zaterdag 27 juli 2019

Ondertoon van verdriet.


Deze week werd ingekleurd door een ondertoon van verdriet. Het ging mezelf niet aan, maar wat kan me het beroeren.
Jarenlang heb ik in de zorg gewerkt en vele mensen begeleidt in hun stervensproces.
Vanaf dat ik in de opleiding ging was dat mijn doelgroep.
Zwaar? Dat heb ik nooit gevonden. Mensen die bezig zijn hun leven af te ronden zijn echt. Iedere franje valt weg en je ontmoet elkaar in de naakte werkelijkheid.
Inderdaad dat vraagt van de hulpverlener ook echtheid en openheid.
Niet zozeer om je eigen privéleven te delen, maar wel om je hart te laten zien.
Natuurlijk heb je als 17 jarige niet de ervaring die je door de jaren heen hebt opgebouwd. Want je leert heel veel van de patiënt en zijn naasten.
Je geeft niet alleen, zij geven jou heel veel.
Als het leven afgerond was kon ik meestal met een voldaan gevoel het afsluiten.
Ik borg het op in mijn hart en groeide in mijn persoonlijkheid.
Wat klinkt dat groots en gewichtig he?
Ik ben ook bezig om naar woorden te zoeken over wat er nu in me omgaat.
Deze week hoorde ik namelijk dat er iemand gekozen had om het leven te beëindigen.
En weet je, daar heb ik last van.
Ondanks al mijn ervaring in het begeleiden van stervenden is dat iets waar ik nooit aan zal kunnen wennen, volgens mij.
Begrijp me goed, ik ken de dodelijke vermoeidheid als het om leven gaat.
De stille wens om te verhuizen naar de overkant.
De vraag aan God om me thuis te halen, ken ik ook.
Maar gelukkig trekt God me er steeds weer doorheen en na lastige woestijnperiodes mag ik verblijven in oasen waar het leven goed is.
Het treurige bericht werd verteld op de schrijfworkshop.
En men startte een gesprek over wat de meest humane zelfgekozen levenseinde was.
Als ze de kans hadden gehad, want ik stak er onmiddellijk een stokje voor.
Helemaal niet bezig met de nabestaanden, de allernaasten die een rafelige rouwrand oplopen, die achterblijven met zoveel vragen, nee alleen maar wat de meest humane suïcide is.
Ik bid voor de ouders.
Ik denk aan de moeder die waarschijnlijk bij haar kind had willen zijn in de laatste uren.
Aan de vader, die het misschien had willen beschermen en het lijden had willen dragen, over nemen.
In rouw ondergedompeld. Ik bid en probeer los te laten.
Maar tegelijkertijd bedenk ik me hoe kostbaar het leven is.
 Hoe zuinig je er op moet zijn.
Want zolang je hier bent heeft God een plan met je leven. Anders was je al wel naar huis gegaan.
Ik denk aan een oude man die iedere avond vroeg of hij naar huis mocht.
Maar die iedere morgen zijn taak op zich nam in het geloof, dat zijn leven een doel had.
Hij is inmiddels thuis. Vredig heen gegaan naar de overkant.

@Lineke









woensdag 24 juli 2019

Hoofddeksels.


Vannacht werd ik gewekt door mijn buik. Ze gunde me geen rust en wenste dat ik haar gezelschap hield. Ze was onrustig bang en krampte flink.
Ze was echt zielig. Tegen de morgen vielen we samen in slaap, blijkbaar was ze voldoende getroost.
Met een duf hoofd liet ik de hond uit en gaf mijn beestjes te eten.
Zal ik gaan? Dat was intussen de vraag die me bezighield.
Op internet had ik gelezen dat bij de inloop voor kanker een schrijfworkshop gehouden werd en dat is helemaal mijn ding.
Het was onzekerheid wat me tegenhield. Bekend met de regels van "blik op oneindig en verstand op nul en gaan met die banaan."
Zeker geen tijd om me te verwonderen over wonderen en me te verliezen in een andere maar reële wereld naast de wereld die ik onder controle kan houden.
Maar de tijd is aangebroken om die andere wereld binnen te gaan en zo nam ik de bus en metro.
Terwijl ik wachtte op de metro zonk ik neer naast een vrouw.
Een dame met een hoed op en een mutsje eronder. Zo’n mutsje kwam me bekend voor, die had ik gedragen toen ik kaal was.
Zij was vast onderweg naar de Linie 1. De spook van verdwalen en het niet kunnen vinden had al flink zijn werk gedaan, al weet ik dat ik met smartphone en google maps er wel kom.
Maar helaas, mevrouw ging een hele ander kant op.
Opnieuw kwam er een man met een hoofddeksel naast me zitten.
Hij had een keppeltje op. We raakten in gesprek. Over Amsterdam waar hij iedere zondag te vinden is. Over mijn tijd in Jeruzalem.
Hij weet waar de Linie is hij woont er vlakbij.
We stappen de metro in en vervolgen ons gesprek.
Hij vraagt hoe ik in Israel verzeild geraakt ben. En of het vanwege mijn geloofsovertuiging was.
Dat kwam me iets te dichtbij. “Het is een hele geschiedenis” is mijn antwoord als altijd.
Dan vertelt hij. Hij heeft kanker, komt net van het ziekenhuis. Chemo, leukemie.
Nee, de inloop is niks voor hem. Hij is er nooit mee bezig en dan word hij er aan herinnerd.
Iedere zondag staat hij op de Dam. Dappere man. We zijn op de Terp aangekomen.
“Ik loop een stukje met je mee” zegt de moedige Israëliet
Het is de moed die in hun DNA woont, weet ik.  
Op de hoek van de Linie nemen we afscheid met een welgemeende handdruk.
“Ga met God” zegt hij krachtig.
Ik draai me om en  dankbaarheid welt me naar mijn ogen.
Ja, ik ging vanochtend met God.
Op de terugweg koop ik me een hoed.

@Lineke






zaterdag 20 juli 2019

Don't gossip.


De laatste trend in Israel:
Tieners dragen een bracelet met daarop 
"Don't speak gossip to me"



Roddel, wat heeft het al veel schade toegebracht. Zo’n armband zou iets voor mij zijn. Hoe snel doe ik niet mee, alleen al om erbij te horen.
Het zou een statement zijn, een herinnering aan wat ik me heb voorgenomen.
In de buurt woont een jong hondje die veel ruimte inneemt. Ze wordt niet gecorrigeerd door het baasje en laat zich ook niet corrigeren door volwassen honden.
Mw.B. wil dat hondje luistert en gromt dreigend. Het blijft daarbij, maar het schrikt af.
Hondje luistert niet, maar baasje wel en schrikt ervan.
Ze heeft aan andere baasjes vertelt dat mw.B. niet te vertrouwen is. Zonder dat men het praatje controleert op waarheid word het overgenomen.
Er wordt partij gekozen en zelfs een meisje dat langs fietst, vertelt me in het voorbij gaan, dat mw.B. een “kattige” hond is.
Een voorbeeld wat zich af kan spelen in de omgang met mensen.
Je hebt een relatie met iemand en om de een of andere reden loopt het stuk.
Je hebt er veel in geïnvesteerd, gesteund, raad gegeven, zelfs financieel ter zijde gestaan.
Maar omdat er niet meer gereageerd word op appjes geef je het op.
Tot je stomme verbazing word er klagelijk verteld dat je als een kostbare vriendschap uit het leven verdwenen bent.
Ach, en wee is het gevolg, maar meer nog, je word door de omstanders gemeden en ontvriend.
.
Weet je, je hinkt dan op 2 gedachten.
De ene gedachte is dat je denkt dat als men zo dom is om partij te trekken zonder de zaak van twee kanten te willen bekijken, het niet echt de moeite waard is om er energie in te blijven steken.
Aan de andere kant doet het zeer en wil je je gelijk halen.
Ken je dat?
Maar het is zoals het is. Mensen kun je niet veranderen en het is belangrijk om te kiezen voor wat jij goed en belangrijk vindt.
Dus in plaats van een armband met “Roddel niet tegen mij”
doe ik bewust iedere morgen een andere om.
Ik spreek het uit als een opdracht naar mezelf:



“Leef met volle teugen, durf te leven met de dag
Glimlach elke morgen, er is iets moois wat op je wacht
Geniet van je dagen, verlies je in de tijd,
Je wordt steeds gedragen, tot in alle eeuwigheid
Want jij bent nooit alleen.”

@Lineke





woensdag 17 juli 2019

Oud zeer.



Twee vliegen zaten te genieten in het zonnetje. Hun pootjes streelden de vleugels en ze waren zeer tevreden met hun leven.
Miepje, de ene vlieg, vertelde.
“Ik heb een huis gevonden en wil je uitnodigen met me mee te gaan”
Sonja, haar vriendin, volgde haar in haar vlucht. Als Miep het zei kwam het helemaal goed. Ze vlogen het huis binnen en Sonja schrok. Er woonden twee katten en een hond. Liep hun nageslacht geen gevaar?
Ze moesten toch verantwoordelijk bezig zijn.
Maar Miep vertelde dat de huisdieren af en toe in de lucht sprongen, maar dat het hun nooit lukte om hen te vangen.
En dat de mens zo zachtaardig was. Die deed nog geen vlieg kwaad.
Ze boog zich over een overstekend slakje om hem te bewonderen en bijtjes werden liefderijk gevangen om ze buiten vrij te laten.
Nee, in dit huis zou hun nageslacht veilig zijn.
Miep en Sonja piepten  de pedaalemmer binnen en legden hun eitjes in het afval.
De pedaalemmer woonde in een dorp waar ze heel milieubewust waren en groen van rest onderscheiden.
Helemaal gerustgesteld gingen Miep en Sonja verder met hun leven. Met het zonnetje op hun vleugels deden ze een ander adresje aan.
Op een dag kwamen de eitjes uit. De babies krioelden en kropen langs de rand van de pedaalemmer naar beneden.
In opmars zochten ze een plekje met de bedoeling zich te verpoppen.
Helaas. Dat zachtaardige mens kwam de keuken in. Ze gaf zachte kreetjes van schrik maar vervrouwde zich.
Dit kon echt niet. Hier moest opgetreden worden.
Ze ving de hele mikmak en spoelde ze door de gootsteen,. Ondertussen griezelde ze van medelijden, want het waren wel levende wezentjes.
Ze controleerde de vloer en alle hoekjes en gaatjes.
Het was opgeruimd volgens haar.
Een tijdje later.
Er waren babies, die het hadden overleefd. Want het raam werd rijkelijk bevolkt door slaperige vliegen.
Terwijl de mens haar spijtbetuigingen uitte, mepte ze het hele nageslacht dood.
Ondertussen bedacht ze dat het belangrijk is om geen restjes achter te laten.
Zorgvuldig verpakte ze het afval, wat kon bederven in oude kranten en iedere dag leegde ze haar pedaalemmer in de ondergrondse.
Want als je oud zeer niet opruimt, moet je nog weleens aan de slag.

@Lineke






vrijdag 12 juli 2019

Bubbeltjesplastic


“Heel Holland bakt” is afgelopen.
Het is een programma waar ik heel graag naar kijk. Maar  nu mag ik me verheugen in “The Great British Bake Off” En ook dat vind ik heerlijk. Het is op donderdagavond. Omdat ik geen televisie heb maar het via internet bekijk vergeet ik het nog weleens. Aan het einde van het programma met het spektakelstuk schiet me het te binnen, maar dan wacht ik liever totdat het op uitzendinggemist staat.
Er is een bakker bij die mijn hart heeft gestolen. Ze heet Kim Joy en ze is zo creatief.
Kleurrijk qua uiterlijk lief en zachtaardig en ze bedenkt de mooiste baksels.
Een aardbol omhuld met chocolade en hele kleine schildpadjes erin verscholen.
Het geheel moest met een hete saus overgoten het chocola smolt en de schildpadjes ( van koek) kwamen tevoorschijn.
Zoals ze zich verheugd en met liefde naar de beestjes kijkt alsof ze tot leven gekomen zijn.
Ik denk niet dat ze de grootste bakker wordt maar wat mij betreft heeft ze gewonnen.
Wat een mooi mens.
Heerlijk om met je hart bezig te zijn en iets te creeren.
Vanmiddag kwam de post met twee rollen anti-slip besteld bij de Ikea.
Het was heel vreemd verpakt. In een flinke rol blauw bubbeltjes plastic. Dicht getaped met plakband en voorzien van mijn naam en adres.
En dan gebeurd het.
Met belangstelling word de bubbeltjesplastic door mij bekeken.
Het is minstens zo intressant als de anti-slip.
Ik vraag me af wat ik er mee zou kunnen doen. Waar kan ik dat voor gebruiken?
Mijn electrische bedbodem piept als ik hem omlaag en omhoog doe.
Ik koekeloer onder het matras om het geluid te traceren. Zou het helpen als ik er een laag bubbeltjes plastic tussen frommel.
Ik begin er maar niet aan.
Het zou in ieder geval geluiddempend kunnen werken.
Misschien helpt het als ik het onder de melkopschuimer leg. Want die maakt overmatig lawaai als hij zijn werk doet.
Ik bekijk het even maar ben toch tevreden met de gewatteerde pannenlap.
Mijn creatieve brein dwarsbomend gaat het bubbeltjesplastic in de kliko.
Eindelijk is het hier opgeruimd.
Het overtollige papierwerk uit het vorige leven is door de versnipperaar gegaan.
Gisteren was ik bij de bank om eens te informeren naar  een zg en of rekening.
Want stel dat mij wat overkomt dan moeten er toch voorzorgsmaatregelen getroffen zijn.
Dat opruimen en regelen, ik vind het een vreemd verschijnsel.
Ik kan het niet echt plaatsen, die noodzaak in mezelf.
Of het met mijn pensioengerechtigde leeftijd te maken heeft, ik zou het niet weten.
Voor nu heb ik mijn naaimachine maar eens klaar gezet.
Het lijkt me mooi om met kleurige stofjes bezig te gaan.
Daar had ik natuurlijk dat bubbeltjesplastic voor kunnen gebruiken.
Ik zal eens kijken of ik het nog kan redden.  

@Lineke



woensdag 3 juli 2019

Vertrouwen.



Want U bent mijn hoop, Heere HEERE,

mijn vertrouwen vanaf mijn jeugd.

 Op U heb ik gesteund van de moederschoot af,

van de baarmoeder bent U mijn Helper;

voortdurend zal mijn lof van U zijn.

Deze blog gaat over vertrouwen.
In de drie jaar voordat ik naar Israël vertrok leerde ik God te vertrouwen.
Ieder klein dingetje besprak ik met Hem. Het was ook wat Hij van me vroeg de opdracht die God me had gegeven. Het voelde gek en ik deed het uit gehoorzaamheid.
Achteraf begrijp ik het. Toen ik startte als vrijwilliger in een kinderziekenhuis in Jeruzalem moest ik me met het weinige Engels wat ik had geleerd verstaanbaar maken. Gelukkig leerde ik gedurende het jaar dat ik er was heel veel woorden bij en sprak op den duur vloeiend Engels.
Dan werd ik op de werkvloer geschoold om met baby’s aan de beademing te werken.
Doordat ik had geleerd om ieder dingetje met God te bespreken kon Hij in iedere handeling komen met Zijn Aanwezigheid en wat ik tekort kwam vulde Hij aan.
Begrijp me goed het technische deel wat heel verantwoordelijk was immers de baby’s waren heel kwetsbaar moest punctueel uitgevoerd worden.
Maar in de omgang met de kindjes ouders en collega’s huisgenoten daar vulde God aan wat ik tekort kwam.

Al met al had ik een vertrouwelijke omgang met de Heer. En dat was heerlijk.
Maar als je levensbootje ineens in een onbegrijpelijke storm terecht komt en je er niets meer van snapt dan is het vertrouwen tot nul gereduceerd.
Huiselijk geweld, borstkanker, dakloos raken, verschillende operaties het werd stil in me.
Met mijn verstand weten dat God er is, want anders zou ik het niet redden.

Dan lees ik iets van Morgan Harper Nichols.

God knows about everything
That happened in our lives
That would make it difficult to trust
And yet still, He extends His grace to us
So we can completely start over,
And experience the beauty
And the value of trusting in Him.

Wat een genade. Wat een trouw. En wat heeft God een begrip. Begrip dat het verschrikkelijk kan stormen in het leven en dat je als je levensboompje staat te trillen het onmogelijk is om te vertrouwen.
Maar als de storm is gaan liggen, je in de rust komt, opnieuw mag beginnen.
Opnieuw beginnen vanuit de herinnering die boven komt drijven. De herinnering aan het intieme en vertrouwde met Hem.
Alsof je door de restflarden van wat achter je ligt Hem weer ziet verschijnen en je aarzelend naar Hem toe gaat zodat je kunt schuilen.
Bij Hem Die je de tijd geeft die je nooit veroordeeld, die niet het onmogelijke van je vraagt.
Geef je zenuwgestel, je ziel, je hoofd, je lijf de tijd om tot rust te komen.
God gaat naast je, is voor je en achter je.

@Lineke







maandag 1 juli 2019

Bedankt Meneer..





Vanochtend liep ik met een zakje met daarin mw.B. haar poepje naar de bestemde bak deed het erin en nam een nieuw zakje mee. Met dat we wegliepen kwam het autootje met de man die de taak heeft om alle afvalbakken te legen, zo ook de afvalbak van de hondenpoepjes.
De eerste keer dat ik hem tegen kwam bedankte ik hem en hij reageerde ontkennend.
Het was zijn werk, ik hoefde hem niet te bedanken.
Als ik daar naar had geluisterd, had ik het toch nooit weer gedaan. Dat bedanken.
Voor iemand die het lastig vind om haar kop boven het maaiveld uit te steken die geleerd heeft “normaal” te doen, is ongewoon gedrag toch een hoge drempel over.
Zijn reactie was niet wat hij inwendig ervoer. Dat bleek toen ik hem regelmatig tegenkwam in het dorp.
Er werd een hand opgestoken en vriendelijk gelachen.
Het schuchtere meisje in mij werd gerustgesteld.
Zie je nu wel, hij heeft het toch wel gewaardeerd.
Vanochtend riep ik vrolijk: “Bedankt maar weer meneer”
Hij groette vrolijk terug en zei tegen mw. B. iets vriendelijks in de trant van “he jongen”

Bedanken, vind jij dat ook lastig? Ik heb het heel moeilijk gevonden om God te bedanken.
Allereerst omdat het een plicht was. We vroegen zoveel, maar dankten we wel?
Danken werd een verplichting, het gebeurde niet uit een blij en verrast hart.
Dan kwam er voor mij nog iets bij. Als ik God ging bedanken maakte ik me afhankelijk van Hem.
Hij had dan de kans om boven me te gaan staan en het was maar afwachten wat Hij zou doen.
Want als ik een keer zou mopperen, zou Hij kunnen zeggen, dat Hij teleurgesteld was.
Want toen en toen had Hij zo goed voor me gezorgd en had ik Hem zelfs bedankt.
En nu had ik commentaar en kritiek.
Die veronderstelling klopt natuurlijk niet. God is geen mens met lek en gebrek.
Bedanken heb ik ook heel lastig gevonden toen ik in de modus van overleven zat.
Ik zag de wonderen die God deed, maar om Hem te bedanken maakte dat ik zwak werd.
En ik moest sterk zijn en staande blijven.
Nu is het zover dat ik Hem bedank. Elke keer als ik de kleine dingen zie, waar Hij me mee verwend, word ik aan de grote dingen herinnert die Hij in de afgelopen jaren deed en rollen de tranen over mijn wangen.
Mijn gevechtstenue ligt op een hoopje in een hoekje van mijn huis.
En telkens als ik de neiging heb om het aan te schieten, komt daar de Stille Stem die fluistert: “Rust”

“Bedankt dat U zo trouw Uw kinderen aan de Hand neemt.
Bedankt dat U dwars door alles heen ons naar de plaats brengt waar rust is zodat het ons goed gaat.
Bedankt dat U in het afstaan van Uw geliefde Zoon Jezus ons de eeuwige rust hebt gegeven.
Bedankt dat U van al mijn lezers houdt en het allerbeste met hen voor heeft.”
Amen.

@Lineke








Rouw maakt kwetsbaar.

Wat slaap ik toch slecht momenteel. Ik zou er heel wat voor over hebben om een nacht ongestoord door te kunnen slapen. De eerste uren g...