donderdag 31 oktober 2019

Mist


Het is mistig. En in die ondoordringbare mist doet ze een poging.
Ze trekt haar sokken aan en ziet niet dat ze verschillend zijn. Rood en groen.
De nevels vormen vochtige wolkjes en druppelen over haar wangen.
Verdriet om het verdwalen in de tijd. Want ze is zichzelf kwijt.
Verdronken is ze in herinneringen aan vroegere tijden. Voor haar kwam geen reddingsboot langs om haar aan boord te helpen en naar het land van aanwezigheid te brengen.
Het heden doemt niet meer op uit de witte wolkenwaas.
Toch wandelt ze vaak rond in het land van present zijn.
 En vraagt  terloops “Ken je mij?”
 Als hun blikken naar beneden glijden. Naar haar sokken.
Ze knikken, de mensen. Ja ik ken je wel. Ik herken je aan groen en rood.
Vriendelijk lacht ze hun toe. Door de flarden van de mist die maar niet op willen trekken.
Die niet onder de indruk zijn  van de zonnestralen die een poging doen om de onduidelijkheid te doorboren.
“Waar ken ik je van. Ik heb je al eens eerder gezien geloof ik? “’
Uit het nevellandschap doemt een medemens op.
Af en toe.  Fier rechtop staat ze dan.
Dapper omdat ze haar leven niet wil laten inperken door de weersomstandigheden.
Die naaste van de presentielijst vertelt waar ze elkaar hebben gezien. Heel vaak hebben gezien.
In de wachtkamer van de dokter. Daar zit ze meestal. Bijna elke dag.
Ze bladert in een tijdschrift en loopt af en toe rusteloos heen en weer.
Ze ademt veiligheid en controle in.
Waarna ze weer vertrekt.
Haar naaste ziet haar gaan.
Met de groen en rode sok.
Stevige passen via de lift naar beneden.
De ondoordringbare mist als een waas om haar heen.
Maar met een ziel die woont in een land van liefde.
En die gevoelig blijft voor het non-verbale contact.
"Ken je mij? Ken je mij beter dan ik mezelf ken?"

@Lineke

Huiswerkopdracht. Beschrijf een kleine handeling.

maandag 28 oktober 2019

Wilt U me dragen?


Vorige week beluisterde ik een preek, waarin de dominee sprak over het feit dat God te vinden is in het alledaagse.
En dat het van essentieel belang is dat onze ogen daarvoor geopend zijn.
In de gebeurtenissen van ons leven kunnen we gelijkenissen zien van Gods handelen met ons.
Vanochtend liep ik in alle vroegte met mw.B. langs het watertje bij mijn huis.
Aan de overkant liepen een vader en twee kinderen.
Een jongen en een meisje. Het meisje was een jaar of drie en goed in staat om zelfstandig te lopen.
Maar ze weigerde de hand van haar vader en wilde perse op zijn arm.
Vader vond het niet nodig en zachtjes begon ze te huilen.

Blijkbaar beroerde dat vaders hart en hij tilde haar met een zwaai op.
Ze vleide zich tegen hem aan en stak haar duim in de mond.
Als we het moeilijk hebben, mogen we er op vertrouwen dat God aan onze rechterhand gaat en we niet zullen wankelen.
Maar soms hebben we daar niet genoeg aan.
Dan willen we dat Vader ons optilt. Onze tranen beroeren Zijn hart en we mogen er op rekenen dat het Hem niet koud laat.
Op dit moment rouw ik om het verlies van mijn ouders.
In dat proces heeft Vader me daarin al zoveel gegeven om me te helpen.
De nieuwste Visie van de EO was helemaal gewijd aan rouw.
Het is alsof Hij daarmee zeggen wil dat het er mag zijn. Want God kent me.
Hij heeft me immers Zelf gemaakt.
Hij weet dat ik gevoelig ben.
Maar om met die eigenschap staande te blijven ben ik geneigd het weg te duwen en mijn aandacht aan anderen te geven.
Me te verliezen in drukdoenerij, om maar niet te luisteren naar wat er in me omgaat.

Rouwen om het verlies van een vader die geen vader was is ingewikkeld.
En het verdriet benoemen daarom ook.
Maar in de Eeuwige Armen van God is het veilig.
Durf jij te schuilen in de Armen van God de Vader?

@Lineke





zaterdag 26 oktober 2019

Ook deze dag is weer voorbij.


En nu allemaal mijn huis uit!!
 We zitten gezellig om de tafel. We babbelen over van alles en nog wat.
Glaasjes fris, advocaatjes met slagroom of fruit uit een blikje.
We hebben het gezellig, de bewoners en ik.
Mijn hoofd draait op volle toeren om te begrijpen wat er gezegd word.
Maar meer nog draait mijn intuitie op volle toeren om de onderliggende boodschappen te verstaan.
Want hoe vertaal je de gebiedende stem van de man die zegt dat hij nog een glaasje moet.
Als je niet beter wist zou je je beledigd voelen en hem corrigeren.
Maar hij was vroeger een herenboer en gewend dat zijn knechten en meiden voor hem renden.
En nu het mistig geworden is, de nevels op zijn land neergezonken zijn, zonder op te trekken en hij opnieuw de herenboer is, ben ik de meid.
Vriendelijk serveer ik zijn consumptie en raak even zijn schouder aan.
Door de dichte mist zie ik een traan over zijn wang biggelen.
Een herenboer die een eenzaam kind onderdak biedt?
Een kind wat misschien wel nooit  warmte en nabijheid heeft gekend?
Want dat is wat overblijft in de omgang met demente mensen.
De dagelijkse realiteit is verstoord, maar op zielsniveau is er zoveel te bepraten.
‘ Ik kan altijd zo lekker met je lachen” fluistert ze terwijl ik haar onderstop.
Ze had me al gezegd dat ze de “oh ja ziekte” heeft.
Want heel veel dingen is ze vergeten en als ze vraagt naar de bekende weg is haar antwoord: “Oh ja”
Ook zij zit in de kring. En het is gezellig.
Totdat er onverwacht iemand op staat en ons allen de deur wijst.
“En nu allemaal mijn huis uit!! Beveelt ze.
Ik schiet in de lach, maar begrijp dat het genoeg geweest is.
Een overvloed aan prikkels maakt dat er rust moet komen.
Arm in arm lopen we de gezamenlijke huiskamer uit en zoeken de rust op.
Ook deze dag is weer voorbij.

@Lineke


vrijdag 18 oktober 2019

Je bent een cadeautje.



Gisteren bezocht ik de tweede ochtend van de cursus Creatief Schrijven. We hadden als huiswerkopdracht een gedicht over een gênant moment.
Wat was het fijn dat ik positieve feedback op mijn gedicht kreeg.
Ontroerend, gelaagd, prachtige strofes, een gedicht om opnieuw te lezen.
Ik was er blij mee en het deed me gloeien van blijdschap.
Voor de volgende huiswerkopdracht kregen we 10 minuten om een willekeurig iemand te observeren.
Niet mee in gesprek gaan, alleen kijken.
Hoe beweegt de persoon wat is het uiterlijk etc.
Het is heel bijzonder dat de cursus luikjes in mij opent en herkenning geeft.
Want observeren van mensen doe ik, zo lang ik me kan herinneren.
Tijdens dat observeren weef ik een verhaal om de persoon.
Ze is vast getrouwd heeft kinderen werkt in de zorg of is vrijgezel hij is vertegenwoordiger werkt op een kantoor is een sterke persoonlijkheid etc.
Als ik als kind mijn liefhebberij wilde delen stuitte dat op onbegrip.
Gekke bezigheid was het.
Daarom deed ik het stilletjes, maar ben het altijd blijven doen.
Wat een verrassing dat het echt bestaat en het erkenning krijgt.
Ik ben een 66 jarige die net niet uit het raam klimt maar wel een nieuwe fase in gaat.
Nooit verwacht dat op mijn leeftijd nieuw leven ontspruiten mag.
Een lijf wat minder wordt maar van binnen vernieuwd.
Wat ligt te sluimeren ontspringt.
Omdat ik veel mensen ontmoet en observeer mag ik nu iemand nemen die een kleine handeling uitvoert.
En daar een verhaal van 300 woorden over schrijven.
Vorige week kwam ik op een schrijversdag een schrijfster tegen, die me haar mailadres gaf.
Ze vond me te bescheiden en wil me aanmoedigen om zelfverzekerder te worden op schrijfgebied.
Bijzonder he?
Weet je, elk mens is bedoeld als een cadeautje aan de wereld.
We hebben van onze Schepper gaven en talenten gekregen waarmee we onszelf en de wereld  mogen verwennen.
De wereld mooier mogen maken.
Doe je mee op jouw manier?

@Lineke






dinsdag 15 oktober 2019

Rouw is


Als een steen in het water
Rimpelingen in een spiegelglad oppervlak
Langzaam zakt het naar de bodem
Die steen
Waar het begraven herinneringen in beweging zet.
Het komt naar boven borrelen
En of je wilt of niet of je het wegdrukt
In drukke activiteiten
Dan verschijnt het wel in je dromen
Een tijd van stilstand van af en toe
Met je hoofd onder de dekens
En flink uithuilen
En toch
Je bent niet alleen
Een voorzienigheid zorgt voor contact
In medeleven in medemenselijkheid
Telkens weer klopt er iemand aan
En mag je je rouw delen
Het leven delen in al zijn toonaarden
In al zijn toonaarden
En juist dat geeft verbinding
Want omdat je durft te delen
Je hart te laten zien

Geef je de ander toestemming om
Rouw en verdriet te delen.
Samen wandelend in die onbegrijpelijke wereld.

@Lineke



zondag 13 oktober 2019

Een tien op mijn psalmversje



Zondagochtend.

Eindelijk wandel ik een blokje om met mw. B zonder me schuldig te voelen. .
Gekleed in een bonte joggingbroek, slobbertrui en fleecejack.
Omdat de kerk een straat verderop twee ochtenddiensten heeft, loop ik nog weleens tussen het kerkvolk naar huis.
Als de klokken maar niet gaan luiden, vind ik het prima.
Mw. B. meent namelijk dat ze er bovenuit moet komen door te huilen als een kind.
En dat levert nogal wat bekijks op.
Maar vanochtend ging het goed. Een vader met twee jongetjes liepen achter ons.
Vader wees zijn zoontjes op mw. B.
Ze was een mooie hond en had een mooie vacht.
Een lekker warme jas voor de winter, maar in de zomer zou het te warm worden, dacht hij.
Mw. B. liep ongestoord verder, zich niet bewust van de complimenten.
Maar ik vertelde dat haar vacht precies doet, wat hij moet doen.
Warm in de winter en koel in de zomer.
Het bovendek isoleert. Toen ze pas bij me woonde had ik haar eens geschoren maar juist dat was funest.
Vader herhaalde tegen de jongens wat ik vertelde.
Een klein lesje voor hun vanuit de kerk naar huis.
Ik voegde er nog iets aan toe.
Niet om te bewijzen dat ik ondanks mijn uiterlijk er ook bij hoor.
Maar vanuit mijn oprechte bewondering, zei ik het.
“Dat heeft de Schepper toch maar mooi bedacht” zei ik vanuit de volheid van mijn hart.
Vader knikte goedkeurend.
“Daar hebt u gelijk in.”
En daarmee kreeg ik een tien op mijn psalmversje.

@Lineke



vrijdag 11 oktober 2019

Over de vermissing van kater Jerommeke.


Terwijl ik de drinkbak van de poezen schoonmaak en vul met vers water, omdat poeslieven anders niet willen drinken,
 denk ik terug aan de vermissing van Jerommeke.
De katerlief, waar ik een speciale band mee heb. 
Zoals ik al eens verteld heb gaan ze ’s avonds via de brandtrap naar buiten en met het gerinkel van mijn sleutelbos ’s ochtends naar binnen gerend.
Bij hun komst hebben we dat samen geoefend.
Ze komen niet bij de drukke weg, maar blijven achter het huis en op de parkeerplaats.
Daarom was het ook heel raar dat Jerommeke  op een ochtend  niet binnen kwam.
Hij bleef 2 nachten en een dag weg.
Wat was ik ongerust en verdrietig.
Wat was ik moe van het gesjouw in de buurt.
Geen rust of duur. Zodra ik in huis was en het noodzakelijke had gedaan trok ik mijn jas weer aan en liep de straten door op zoek naar Jerommeke en roepend en rammelend met mijn sleutelbos.
Een donker gevoel wekte me uit mijn slaap en de realiteit drong door. 
Jerommeke was weg.
Ik rouwde om hem.
Na twee dagen stond Jerommeke onder het stof en verdwaasd voor de deur.
Luid mauwend kwam hij binnen en week de eerste dagen niet van mijn zijde.
Daaraan moest ik vanochtend denken en herinnerde me opnieuw hoe mijn benen trilden van vermoeidheid. Ik kon bijna niet meer.

Jezus vertelt:

Veronderstel dat iemand honderd schapen heeft. Wat zal hij doen als één ervan wegloopt en verdwaalt? Zal hij dan niet de negenennegentig andere in de bergen achterlaten en op zoek gaan naar het ene dat verdwaald is? Als hij het vindt, verheugt hij zich meer over dat ene dan over de negenennegentig andere die niet verdwaald zijn.
Zo wil uw hemelse Vader niet dat ook maar één van deze eenvoudige mensen verloren gaat.

Terwijl ik dacht aan mijn trillende vermoeide benen gingen mijn gedachten naar wat Jezus heeft verteld. Hij noemt zichzelf de Goede Herder en is op zoek naar de mensen die Hem nog niet kennen.
Zijn passie om deze te vinden en ze in Zijn hart te sluiten is oneindig.
Hij achtervolgt ze met Zijn liefde en klopt net zo lang totdat ze zich omkeren en en Hem in de ogen kijken.
Hij heeft er alles voor over om ze te vinden.
Hij gaf Zijn Leven.
En al was deze mens de enige op aarde Hij zou het zo weer doen.
Als je wil weten hoeveel Jezus van je houdt kijk en luister eens naar het volgende lied:



 @Lineke

woensdag 9 oktober 2019

Een génante gebeurtenis.



In het dorp waar ik achter de voordeur
Voor dood werd gehouden
Loop ik zwijgend de kreukels uit mijn lijf
Langzaam tot leven te komen

Voor het eerst de doden te herdenken

Achter de man met de omvloerste trommel
En Burgemeester en W.

Stille voetstappen klinken
Tegen huizen op
straten omzoomd door levenden
Een groot groen veld
Omzoomd door gewone burgers
Loop ik achter de man met de omvloerste trommel
En Burgemeester en W

Neem ik plaats met dichtgeknepen billen
Tussen predikanten en andere genodigden
De doden te herdenken.

Ik steek mijn hand uit naar
De Burgemeester
Ze kijkt me voorbij en
Laat me daarmee weten dat
Ik op de verkeerde plek zat

Maar dat wist ik al
Ik kom tot leven en richt me op.
In het besef dat zij niet weet
Wat het is om dood achter de voordeur
Gehouden te worden

Om langzaam tot leven te komen.
 En de kreukels uit mijn lijf te lopen.

Dit betreft de huiswerkopdracht:
Maak een gedicht over een genante gebeurtenis.  24-1-2019

@Lineke


zondag 6 oktober 2019

Niet afhankelijk van jou.


Mijn roeping.

 Ergens in het jaar 1997 stond ik op een maandagmorgen aan de strijkplank.
En terwijl mijn handen bezig waren hoorde ik een stem.
Niet hoorbaar, maar een stem van binnen.
Die stem zei dat ik moest gaan werken in Israel.
Het bevreemde me en ik vroeg om 5 tekens, maar dan wel in een week.
Brutaal ik weet het, maar al lijk ik een stoere meid, ik ben een angsthaas.
Die tekens kwamen, binnen een week.
Toen wist ik dat het de Stem van God was geweest en dat ik geroepen was.
Een voorbereiding van 3 jaar volgde en in februari 2000 vertrok ik naar Jeruzalem om daar voor babies aan de beademing te gaan zorgen.
Mijn roeping was niet afhankelijk van hun nood.
De roeping had ik ontvangen en de babies hoefden zich niet in allerlei bochten te wringen om me te bewegen voor hen te zorgen.
Aangestuurd door de Stem Die me op een maandagmorgen in 2017 had verteld wat mijn opdracht zou zijn, volvoerde ik mijn taak.

 Jezus en Zijn roeping. 


Geest van de Heere HEERE is op Mij,
omdat de HEERE Mij gezalfd heeft
om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen.
Hij heeft Mij gezonden om te verbinden de gebrokenen van hart,
om voor de gevangenen vrijlating uit te roepen
en voor wie gebonden zaten, opening van de gevangenis;
om uit te roepen het jaar van het welbehagen van de HEERE
en de dag van de wraak van onze God;
om alle treurenden te troosten;
om aangaande de treurenden van Sion te beschikken dat hun gegeven zal worden
sieraad in plaats van as,
vreugdeolie in plaats van rouw,
een lofgewaad in plaats van een benauwde geest,
opdat zij genoemd worden eiken van de gerechtigheid,
een planting door de HEERE, om Hem te verheerlijken. Jesaja 61

Het gedeelte uit Jesaja spreekt over Jezus en Zijn roeping.
Hij is geroepen om een blijde boodschap te brengen aan zachtmoedigen.
Om te verbinden gebrokenen van hart.
Om voor gevangenen vrijlating uit te roepen.
Om alle treurenden te troosten.
Om hen te geven een sieraad in plaats van as.
Omdat Jezus geroepen is, gaat het volledig van Hem uit.
 Je hoeft je niet in allerlei bochten te wringen.
Uren op je knieen te liggen om bijstand te vragen.
Het iniatief gaat volledig van Hem uit. 
Die wetenschap helpt mij in deze periode van verwarrende gerafelde rouw.
Jezus is door God de Vader  geroepen om aan mijn zijde te gaan.
Vanuit deze heerlijke wetenschap mag ik me dankbaar en vol vertrouwen aan Hem overgeven. 


Nog voordat je bestond kende Hij je naam.
Hij zag je elk moment en telde elke traan.
Omdat Hij van je hield gaf hij zijn eigen Zoon.
Hij wacht alleen nog maar totdat je komt.

En wat je nu ook doet, Zijn liefde blijft bestaan.
Ook niets wat jij ooit deed verandert daar iets aan.
Omdat Hij van je houdt gaf hij zijn eigen Zoon.
En nu is alles klaar wanneer jij komt.

Kom tot de Vader, kom zoals je bent.
Heel je hart, al je pijn
is bij Hem bekend.
De liefde die Hij geeft, de woorden die Hij spreekt.
Daarmee is alles klaar wanneer jij komt.

En wat je nu ook doet, Zijn liefde blijft bestaan
Ook niets wat jij ooit deed veranderd daar iets aan
Omdat Hij van je houdt gaf Hij Zijn Eigen Zoon
En nu is alles klaar wanneer jij komt

Kom tot de Vader
Kom zoals je bent
Heel je hart, al je pijn
Is bij Hem bekend
De liefde die Hij geeft
De woorden die Hij spreekt
Daarmee is alles klaar wanneer jij komt (2x)

De liefde die Hij geeft
De woorden die Hij spreekt
Hij wacht alleen nog maar totdat je komt (2x)




@Lineke




vrijdag 4 oktober 2019

Voor het eerst en niet...


Gisteren was ik voor het eerst van mijn leven op de volksuniversiteit en voor het eerst van mijn leven begon ik aan een cursus creatief schrijven.
Voor het eerst van mijn leven was ik de eerste en zat een half uur in een leeg klaslokaal.
Niet voor het eerst was ik bang dat ik het niet kon vinden dat ik  de verkeerde metro zou nemen.
Niet voor het eerst maakte ik me van te voren zorgen over van alles en nog wat.
Niet voor het eerst voelde ik me klein tussen al die studenten die al van alles en nog wat gedaan hadden op schrijfgebied.
Niet voor het eerst was ik de Groningse ( boerin) tussen al die Westerlingen en verstond ik de fluisterstem van mijn underdogerfenis beter dan de duidelijke van de lerares.
Voor het eerst luisterde ik naar gedichten als steun voor die (Groningse) boeren.
Voor het eerst las ik mijn gedicht voor, gemaakt uit 3 gearceerde regels van een krant.

Ouderen uit het verpleeghuis
Ze zijn de trechter ingelokt
Nu nog stoppen met
Het hoofdpijndossier
Eén weg over
En vooruit
Ze zijn de trechter ingelokt
De ouderen uit het verpleeghuis.

Niet voor het eerst kwam ik fier en trots thuis, omdat de ik het toch maar geflikt had.

@Lineke


donderdag 3 oktober 2019

Shame and Blame


Als je als kind voor een verwonde ouder moest zorgen, loop je de kans dat je dit in je volwassen leven blijft doen. 
Je bent daarin beschadigd en daarom is het goed om te weten hoe het wel werkt.
Daarom luister ik veel naar dr.Les Carter een christen psycholoog.
Zijn lectures gaan over Surviving Narcisme en ze zijn zo goed.
Zijn laatste lecture was zo belangrijk dat ik het graag probeer te vertalen.
Hoe stel je je op bij mensen die een zeer sterke mening hebben en koste wat kost hoog willen houden.
Wees bescheiden in je spreken en wees ruimdenkend. Blijf dichtbij jezelf,
Je hoeft niet te winnen. Een sterke mening hebben is een teken van zwakte en angst.
Hoe stel je je op naar mensen die hun behoeften bij je neerleggen en geen rekening houden met wie jij bent en waar jij zit?
Onderwerp je behoeften niet aan de ander, vanwege de shame en blame want dan verlies je jezelf.
Je mag nadenken en handelen vanuit je zelf en namens je ware zelf en wie jij bent.
Je mag zelfs niet ingaan op shame en blame, want je hebt een vrije wil en jij mag kiezen op welke geuite behoefte je ingaat.
Het is zelfs niet gezond om te reageren vanuit schuldgevoel.
Het is niet jouw job om de ander gelukkig te maken. Het is niet jouw job om te zorgen voor de pijn en de gewonde mens tegenover je.
Dat is hun eigen verantwoordelijkheid.
De ander is niet jouw project. Al ervaar je als empaath nog zoveel verwondheid.
Je hoeft je niet te haasten en onder druk te laten zetten om een relatie te laten groeien naar intimiteit loyaliteit en toewijding.
Laat je niet onder druk zetten, relaties waarin deze eigenschappen te vinden zijn kosten tijd.
Soms ontmoet je iemand die super speciaal wil zijn. Je hoeft daar niet aan te voldoen.
Je hoeft niet te buigen, maar op gelijkwaardige basis met elkaar omgaan.
Intimiteit en vertrouwelijkheid is gebaseerd op echtheid en wederkerigheid.
Bruggen bouwen naar elkaars hart kan nooit op grond van manipulatie en dwang.
Als jij de behoefte hebt om speciaal te zijn kun je die alleen maar vervullen door de ander op een hoger plan te tillen.
Vrijwillig en niet uit een aangeleerd patroon of shame en blame.

@Lineke






woensdag 2 oktober 2019

Bij wie voel jij je veilig?


David te Gat
Daarop maakte David zich op en vluchtte die dag van Saul weg; hij kwam bij Akis, de koning van Gat. De dienaren van Akis zeiden tot hem: Is dit niet David, de koning van het land? Hebben zij niet van hem bij de reidans een beurtzang gezongen: Saul heeft zijn duizenden verslagen, maar David zijn tienduizenden?
David sloeg acht op deze woorden en werd zeer bevreesd voor Akis, de koning van Gat.
Daarom stelde hij zich in hun tegenwoordigheid aan als een waanzinnige en gedroeg zich bij hen als een razende; hij bekrabbelde de deurvleugels van de poort en liet het speeksel in zijn baard lopen.
Toen zeide Akis tot zijn dienaren: Zie, gij merkt toch, dat de man krankzinnig is?
Waarom brengt gij hem bij mij? Heb ik gebrek aan krankzinnigen, dat gij mij deze gebracht hebt om bij mij uit te razen? Moet zo iemand in mijn huis komen?
David bij Adullam
David ging vandaar weg en ontkwam naar de spelonk van Adullam. Toen zijn broeders en zijn gehele familie dit hoorden, kwamen zij daar bij hem.
 Ook voegde zich bij hem ieder die in moeilijkheden verkeerde, ieder die een schuldeiser had, ieder die verbitterd was, en hij werd hun aanvoerder. Zij bleven bij hem, ongeveer vierhonderd man. 1 Samuel 21

Ook voegde zich bij hem ieder die in moeilijkheden verkeerde, ieder die een schuldeiser had, ieder die verbitterd was, en hij werd hun aanvoerder. Zij bleven bij hem, ongeveer vierhonderd man.

Vanochtend luisterde ik naar "Eerstdit" en daar werd dit Bijbelgedeelte gelezen.
David komt in Gat waar de reus Goliath vandaan kwam.
David had hem als een geloofsheld gedood.
En nu was hij bang voor zijn leven en gedroeg zich als een waanzinnige. Hij redt daarmee zijn leven en gaat wonen in de spelonk van Adullam( betekent 'gerechtigheid van het volk' )
Nadat hij zijn intrek neemt komen mensen die schulden hebben, die verbitterd, lees verwond zijn, mensen die in moeilijkheden verkeren naar hem toe.
Mensen die beschadigd zijn door het leven vinden bij David een schuilplaats en onderkomen.
Hoe zou het voor hun geweest zijn als David alleen bekend stond vanwege zijn machtige daden als het doden van de grote reus?
Zouden zij zich thuis hebben gevoeld en met hun kwetsuren bij hem durven schuilen en zichzelf durven zijn?
Juist nu nadat David zich uit angst als een waanzinnige heeft gedragen durven zij naar hem toe te gaan.
Wat is het belangrijk om eerlijk en open te leven.
Niet te roemen in je grote daden, maar jezelf te laten zien.
Juist dan kun je samen met anderen een schuilplaats zijn.
Samen schuilen in de Rots Die Jezus genoemd word.
Bij Hem mag je je veilig weten.

Want:


Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medevoelen met onze zwakheden, maar een, die in alle dingen op gelijke wijze (als wij) is verzocht geweest, doch zonder te zondigen. 
Laten wij daarom met vrijmoedigheid toegaan tot de troon der genade, opdat wij barmhartigheid ontvangen en genade vinden om hulp te verkrijgen te gelegener tijd.

@Lineke

Het was goed.

Vannacht werd ik wakker en viel niet meer in slaap. Het zweet brak me uit en ik schopte het dekbed van me af. Dat was een tijdje geleden...