dorp te gaan.
In dat winkelcentrum heb je een winkel die heel veel artikelen heeft, voor niet al te duur.
Vanochtend kleedde ik me warm aan.
Wat laagjes over elkaar en zo stapte ik de deur uit.
Dat zou gezellig worden.
Een leuk winkelcentrum in kerstsfeer. Zou ik mijn boodschappenkarretje mee nemen?
Denkend aan mijn nerveus geworstel om de bus, roltrap etc in en op te komen besloot ik om het ding thuis te laten.
Bij de bushalte trof ik mijn aardige buurtjes. We maakten een praatje en wantrouwend keek ze naar mijn rugtas.
Zit je portemonnee daar in? Haar ervaring met zakkenrollers had haar scherp gemaakt.
Ik haalde mijn rugtas naar voren en ritste hem open.
En kwam tot de ontdekking dat portemonnee nog thuis lag.
Ik rende terug naar huis en daar lag hij trouw te wachten.
Stel je voor dat ik met bus en metro naar het winkelcentrum was gegaan en in de goedkope winkel mijn karretje had volgeladen, om tot de ontdekking te komen dat ik geen geld bij me had.
Gelukkig kreeg ik een seintje van boven, zo zie ik dat en opgewekt kwam ik weer aanrennen.
Buurtjes stonden er nog en bus kwam in de verte opdoemen.
Met mijn laagjes pufte ik, dat ik mijn ontbijt wel verbruikt had.
We namen afscheid en buur riep welgemoed of ik nu alles bij me had.
In het vervolg zou hij dat altijd zeggen vertelde hij me.
In de goedkope winkel aangekomen werd ik steeds warmer. En mijn mandje steeds zwaarder.
Muts en sjaal in rugtas, handschoenen er naast.
Jas los en nog steeds warm.
Bij de kassa rommelde ik tussen al die overbodige kleren naar mijn portemonnee.
Een zakkenroller had hem echt niet kunnen vinden ik had er al moeite mee.
Ik pufte naar de uitgang met een loodzware tas.
Een vrouw met een grote spiegel in een bigshopper deed hetzelfde en we verzuchtten dat het warm was.
In de metro kwam ik haar weer tegen.
En bij de bushalte zat ze opnieuw.
De spiegel hield ze zo, dat ik me zelf kon bekijken.
Ik bekeek een vrouw met een warm gezicht, maar vond niet dat ze dik was.
We zullen het zien. De knoopcelbatterij zit in de personenweegschaal.

@Lineke




zaterdag 8 december 2018

Heb jij dat ook weleens?


De stofzuigerzakken.


Ik moet jullie een echte stomme blunder bekennen.
Ik heb een stofzuiger Bosch is zijn naam. Bosch doet zijn werk uitstekend en zuigt mijn huis lekker schoon. Met drie harige beesten mag dat ook wel.
Bosch had een bescheiden mond, maar die was niet groot genoeg.
Dus na gezoek op het internet kwamen we uit bij een grotere mond eentje voor dierenharen.
Bosch maakt wel veel meer lawaai nu vanwege die grote mond.
En de stofzuigerzak is eerder vol.
En daar rees het probleem.
Geen stofzuigerzakken meer. Stofzuigerzakken heb ik altijd op een vast plekje in huis in de meterkast en dat is heel handig.
In tegenstelling tot andere zaken die ik meen te moeten zoeken in rommellaatjes etc.
Stofzuigerzakken liggen in een hoekje in de meterkast.
Deze keer niet. Op waren ze.
Nieuwe besteld op internet. En omdat drie verpakkingen met ieder vijf zakken voordelig waren 15 zakken in totaal gelijk maar genomen.
Kan ik jaren verder. Dacht ik.
Bosch zoog weer. Maar liet na een poosje de klep openstaan. Wat was dat nu? Ik keek brutaal naar binnen en ja hoor.
Stofzuigerzak paste niet. En had nooit gepast.
Er zaten wat haren in alsof ze zich van haar goede kant had laten zien. Maar de rest had ze moedeloos naar de ruimte vervoerd richting motor.
Gelukkig zat er een filter voor dat dan weer wel.
Beschaamd pakte ik mijn drie verpakkingen minus een zak. Dat deed ik nou nooit en nu had ik me laten overhalen.
Ik bestelde nieuwe.
Met argusogen en wantrouwend plaatste ik zak in Bosch. En zoog een klein stukje vloer om daarna weer brutaal naar binnen te gluren.
Het ging nog steeds goed al vind ik wel dat Bosch nog veel meer lawaai maakt.
Op zoek naar lampjes voor de kerst kwam ik in een andere kast terecht.
En wat lag daar? Ja inderdaad. Sorry. Een pak stofzuigerzakken inhoud 5 stuks.
Geschikt voor Bosch.
Erg he? Heb jij dat nu ook weleens?

 @Lineke



woensdag 5 december 2018

Sorry kip.


Sorry kip.

Eind oktober kreeg ik mijn jaarlijkse griepspuit. Alle negatieve geluiden rond prikken ten spijt, ik haal hem ieder jaar. En houd daarmee de griep buiten de deur.
Wel ben ik soms wat hangerig, buikpijn, spierpijn. keelpijn, maar daar blijft het bij.
Als ik me belabberd voel, is kippensoep een goede remedie.
In de kippenbouten schijnt een medicinaal stofje te zitten wat versterkend werkt.
Na de zoveelste nies en proestbui besloot ik een soepkip te halen.
Geslacht wel te verstaan.
Mijn vader haalde ze vroeger levend van de kippenboer, slachtte ze zelf en moeder braadde het kippetje voor de zondag. Een aantal delen van het kippetje werden voor de soep bewaard.
Bij de poelier, waar het druk was, hadden ze geen soepkip.
Wel braadkip, maar ik wilde er een voor de soep.
Een oudere medewerker adviseerde het jonge meisje de vriezer in te duiken, daar zou de kip te vinden zijn.
Ik wachtte geduldig af, want het meisje bleef een tijdje weg.
Gelukkig kwam ze met een normale kleur en levend en wel tevoorschijn met een kippenborst, maar geen hele kip.
Nee, ik wens een hele kip, vertelde ik haar.
Niet aanwezig, volgende week weer.
Gisteren ging ik opnieuw de stampvolle winkel binnen.
Mensen zijn net zo vroeg als mijn verlicht balkon, als het op kerst aan komt, zo lijkt het.
Er werd weer rondgevraagd naar een soepkip.
Of eentje van 3 kilo goed was.
Ik vond het prima, dan kom ik de winter wel door.
Soepkip in een tas aan de arm. Best wel zwaar als je nog meer boodschappen moet doen.
Thuisgekomen ging ik aan de slag. Met soepkip.
En dat viel me niet mee. Je moet weten, dat ik vanaf 2011 vegetariër ben geweest.
Het was een principekwestie.
Met dat ik geen vlees at hield ik de kankercellen onder controle.
Dacht ik.
Zeven jaar verder durf ik me af en toe aan een stukje vlees te wagen.
Het is gewoon lekker.
En vanwege uitputtingsverschijnselen, misschien ook wel gezond.
Maar of ik nu een overtuigd vleeseter ben.
Met mijn geworstel om kiplief in delen te krijgen en het jasje uit te doen, want dat jasje maakt de soep zo vet, gingen mijn gedachten alle kanten op.
Ik vroeg me af hoe kip er uit had gezien, hoelang hij had mogen leven.
Sorry kip" fluisterde ik; terwijl ik in drie paar begerige ogen keek van beestjes, die op afstand zaten te kijken.
Ik sprak mezelf toe. Ik moest me niet zo aanstellen, mijn voormoeder had ook vaak het vlees bereid voor de winter, die mijn voorvader op de jacht gevangen had.
Wat zij kon, kon ik ook.
En nu? Na een dag heb ik een flinke pan soep in porties verdeeld in de vriezer gedaan en ben ik griepbestendig.
Hoop ik.

@Lineke

maandag 3 december 2018

Als het licht de duisternis binnendringt.


In Sderot, missiles from Gaza to destroy, used in for Hannukah lights.


Mijn blog staat een beetje stil.
Vanwege erge uitputtingsverschijnselen ben ik naar de huisarts gegaan en kwamen we tot de conclusie dat het bloedbeeld uitstekend was.
Iets waar ik blij mee was.
Natuurlijk. Maar het hield wel in dat ik leef en  leven zal. Geen kankercellen die mijn leven op het randje brengen.
Maar leven hoe doe je dat als je uitgeput bent en de ene voet bijna niet voor de andere kunt zetten?
In ieder geval alle bewegingen die extra energie kosten tot het minimum beperken.
Mijn tentpinnen krapper gezet zodat mijn leefruimte kleiner wordt. Kleiner word voor de buitenstaander.
Keuzes maken.
Antwoord geven op de vraag: “Bij wie hoor ik eigenlijk?”
Want dat was mijn verlangen. Ik wilde er bij horen.
Maar tegelijk was het ook mijn valkuil. Mijn eigen grenzen wegpoetsen om er maar bij te kunnen horen.
Daarom een besluit genomen. Allereerst hoor ik bij Lineke.
Het leverde tranen op.
Bij Lineke horen, houdt in dat ik alles wat er in haar leeft omarm.
Dat ik tijd moet nemen om naar haar te luisteren, met haar te huilen, de donkere verborgen gebieden te bezoeken.
En daar zijn gebieden waarvan ze dacht dat ze het niet zou overleven.
Niet zou overleven als ze het onder ogen zag.
Maar stapje voor stapje zien we het onder ogen. Trekken we door de woestijn.
Ik hoor bij Lineke. De dag beginnen met de vraag waar ik mezelf mee kan verwennen.
Wat ik vandaag nodig heb.
Er zijn dagen dat ze zo verdrietig is. Dat ze rouwt, nog steeds rouwt.
Om het verlies van haar vriendinnen.
Haar eerste lieve vriendin, die stierf toen ze 12 jaar oud was.
Toen ze onverwacht om moest keren op weg naar huis om afscheid van haar te nemen.
Ze keek in een paar lieve ogen die al op weg waren naar de overkant.
Ineke, de vriendin waar ze zich zo veilig voelde. De vriendin met down in een rolstoel. Ineke waar ze af en toe nog zo’n heimwee naar heeft.
En de anderen die ze verloor toen meester in de vierde klas haar misbruikte.
Daar rouwt ze om. En rouw laat zich niks gezeggen.
Rouw neemt haar eigen tijd.
Natuurlijk fluister ik weleens of het nou nog niet afgelopen is.
Maar mijn lijf zegt me dat het nog niet klaar is.
Er komt een andere tijd. Maar nu is dat nog niet zo.
God zal alle dingen nieuw maken.
Maar Hij zal het oude niet wegpoetsen.
Hij zal het oude gebruiken om er iets nieuws van te maken.
En dat betekent dat je door het oude heen moet.
Totdat het licht zal worden en zijn licht zal laten schijnen.
Maar zover is het nog niet.
Het is goed om nabij mij te zijn.

@Lineke

zondag 2 december 2018

Wandelen.


Als het tijd is om met mw.B. te gaan wandelen, begint er een ritueel.
Nadat ik mezelf heb uitgelaten, trek ik mijn schoenen aan loop naar de kapstok om de jas aan te trekken en daarna pak ik haar tuigje en riem.
Met belangstelling heeft mw.B. alle bewegingen gevolgd. Maar op het moment dat ik haar roep om het tuigje aan te doen, weet ze van geen wijken.
Ze rent door het huis, springt als een dolle naar de katten, die verstoord opkijken. Maar komen ho maar.
Ik roep ongeduldig, vanwege haar gedrag wat drie keer per dag gebeurd, haar tot de orde en juist dat maakt haar onzeker.
Zolang mw.B. bij me woont doet ze dit al.
Dat word 17 januari as 4 jaar.
4 jaar lang is ca 365 dagen is 3 maal daags=2380 keer heeft mw.B. al rondgerend.
Je begrijpt misschien dat ik daar zo langzamerhand wat aan wil doen.
Gisteren kocht ik beloningssnoepjes. Heel gezond gemaakt van pens.
En daarmee is het ritueel van naar de wc gaan, schoenen aan etc uitgebreid.
Twee snoepjes uit het potje en in mijn jaszak om vervolgens de riem te pakken.
Mw.B. heeft het na een keer door.
Ze aarzelt nog tussen het joggen door het huis of onmiddellijk gaan zitten, maar het beloningssysteem werpt  zijn vruchten al af.
Ze is een echte slimmerik.
Het doet me denken aan het volgen van Jezus.
Misschien een hele gekke gedachtesprong.
Maar in de tijd dat ik in een stroming zat die actief mensen voor Jezus probeerden te winnen, werd er vooral verteld dat je er zo gelukkig van werd.
Als je Jezus zou gaan volgen ging vanaf dat moment alles voor de wind.
Net als bij mw.B. werd je gelokt met lekkernijen.
Voorspoed, gezondheid en een vette bankrekening,
Niet ondenkbaar in onze maatschappij want dat is de teneur.
In landen waar christenen vervolgd worden zul je die boodschap niet zo snel horen.
Daar weet je als je moslim bent en christen word dat vanaf dag een de vervolging begint.
Niks voorspoed welvaart gezondheid en geluk.
Met mw.B. lijkt het te lukken.
Maar laten we geen valse verwachtingen scheppen naar mensen die Jezus Christus nog niet volgen.
Waarom ik Jezus volg?
Niet omdat ik er beter van werd.
Maar omdat Hij in levende lijve naast me kwam zitten op het stoeprandje toen ik een jaar of drie was.
Zag ik Hem? Nee dat niet.
Ik voelde Hem nam Hem waar in mijn geest en ziel.
En ik kan die herinnering voor me halen alsof het nu gebeurd.
Zijn zitten naast me droeg mij mijn harde leven door.
Altijd was Hij daar. Ging Hij met me mee.
Beloningen?
Hij zegt immers Zelf dat we in deze wereld verdrukking zullen lijden.
Maar Hij zegt ook dat Hij altijd bij ons is en Hij de wereld overwonnen heeft.
En juist dat geeft hoop.
Als mensen tegen me zeggen dat verdriet en pijn nooit over zullen gaan, dan word ik opstandig.
Want het is niet waar.
Omdat ik geloof in de Kracht van het Kruis en het Offer van Jezus wat van oneindig grotere betekenis is dan welke gebeurtenis ook, heb ik hoop.
Misschien blijven we in dit leven aan de gebrokenheid lijden.
Maar eens komt de dag dat het over is.
En tot aan die dag mogen we hand aan hand met Hem wandelen.



@Lineke







Rouw maakt kwetsbaar.

Wat slaap ik toch slecht momenteel. Ik zou er heel wat voor over hebben om een nacht ongestoord door te kunnen slapen. De eerste uren g...