vrijdag 26 april 2019

De kinderen van Sri Lanka




Alle handen gingen omhoog

Voor de dienst was er zondagsschool voor de kinderen en tieners, zo vertelt Caroline, een van de leidsters.
“Vandaag dachten we met de kinderen na over Pasen. We vroegen de kinderen wie van hen bereid zou zijn om voor Christus te sterven. Iedereen stak zijn hand op. Minuten later kwamen de kinderen het kerkgebouw binnen voor de samenkomst. Precies toen ontplofte de bom. De helft van de kinderen overleed direct.”
Gelezen op de site van Stichting de Ondergrondse Kerk

Het zet me stil en maakt me verdrietig. Zeker als het om kinderen gaat. Ze liggen me na aan het hart.
Sri Lanka werd met Pasen opgeschrikt door een serie aanslagen. Tussen de 250 en 260 mensen verloren het leven.
De NOS gaf slachtoffers een gezicht. Buitenlandse slachtoffers en uit de hotels.
Over de christenen werd niet gerept.
Over de hele wereld worden christenen vervolgd en massaal vermoord. Toch krijgt de brand in de Notre Dame meer aandacht dan deze massale slachtpartijen.

We vroegen de kinderen wie van hen bereid zou zijn om voor Christus te sterven. Iedereen stak zijn hand op.

Stel dat ik een van die kinderen was geweest. Stel dat mij deze vraag gesteld was.
Wat had ik geantwoord? Ik was nog klein toen God in een merkbare Aanwezigheid naast me kwam zitten op het stoeprandje.
Meerdere malen gebeurde dat. Wat genoot ik van Zijn aanwezigheid. Mijn hartje stroomde over en ik zong het hoogste lied.
De buurman tegenover die nergens in geloofde, zo vertelde hij mijn ouders, zei als hij dat meisje zag zitten, niet kon ontkennen dat er een God was.
Ik was acht jaar toen mij de gave van het z.g. Tongentaal werd gegeven. Ik wist niet wat het was maar vond het fijn om tijdens het zingen over te gaan in die vreemde taal.
Ja, ik was alleen.
21 was ik toen ik belijdenis van mijn geloof aflegde.
En vele jaren later werd ik gedoopt door onderdompeling.
Maar om nu mijn hand op te steken als mij gevraagd word of ik bereid ben te sterven voor Jezus?
Zou ik dat durven?
Zou mijn ja een van harte ja zijn? Of zou ik op Petrus lijken die vanuit zijn hart en liefde voor Jezus onstuimig en impulsief zijn keuzes maakte, maar toen het er op aan kwam, het af liet weten.
Petrus die in het heetst van de strijd Jezus drie maal verraadde door te ontkennen dat hij bij Hem hoorde.
Ik weet niet wat ik zou doen. Maar het is niet ondenkbaar dat ook in Nederland christenen vervolgd gaan worden.
Wat te doen ter voorbereiding op vervolging?
Ik heb ook daar over nagedacht. Belangrijk is het om te stoppen met mezelf en mij op te poetsen en mijn bestemming na te jagen.
Het wordt belangrijk om me te verdiepen in de Bijbel, teksten uit het hoofd te leren, me te voeden met Gods Woord.
Om radicaal te worden en terug te gaan naar de basis. Welvaartsevangelie af te leggen en te beseffen dat het gaat om dagelijks het kruis op me te nemen en achter Jezus aan te gaan.
Misschien nu al wel mijn vinger op te steken als teken dat ik bereid ben te sterven voor Jezus.
Hoe denk jij erover?

@Lineke






woensdag 24 april 2019

De luizenbos.




Vanochtend kwamen mijn twee katten binnen na een avontuurlijk nachtje. Jerommeke is altijd uitgehongerd, als kreeg hij nooit eten.
Hij schiet voor mij aan en staat met zijn neus bovenop het voederritueel. Hij belemmert me in mijn handelingen, dus dirigeer ik hem met een liefdevolle, edoch strenge hand op zijn plaats.
Dit ritueel gaat zo dat ik hem in zijn nekvel pak en met een “Nee” op zijn plek zet.
Doet hij opnieuw een poging is enkel een “Nee” voldoende en remt hij zijn voortgaande beweging af.
Vanochtend ontdekte ik dat hij onder de beestjes zat. Ik streek er met mijn hand over en zag dat ze leefden.
Hij was met recht een luizenbos. Ik pakte hem op, droeg hem voor mij uit naar het balkon en streek flink over zijn haardos.
Jerommeke is een bijzondere kat en ik heb een goede band met hem.
Hij liet zich de opschoning al spinnend welgevallen.

Vanochtend keek ik naar een korte clip van een dominee.
Hij vertelde dat dagelijkse bekering en vergeving vragen voor je zonden je in de vrijheid zet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik al een poosje niets meer met zonden had.
Ik was immers een verloste zondaar, dus de zonde had geen vat op mij.
Natuurlijk had ik weleens last van schuldgevoel, vond ik dat ik gefaald had, maar dat duwde ik weg onder de wetenschap, dat ik een verloste zondaar was en dat ik niet meer hoefde te zeuren.
Zoals jullie hebben kunnen lezen werd ik vorige week wakker en schreef een mail om vergeving te vragen.
Ik vond het spannend om te doen, was bang voor gezichtsverlies en om afgewezen te worden.
Maar het tegendeel was waar, er werd mij ruimhartig vergeving geschonken.
Ik denk dat de dominee van vanmorgen gelijk heeft.
Dat dagelijks vergeving vragen en bekering noodzakelijk is om vrij te zijn.
En zoals Jerommeke vertrouwen in mij heeft en zich ondanks soms een strenge hand en stem zich de schoonmaakbeurt laat welgevallen, mag ik ook weten dat God me nooit veroordeelt en in liefde ontvangt.

Maar als wij in het licht wandelen, zoals Hij in het licht is, hebben wij gemeenschap met elkaar en het bloed van Jezus Christus, Zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde.
Als wij zeggen dat wij geen zonde hebben, misleiden wij onszelf en is de waarheid niet in ons.
Als wij onze zonden belijden: Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.
Als wij zeggen dat wij niet gezondigd hebben, maken wij Hem tot leugenaar en is Zijn woord niet in ons. 1 Johannes 1: 7-10

@Lineke





dinsdag 23 april 2019

De wekker



Het was wel een dingetje. Een wekker naast mijn bed om me te laten zien hoe laat het was en me op tijd wakker te maken.
Waar vind je een geschikte?
De wekker mag niet tikken want ik ga er een liedje op maken.
Misschien vind je dat gek. Maar als ik op  het ritme van de tik een liedje in mijn hoofd ga zingen bijvoorbeeld: “In spin de boog gaat in uit spuit de boog gaat uit”
krijg ik hem er niet weer uit. Uit mijn hoofd dan he? Bovendien irriteert me die tik als ik rustig wil slapen.
De smartphone was een oplossing. Maar als ik ’s nachts moet plassen en ik gluur op het ding hoe laat het is word ik in de verleiding gebracht om verder te gluren en een kwartier later ben ik klaar wakker.
Het allerbeste voor mijn hoofd is dat ik hem na 21.00 weg leg en er de volgende morgen weer op kijk.
Maar wat was dan een goede oplossing.
Internet hielp me bij het probleem.
Ik heb nu een wekker, die de tijd op het plafond projecteert.
En dat is handig. Als ik ’s nachts wakker word, hoef ik maar naar boven te kijken om te weten hoe laat het is. Ik moest het wel leren. Het was een automatisme om een greep naar mijn smartphone te doen.
Maar nu zit het er in. En ik vind het zo geruststellend. Ik hoef maar naar boven te kijken om te weten hoe laat het is.
Een dubbele boodschap zit er in vind je niet?
De wereld lijkt in brand te staan, tenminste, kerken worden in brand gestoken.
In Frankrijk hebben al heel wat branden gewoed.
Een serie aanslagen in Sri Lanka.
De liefdeloosheid en de wetteloosheid nemen toe.
In wat voor tijd leven we?
Als je wil weten hoe laat het is, moet je naar boven kijken.
Gods liefdevolle Ogen kijken op je neer en verzekeren je dat het nooit te laat is.
Nooit te laat om voor Hem te kiezen om bij Hem te schuilen als de wereld in brand staat.

Nog voordat je bestond,
kende Hij je naam.
Hij zag je elk moment,
en telde elke traan.
Omdat Hij van je hield,
Gaf Hij zijn eigen Zoon.
Hij wacht alleen nog maar
totdat je komt

En wat je nu ook doet,
Zijn liefde blijft bestaan
Ook niets wat jij ooit deed
verandert daar iets aan.
Omdat Hij van je houdt,
gaf Hij zijn eigen Zoon
En nu is alles klaar wanneer jij komt

Kom tot de Vader,
Kom zoals je bent
Heel je hart, al je pijn
is bij Hem bekend
de liefde die Hij geeft,
de woorden die Hij spreekt
daarmee is alles klaar wanneer jij komt

En wat je nu ook doet
Zijn liefde blijft bestaan
want niets wat jij ooit deed
verandert daar iets aan
Omdat Hij van je houdt
gaf Hij zijn eigen Zoon

en nu is alles klaar wanneer jij komt

@Lineke




maandag 22 april 2019

Het draait niet om mij.


We hebben het ervaren
Dat het leven niet om ons draait
Dat wij alleen maar kunnen varen
Op de wind die waait waarheen hij waait

Zinnen uit het nieuwe lied van Elbert en Kinga. Regels die blijven hangen.
Hebben zij geleerd in hun proces van ziek zijn, van afscheid nemen, wat ik nog niet onder de knie lijk te hebben.
Wat ik nog niet ontdekt heb.
Zo vaak draait het om mij en ik. In een tijd waarin dat het thema is.
Hoe kom ik tot mijn doel, hoe verwerkelijk ik mijn droom?
Stel dat het leven niet om mij draait.
Wat is dan de zin van mijn bestaan?
Ooit worstelde ik daarmee. Gescheiden van mijn eerste man, die een alcoholprobleem had.
Ik moest het onder ogen zien.
28 jaar was ik en alleen verder met een kind. Echtscheiding ik vond het verschrikkelijk.
Ondanks dat mijn omgeving zei dat getrouwd blijven geen optie was en het beter was wist ik me schuldig.
Tegenover God. Ondanks dat de dominee mijn diepe weg niet begreep ging ik de weg.
Het was stikdonker totdat het licht doorbrak.
Genade, vergeving, het offer van Jezus aan het Kruis.
Niet alleen voor mij, niet alleen voor mensen die er in geloofden.
De hele mensheid heeft dat geschenk gekregen. En een ieder leeft van die Genade of ze het nu weten of niet. Want het is genade dat iedere dag de zon schijnt dat we elkaar zonder oordeel lief mogen hebben.
Dat licht van genade veranderde mijn kijk op de mensen om me heen.
Niet de vraag naar de zin van mijn leven.
Want wat had het voor zin als je kijkt op gebroken dromen en de scherven van een gebroken bestaan?
Wie ben je dan nog? Wat stel je dan nog voor?
Ik las het boek “Danseres zonder benen”  van Clara Asscher Pinkhof.
(De Danseres zonder benen roept de droom op van lang geleden. Een droom waarin de schrijfster een danseres zag die met haar hele wezen de dans uitdrukte, maar bij wie het belangrijkste instrument, de benen, ontbrak.
Ze ziet zichzelf als deze danseres: toen haar man op jonge leeftijd stierf, werd haar het belangrijkste instrument om zichzelf te uiten in haar leven ontnomen.
Haar oorspronkelijke leed wordt, in de tijd van de Tweede Wereldoorlog, verweven met het leed dat over alle Nederlandse Joden kwam.
Met haar lotgenoten droeg ze de Jodenster, werd ze weggevoerd naar de kampen van de vijand. Als door een wonder bevrijd, bereikte ze Israël, waar dit boek geboren is.)

Op een van de laatste bladzijden stond het en het lichtte op.
Het lichtte op, dat ik niet voor mezelf leef, maar dat ik leef tot Gods eer.
Het drong diep door en het deed mijn aandacht van mijn ikje afglijden en me opzien naar Hem.
Hoe gebroken mijn leven ook is en hoe onvolmaakt en beschadigd ik ben. Hoe weinig ik er van terecht breng, ik leef tot Gods Eer.
Dat besluit te nemen hielp mij.
Het gaat niet om mij, het gaat om de God Die ik dien.
Heb ik dat doel nog voor ogen of laat ik me meevoeren met de tendens van deze tijd?
Hoe zit het bij jou?
Heb jij ervaren dat het leven niet om jou draait?

@Lineke





zondag 21 april 2019

Het is volbracht.



Het is Volbracht.
Wat was het een roerig weekje. Eerst had ik een afspraak voor een ontspanningsmassage en achteraf bleek dat het niet koosjer was. Ik ben daar behoorlijk van geschrokken en vroeg me af of licht en duister niet meer te onderscheiden zijn en of ik zo eenvoudig te verleiden ben.
De nacht daarop werd ik wakker en wist dat ik iemand vergeving moest vragen.
In een poging mezelf te rechtvaardigen had ik lelijk over de persoon gesproken tegen anderen.
Onmiddellijk vatte ik de koe bij de horens en stuurde een mail. Inderdaad midden in de nacht en juist het tijdstip zette mijn vraag kracht bij.
Het werd me vergeven en ook mijn belijdenis naar de mensen waarmee ik gesproken had werd goed ontvangen.
Spannend om te doen merkte ik, bang om mijn gezicht te verliezen.
 Misschien vonden ze het gek of een overdreven gedrag.
Maar er werd alleen maar liefdevol gereageerd en het zette mij in de vrijheid. Hoe zou het leven zijn, als er geen vergeving bestond en ten diepste als Jezus aan het Kruis het kwaad niet had gewroken en vergeving had geschonken?
Gisteren fietste ik naar het dorp. Ik genoot van een groep padvinders die hun kano’s op de stelling tilden.
Positieve jongelui ik houd er van. Aan het einde van het pad sloeg ik linksaf en daar kwamen onverwacht een jong stel aangefietst.
Ik zei lachend dat als ze hun hand hadden uitgestoken ik geweten had dat ze mijn kant op kwamen.
De jongeman lachte echt hartelijk terug en riep toen “ Oprotten mens!!”
Geshockeerd fietste ik verder en tranen wilden me vergezellen.
Normaal voel ik me nog piep, maar nu werd ik me bewust van mijn leeftijd en vroeg me af of alle jongelui prinsjes en prinsesjes zijn en geen respect voor ouderen is bijgebracht.
Op mijn vraag aan een buurtgenoot of dit gedrag tegenwoordig normaal is zei deze dat je niets meer moet zeggen. Als je het wel doet kun je deze reacties verwachten.
Ik weet dat me dat niet ligt. Moet ik ook harder en onvriendelijker worden tot de tanden toe bewapend om me in deze wereld staande te houden?
Er werd een lijntje naar boven uitgelegd.
“Gij geheel anders, gij hebt Christus leren kennen” was de gedachte die boven kwam.
Dus dat betekent dat ik vriendelijk moet blijven en zo een goed voorbeeld kan geven?
Met mw. B. wandelde ik even later door het park. Bij het fietspad aangekomen reed me een jongeman voorbij die in gesprek was met zijn smartphone.
Hij verontschuldigde zich tegen degene die hij aan de lijn had.
“Sorry man, ik kan niet komen, ik ben onderweg om mijn oma mee te helpen in de tuin.”
Zomaar twee voorvallen in een ogenblik tijd.
In deze wereld lopen licht en duister door elkaar heen.
Vandaag werden we opgeschrikt door aanslagen in Sri Lanka.
Kerkgangers die de opstanding van Jezus vieren worden gedood door bomaanslagen.
Wat een verwarrende wereld is het. Maar in dat alles klinkt voor mij een duidelijke boodschap.
Het zijn de barensweeën die de komst van Jezus aan kondigen.
Zij worden steeds sterker en satan weet dat zijn tijd er bijna opzit.
Wij christenen in Nederland leven nog in alle vrijheid.
Wij zijn ook dit jaar in de mogelijkheid geweest om in Dordrecht massaal de straat op te gaan om het Paasevangelie te beleven. Maar hoe lang kan dit nog?
Wanneer is de tijd voor ons aangebroken dat wij vervolgd worden om ons geloof?
Vandaag vieren we Pasen.
Het feest van de Heere Jezus, Die uitriep aan het Kruis dat het volbracht is.

@Lineke




vrijdag 19 april 2019

Het gaat niet om mij.



En zij baarde haar eerstgeboren zoon en wikkelde Hem in doeken en legde Hem in een kribbe, omdat voor hen geen plaats was in de herberg.

Zij namen dan het lichaam van Jezus en wikkelden het in linnen doeken, met de specerijen, zoals het de gewoonte van de Joden is bij het begraven.
En er was bij de plaats waar Hij gekruisigd was, een hof en in de hof een nieuw graf, waarin nog nooit iemand gelegd was.

 Here Jezus aan het begin van Uw leven werd U in doeken gewikkeld. U werd in een kribbe gelegd omdat er geen plaats was in de herberg.
En nadat U gestorven bent word U opnieuw in linnen doeken gewikkeld om in een nieuw graf gelegd te worden.
Here Jezus dat viel me zo op. Weet U ik kan U nooit genoeg danken voor wat U voor mij hebt gedaan en iedere dag doet.
Stel dat ik mijn leven lang gebukt zou gaan onder mijn tekortkomingen en struikelen.
Want zonder Uw redding zou ik me daar iedere minuut van bewust zijn.  
Juist zonder U drukt de zondelast op ons en worden we faalangstig.
Maar door Uw offer aan het Kruis mogen we als verloste mensen leven.
Maar Heer, daarin zit ook een valkuil.
De valkuil dat we ons verheffen. Dat we onszelf steeds belangrijker vinden, want wij moeten glanzen en schitteren.
Here Jezus wees ons genadig en breng ons weer in de juiste positie ten opzichte van U.
Maak ons bewust dat U oneindig groter bent dan wij nietige mensen zijn.
Here Jezus vanavond waken we bij Uw graf. Willen we stil zijn en tot ons door laten dringen wat U voor ons deed en doet.
Zeggen we niet te snel dat het zondag wordt. Maar laten we Uw onnoemlijk Lijden tot ons doordringen.
Het gaat nu eens niet om ons. Het gaat om U.

@Lineke


dinsdag 16 april 2019

Het gaat niet om de decibels.

Geweldige gehoorbeschermers voor motorrijders,
Foto van twitter.

Jaren geleden bezocht ik regelmatig een soort van Pinkstergemeente.
Het was een gemeente met veel bezoekers die vanuit toekomstvisie een flinke verbouwing had ondergaan.
Wel stond ze midden in een woonwijk. De buren lagen te stuiteren in bed op zondagmorgen want het geluid van de lofprijsdienst was niet te harden zo luid.
Tijdens dit deel van de dienst liep ik de zaal uit en ging op de gang zitten of liep naar buiten.
Mensen met verheerlijkte gezichten liepen mij voorbij en vroegen wat er aan de hand was.
Ik vertelde dat ik het een overmatig lawaai vond en ze antwoorden dat ik er wel aan zou wennen.
Daar hadden zij in het begin ook last van gehad, maar nu allang niet meer.
Ze gaven me het gevoel dat zij een hogere geestelijke graad hadden bereikt en dichterbij de Heer waren dan ik.
In tegenstelling tot hun bewonder ik de fijngevoeligheid waarmee het oor geschapen is en ben ik daar zuinig op.
Ik had geen zin om de rest van de dag met piepende oren rond te lopen.
En volgends mij was God niet doof dus kon het geluid van drumstel en geschreeuw van de zangers best wel een aantal decibellen lager.
Het is dus al een aantal jaren terug en ik dacht er al lang niet meer aan.
Tot afgelopen zaterdag.
Opmerkzaam gemaakt door een event op facebook besloot ik twee bussen te nemen en een eindje te lopen om naar een bijeenkomst te gaan.
Ik wist dat ik te laat binnen zou komen, maar een bus eerder zou me een lange wachttijd opleveren.
Zo gezegd zo gedaan.
Ik had wat moeite om het gebouw waar het plaats vond te vinden want het lag buiten het dorp.
Maar op aanwijzingen van een vriendelijke vrouw vond ik het toch en zo liep ik verwachtingsvol het schoolplein op.
De muziek en het gezang rolden me al tegemoet.
Ik stapte naar binnen en werd overladen met een vreselijk lawaai.
De jonge vrouw van het welkomsteam gebaarde me de wc en daar werd ik helemaal verrast door de bassen die trilden tegen de wanden.
Terug gebaarde ik dat ik retour ging.
Ze liep met me mee naar buiten en ik vroeg, wie ze eigenlijk wilden overtuigen.
Verwonderd zei ze, dat ze dat niet van plan waren.
Mijn antwoord was dat als ze de decibellen zouden opmeten, ze ver boven de toegestane geluidsterkte zouden komen.
Haar reactie was dat het niet om de decibels ging. Ik zwaaide met mijn hand en boos liep ik terug naar het busstation.
Gaan we dan zo onzorgvuldig om met ons lijf in een poging om meer van de geest te willen ontvangen?
Ik had gedacht dat de tijd van loeiharde lofprijs voorbij zou zijn.

@Lineke

Bijschrift bij de foto:
 Na het plaatsen van de blog kwam ik deze foto tegen.
 Geweldige gehoorbeschermersvoor motorrijders, 
Zouden ze ook geschikt zijn
voor kerkgangers?





zondag 7 april 2019

Op stap.




Wat was het stil. Geen geroezemoes of gedraai op stoelen.
 De dirigent en het koor waren binnen gekomen en ieder zat in rustige afwachting. 
We hadden jonge kinderen ontwaard die samen met hun ouders mee waren.
Bijzonder dat deze jonge mensen al meegingen.
In de pauze vertelden we elkaar dat wij niet opgevoed waren met klassieke muziek.
Wat je niet lust zet je niet op tafel.
Toch hadden buurvrouw en ik een tijd terug afgesproken.
En zo waren we gisteravond afgereisd naar Vlaardingen.
Met de auto en ja hoor in de file. Dankzij een ongeluk met een vrachtauto was het verkeer tot stilstand gekomen.
Er hoeft ook maar iets te gebeuren en het loopt helemaal vast.
Maar we waren op tijd en zo zaten we een paar uur te genieten.
Te genieten van de Johannes Passion uitgevoerd door Reformatorische Oratorium Vereniging "Canto Di Lode".
Er werd van te voren verzocht om tijdens en na het concert niet te applaudisseren. Alle eer was aan God en het lijdensverhaal vroeg om eerbiedige toewijding.

Wat deed me het goed en wat ging het diep.
Om mee te gaan met Petrus die in zijn overmoedige enthousiasme nooit had gedacht zijn geliefde Meester te verloochenen.
Hoe vaak denken wij niet dat we de oplossing in handen hebben en lopen we onze Heer voor de voeten? Blaas ik mijn ego op als een Michelinmannetje in de veronderstelling dat ik immers nog grotere werken zal doen dan Hij deed?

Om stil te staan bij Jezus, Die een slag in Zijn gezicht kreeg omdat Hij de hogepriester vrijmoedig toe had gesproken.

“Als ik kwalijk heb gesproken, bewijs dan dat het kwaad is, maar als Ik goed heb gesproken waarom slaat u Mij?”

Ken je dat? Dat je volledig in je recht staat, maar toch vals beschuldigd word?
Een slag in je gezicht is het.

“Christus Die ons zalig maakt
Geen zonde heeft begaan
Die werd voor ons in de nacht
Als een dief gevangen
Geleid voor goddeloze mensen
En vals beschuldigd
Bespot beschimpt en bespuwd
Zoals de Schrift voorzegd heeft”

Lieve lezer, vlucht met je pijn naar Hem Die dit alles gedragen heeft. In het offer aan het Kruis ligt jouw genezing.

“Haast u beproefde zielen
Verlaat alle, u pijnigende plaatsen,
Haast u - waarheen? – haast u naar
Golgotha. Doe aan de vleugels van
Het geloof, vlucht-waarheen?-
Vlucht naar de kruisheuvel
Waar uw welzijn opbloeit.”

Wat is dit lied een bevestiging van alles wat ik geloof en een levend bewijs van ben..
Zoveel meegemaakt, maar dankzij het Wonder van Jezus aan Het Kruis zoveel herstel gevonden.
Het Offer van Jezus aan het Kruis vergelijk ik vaak met het weven van een kind in de buik van Zijn moeder.
Verborgen voor de ogen van mensen maar zo kunstig en tot in detail bedacht.
De Liefdesgave van Jezus aan deze wereld is van een oneindig grotere betekenis dan welk kwaad je ook overkomt.

In meines Herzens grunde
Dein Nam und Kreuz allein
Funkelt all Zeit und Stunde
Drauf kann ich frohlich sein
Erschein mir in dem Bilde
Zur trost in meiner Not,
Wie du, Herr Christ, so milde
Du hast geblut’ zu Tot.

( In ’t binnenste van mijn hart
Schittert alleen Uw Naam en Kruis
Te allen tijde;
Daarop kan ik mij verheugen
Laat dit beeld in mij schijnen
Tot troost in al mijn nood
Hoe U, Heere Christus, uit liefde
U hebt laten bloeden tot de dood)

@Lineke










vrijdag 5 april 2019

Voorbij?


Wat is het een bijzondere tijd.
Nog 2 keer word mijn uitkering overgemaakt en daarna worden de Aow en mijn Pensioen gestort. Voor het laatste heb ik gewerkt en het geeft een heel onafhankelijk gevoel.
Ik sluit een periode van 8 jaar af. Een periode die begon met dakloos zijn en een matras op de kale betonvloer in mijn lege huis.
Langzaam aan verzamelde ik mijn spullen. Blijkbaar gaf me het een veilig gevoel, want als ik in mijn schuur en de kattenkamer rondkijk zijn het er wel heel veel.
Omdat de onafhankelijkheid in het zicht komt vallen die spullen op.
Wat veel heb ik verzameld en wat gebruik ik er weinig van.
Keken ze me eerst met geruststellende ogen aan, nu kijk ik terug met betraande ogen.
Dat wel. De dagen dat ik me realiseer dat het echt achter me ligt is niet alleen opluchting maar ook het loslaten van herinneringen.
De onderworpenheid, de schijndankbaarheid. De eeuwige dreiging van zomaar een felle onweersbui aan een helder blauwe lucht en geen plek om te schuilen.
De druk van moeten presteren en iemand zijn die ik niet ben.
Wat heb ik mezelf er om veroordeeld. Dat ik koos voor een man die mij dit aan deed.
Dat ik ja zei en trouw beloofde tot de dood mij scheidde.
Na vijf jaar was ik dood en leefde niet meer. Kort geleden ontmoette ik iemand die zich in een zelfde situatie bevond.
Het viel me op dat ik alleen maar compassie en begrip ervoer.
We verlangen naar een maatje naast ons en het leven alleen is zwaar.
We willen ons leven en bed met iemand delen en warmte ervaren.
Dat verlangen blijft al is het nog zo fout gegaan.
En dat verlangen is als een strandbal wat je onder water duwt.
Het mag er niet zijn want vanuit dat verlangen kun je verkeerde keuzes maken.
Maar helaas de strandbal floept met regelmaat naar boven en kletst met een noodgang tegen je gezicht.
Verblind door de klap kijk je rond naar je spullen.
Inderdaad maandag komen de mannen van de kringloop.
Ze mogen de getuigen van een heldin in laden.
Een mens met een hart waar plek is voor een ander.

Volgens mij gaat dat nooit voorbij.

@Lineke





Rouw maakt kwetsbaar.

Wat slaap ik toch slecht momenteel. Ik zou er heel wat voor over hebben om een nacht ongestoord door te kunnen slapen. De eerste uren g...