zaterdag 9 februari 2019

Weer eens een blog.


Ik wil dat je even stopt met bloggen en dat je je even terug trekt.
Nou dat heb ik gedaan. Heel langzamerhand vraag ik me af of ik het nog wel in de vingers heb.
Het schrijven. Vorige week rolde mijn naam van de preekstoel.
Het was zover. Na 3 jaar lidmaatschap de knoop doorgehakt. Geen lid van een kerk meer en niet van plan ooit weer lid te worden.
Als je je eenzaam wil voelen, moet je lid van een kerk worden is mijn ervaring. 
En al ben ik alleen, ik voel me nooit eenzaam.
Ik vind het fijn om in mijn huis te zijn, met mijn spulletjes om me heen. Mijn boeken die erom vragen gelezen te worden en die als vrienden zich om me heen scharen.
Het vrijwilligerswerk wat ik al jaren doe binnen een betrokken club mensen.
De activiteiten die worden georganiseerd en waar ik aan kan deel nemen.
Ontmoetingen met mensen op een gelijkwaardig niveau en vrij zijn in denken.
Niet beinvloed door iemand aan het hoofd van de club die heel langzamerhand de zaak naar de hand zet.
Oh velen zullen dat niet opmerken, maar ik wel.
Ik heb er teveel mee te maken gehad en weiger eenheidsworst te worden.
Opgegroeid in een clustergezin, waar we behoorden te denken zoals.
Het maakt me waakzaam, omdat het mijn achillespees is.
Daardoor krijg ik de opmerking naar me toe, dat ik wel heel zelfstandig ben en vecht voor mijn vrijheid.
Het was een liefdevolle opmerking  in een open gesprek.
Ik wil mijn denken niet laten binden. Ik wil mijn creativiteit niet verliezen.
Nee in de afgelopen drie jaar heb ik geen aansluiting gevonden in mijn wijk.
Nu staat de wijk daar ook om bekend.
Maar omdat ik een totaal andere ben, warm en sociaal was het of ik me alleen op de Noordpool bevond.
Het deed pijn en ik vroeg me af wat er aan mij mankeerde.
Als iets maar lang genoeg duurt ga je de oorzaak op een gegeven moment bij jezelf zoeken namelijk.
Je keert jezelf om en legt iedere manco onder een vergrootglas.
Totdat het punt daar is, eindelijk daar.
Het word tijd om te stoppen. Ik geloof er niet meer in.
Ik geloof in God en in Zijn Zoon Jezus Christus.
Maar ik geloof niet meer in het instituut kerk.
Ik ben er klaar mee.

@Lineke




6 opmerkingen:

  1. Zo, dat is klare taal Lineke. Ik kan me er iets bij voorstellen. En wat het schrijven betreft...dat zit nog in je vingers!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel voor je compliment tav het schrijven en misschien ook wel tav de klare taal.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Schrijven kun je best!
    Heftig, weer een teleurstelling qua kerk. Ik voel met je mee. God is bij je en Hij ziet je wel. Maar daarom is 't nog wel moeilijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat schrijven verleer je niet zomaar denk ik, dat is een onderdeel van je.
    Die teleustelling herken ik, je hoort bij Hem daar gaat het om, verbinding met Hem is de basis begin ik te leren, als Hij van daaruit verbinding met mensen geeft is het goed.
    Fijn om weer van je te lezen, je maakt een kostbaar proces door.
    Knufff 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Fijn dat je er weer bent!
    God is gelukkig groter dan de kerk!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een heftig proces lieve Lineke! Het leven in ene gebroken wereld. Waarin zoveel is gedaan om je te proberen te breken. Het laat wonden achter. Onzichtbaar. En wat kan het diep gaan als je er weer in geraakt wordt.... Dat je jouw goede Herder mag kennen, die je opzoekt als je verdwaald of verwond bent. Die je zal dragen in Zijn sterke armen als je te verwond bent... Zijn zegen, warmte, liefdevolle armen wens ik je toe. Dapper!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Verdrietig

Weerspiegeling in het water. Verdrietig. Zo voel ik me en ik ben het. Je onttrekken aan een kerk doe je zo maar niet. Het is nie...