dinsdag 25 september 2018

Een hele lange adem.




Het meisje van tien, wat was ze gebroken. 
Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook gebeurde, het maakte haar niet uit.
Ze kon zichzelf niet meer beschermen en wilde het ook niet meer.
Als ze verkeerd voedsel zou eten, het was prima. Als ze niet goed uit zou kijken in het verkeer was het ook goed.
Rouw en verdriet om het onnoemelijke geweld wat haar was aangedaan, waren haar trouwe metgezel geworden. Die rouw droeg haar het leven door.
En nu?
Nu ze opnieuw door de verlate rouw gaat is ze verbaasd.
Verbaasd dat ze er na 55 jaar nog steeds is.
Er was geen mens die om haar gaf. Die vroeg hoe het met haar ging.
Die actief opmerkte dat ze zo op het randje van het leven liep.
Ieder mens keek de andere kant op. Hoe heeft ze het toch gered?
Het kan niet anders dat Gods bewarende Hand over haar leven lag.
Niet te dichtbij, dat kon ze niet aan.
Ze dacht immers dat het straf was, die ze verdiende.
Gristelijke mannen deden haar dat immers aan.
Dat geweld onder de noemer van straf. Ze deden het in de naam van.
Zij die hardop uit de Bijbel lazen , was vader en zat in de kerkenraad, was meester op school, die iedere ochtend met een Bijbelverhaal en gebed begon.
Zij stonden in direct contact met Degene die de straffen had bedacht.
Wat is het een weg geweest om te ontdekken dat God anders is.
Wat heeft Hij net als toen ze ronddoolde in de koude regen, geduld gehad.
Hij is als een Minnaar, Die maar Een grote liefde heeft gevonden in Zijn Leven.
Dat was zij en dat ben ik en dat ben jij.
Geduldig achtervolgt Hij jou en mij tot dat je het door krijgt. Totdat je het snapt.
Je bent Zijn Hartsverlangen. Hij gaf er alles voor.
Zichzelf. Nagelen aan het kruis.
Loop niet weg voor je pijn en verdriet.
Durf het met Hem te delen.
Laat Hem niet alleen in Zijn onnoemelijk lijden voor jou.
Vergezel Hem op Zijn weg, die ook de jouwe is. Een weg van lijden van pijn en verdriet.
Kniel neer bij dat kruis en stort je hart uit bij Hem.
Zie Zijn tranen om alles wat gebroken is.
En huil jouw tranen om alles wat jou gebroken heeft.
 Ze zullen samen vloeien die tranen.

Ik weet het: misbruik heeft een lange adem. Maar Jezus staat klaar met wijd geopende armen.
Kom je?

@Lineke



vrijdag 21 september 2018

Het dal van de mens.


Daar staat hij dan, een mens
Achter hem ligt zijn gevechtstenue
In een hoopje op de grond, niks meer waard.
Hij voelde zich er sterk in, het hoorde bij hem. Gaan voor wat er nog mogelijk was. Ergens wel het gevoel dat het een keer zou moeten stoppen. Dat eeuwige strijden.
Het onverwoestbaar geloof dat het goed zou komen, als hij maar genoeg zijn best deed.
En dan komt de bevestiging. Doen met wat je hebt, tevreden zijn met het onvolmaakte. Meer is er niet. Trillend van moeheid trekt hij zijn uniform uit.
Het ligt als een hoopje vodden achter hem op de kale koude vloer.
Daar staat hij dan in zijn blootje. Onbeschermd.
Hij kijkt achterom. De kleding verdwijnt uit zijn zicht. Want hij is begonnen aan zijn weg aarzelend en bevreemd.
Hij stapt in het zwarte gat. Het gat van aanvaarding, acceptatie van wat was en wat nooit had mogen gebeuren.
Realiteit. Hoe leef je ermee zonder dat het je overspoelt?
Zonder dat je er mee in gevecht bent en gaat voor beter? Het zwarte gat blijkt er toch anders uit te zien.
Het is een dor dal wat bevochtigd word met vele tranen. Over wat er was en nooit had mogen gebeuren.
Er vormen zich beekjes. En langs die beekjes groeien bloemen. En groen fris gras.
Hij weet het nog niet.
Hij ziet alleen dat zwarte gat. Maar als hij er door heen is getrokken en  achterom zal durven kijken, zal hij het zien.
Wuivend groen gras en velden vol bloemen.
Zijn dal.


Welzalig de mensen wier sterkte in U is,
in wier hart de gebaande wegen zijn.
7Als zij trekken door een dal van balsemstruiken,
maken zij het tot een oord van bronnen;
ook hult de vroege regen het in zegeningen.
 Zij gaan voort van kracht tot kracht
en verschijnen voor God in Sion.
Here, God der heerscharen, hoor mijn gebed,
neem het ter ore, o God van Jakob!

Uit Psalm 84.

@Lineke



Zachtmoedig.





Wat is er veel slecht nieuws wat door de wereld raast.
Nieuws over misbruik van kinderen in kerken.
Gisteren 4 kinderen verongelukt in Oss, waarvan 3 uit een gezin. 
De begeleidster die de kinderen probeerde te redden ligt met hele zware verwondingen in het ziekenhuis.
Vooral het nieuws over kinderen raakt me diep.
Ik ben fan van kinderen.
Het is heerlijk om alleen al naar ze te kijken.
Zo onbevangen als ze door de wereld stappen. Mw.B. deelt mijn liefde voor deze kleine mensen.
Ze loopt voorzichtig op ze af, want ze heeft onderhand geleerd dat die prachtige  wezens bang voor een hond kunnen zijn.
Het grappige is dat ze een hoge blaf opzet, als er geen contact mogelijk is. Geen blaf die respect afdwingt, maar meer een blaf die uitnodigt om te spelen.
Als kinderen in buggy’s naderen wil ze er heel graag naar toe om dichtbij ze te zijn.
Natuurlijk maak ik contact met degene die er achter loopt alvorens ze toestemming krijgt.
Mw.B. is dol  op mensen.
Ze wacht tot de bus stopt om te kijken of er bekenden uitstappen, die ze enthousiast begroet.
Ieder voelt zich heel speciaal en zegt dat ze hun kent en dat ze gemist zijn.
Het maakt hun hele dag goed, denk ik zo.
Ik loop er naast en kijk er naar.
Mw.B. is vooral een zachtmoedige hond.
Opgegroeid op de straat, bevrijd uit een dodingstation, vechtend om te kunnen overleven, het heeft haar niet beschadigd.
Juist lijkt het erop dat ze dankbaar is en weet waarop het aan komt en dat is liefde.
Het doet me denken aan de tekst die ik deze week las.

Uw zachtmoedigheid heeft mij groot gemaakt.
U hebt mijn voetstappen onder mij ruimte gegeven,
mijn enkels hebben niet gewankeld. Psalm 18: 36b,37

Wat is het heerlijk om in deze wereld die kreunt en kermt van al het slechte nieuws zachtmoedig te mogen zijn.
Om, al komt er zoveel op je af en weet je niet hoe je je staande moet houden te kiezen voor liefde.
Want niet Gods geweldig kracht heeft David groot gemaakt.
Gods zachtmoedigheid maakte hem groot.
Zullen we kiezen voor zachtmoedig zijn?
Want dat geeft je voetstappen ruimte en daardoor wankelen je enkels niet.
Jezus zegt immers:

Zalig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven.

In psalm 37 staat

Ontsteek niet in woede over de kwaaddoeners
benijd niet wie onrecht doen.
2 Want als gras zullen zij snel verdorren,
als groene grasscheutjes zullen zij verwelken.
3 Vertrouw op de HEERE en doe het goede
bewoon de aarde en voed u met trouw.
4 Schep vreugde in de HEERE,
dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt.
5 Wentel uw weg op de HEERE
en vertrouw op Hem: Híj zal het doen.
6 Hij zal uw gerechtigheid tevoorschijn doen komen als het morgenlicht,
uw recht doen stralen als de middagzon.
7 Zwijg voor de HEERE
en verwacht Hem;
ontsteek niet in woede over hem wiens weg voorspoedig is,
over een man die listige plannen uitvoert.
8 Laat uw woede bedaren en laat uw grimmigheid varen; he
ontsteek niet in woede – het brengt slechts kwaad.
9 Want de kwaaddoeners zullen uitgeroeid worden,
maar wie de HEERE verwachten,
die zullen de aarde bezitten.
10 Nog even, en de goddeloze zal er niet meer zijn;
u zult op zijn plaats letten, maar hij zal er niet wezen.
11 Maar de zachtmoedigen zullen de aarde bezitten
en vreugde scheppen in grote vrede.



@Lineke



donderdag 20 september 2018

Een belachelijk grote doos.




Gisteren verwachtte ik mijn blender van bol.com. Het blenderen is me zo goed gaan bevallen.
Omdat ik onvoldoende groente eet, vind ik een groente smoothie een lekkere en handige oplossing.
Mijn blendertje van Kruidvat voor goedkoop heeft niet veel vermogen en dat liet ze merken.
Nadat wortels in stukjes er in waren gekieperd verbrandde de motor. Omdat blenderen  zijn nut had bewezen vond ik het tijd voor een andere.
Ik bestelde er een en gisteren kwam het met de bezorgdienst.
Bij mij moeten ze op de derde etage zijn. Gelukkig is er een lift, daar maak ik met mw.B. altijd gebruik van.
Mw.B. heeft nl korte pootjes en een lange rug. Zou ze iedere dag de trappen af en op moeten loopt ze kans op een hernia.
Daarom gaan we met de lift, al heeft dat ook een ritueel.
Mw.B. heeft in het begin van haar komst tussen hemel en aarde gehangen.
Ik stapte samen met haar de lift in. Aan de riem zoals het hoort. Ik drukte op de knop om naar boven te gaan en lift gehoorzaamde.
Maar net voordat de deur sloot, piepte mw.B. weer naar buiten, maar stond wel aan de riem.
Met kloppend en kermend hart zeilde ik naar boven, de riem door mijn hand vierend.
Ik voelde de weerstand, riem was uitgerold.
Lift ging onmiddellijk weer naar beneden, omdat ik natuurlijk al op de begane grond had gedrukt.
Daar stond mw.B. levend en wel en het tuigje lag naast haar.
Ze had zich er uit kunnen wurmen.
Vanaf dat moment laat ik mw.B. in het uiterste hoekje van de lift zitten, als we naar binnen stappen.
Ze mag er pas weer uit, als ik het zeg. Het is net als met kinderen, zaak om de opdracht te onderhouden.
Af en toe moet je de regels weer eens aanscherpen.
Anders dwaal je af en dat heb ik nu ook gedaan. Want ik had het over de blender.
Blender werd bezorgd, maar in een hele grote doos.
Bezorger ging er onder gebukt, belachelijk gewoon. De helft van de doos was gevuld met papier, in de andere helft zat blender.
Blender is uitgepakt, geïnstalleerd en heeft al een opdracht vervuld.
Onder zeer luid protest heeft hij spinazie en karnemelk tot een smoothie geblenderd.
Inderdaad, het is een vreselijk lawaai, wat hij maakt.
Alsof de groenvoorziening uit zijn bed is gerold en in alle vroegte het gras maait zou je kunnen concluderen als je als buur in je bed ligt te stuiteren.
Blender moet daarom zijn mondje houden, totdat het een aardige tijd is om op te staan.
Ik heb nog getwijfeld of ik hem retour zou doen en een zwijgzame uit zou zoeken.
Maar met dat monster van een doos achter op de fiets naar het postkantoor was onmogelijk.
Het zij zo, ik doe het ermee.

Vraagje: Hebben jullie ook een blender en maakt die ook zoveel herrie?
Vraagje 2 : Gebruik je hem regelmatig en ben je gezonder geworden?

@Lineke



woensdag 19 september 2018

Fantasie.




Een doos kleurpotloden lagen in de etalage van een speelgoedwinkel.
Ze keken uit. Uit naar kinderhandjes die hun vast zouden pakken en samen met hun de mooiste kunstwerken zouden maken.
Ze waren van ver gekomen die kleurpotloden.
Gekomen uit het regenwoud gemaakt van bomen.
Zo fantaseerde ik vroeger al.
Voorwerpen spraken met elkaar. Mijn hoofd stond nooit stil. Ze was altijd bezig om verhalen te maken.
Ze keek naar mensen en probeerde te raden waar ze vandaan kwamen of ze familie waren want ze leken wel op elkaar of helemaal niet.
Ze vond het prachtig om naar het voorleesuurtje in de bieb te gaan en kroop in het verhaal.
Boeken vond ze helemaal geweldig en was graag in de bieb te vinden.
Fantasie redde haar haar leven lang.
Of ze nooit verslaafd was geweest aan de drugs of alcohol.
De vraag kwam als het ware vanuit een andere wereld.
Ze wist niet waar ze het over hadden.
Nee, verslaafd was ze nooit geweest. Maar in de perioden van ondragelijke pijn vertoefde ze in een andere wereld.
Ze had zich dood gewenst. Ze wilde sterven omdat leven te zwaar was.
Ze verbleef in de hemel en keek vanuit haar veilige plek naar mensen om haar heen.
Een camera volgde haar omdat er mensen waren die haar bewonderden.
Ze was voor deze mensen heel speciaal en zo moest ze zich ook gedragen.
Maar het pijnlijke was er en bleef er.
Fantaseren in tijden van nood doe je niet ongestraft.
Het helpt je op dat moment het draagt je door de tijden heen.
Maar als het rustig is dan komt de tijd dat je de pijn onder ogen moet zien.
En de wensen moet herroepen.
Zo is dat met de wens om te sterven en de fantasie om gestorven te zijn.
Het meisje van tien in de volwassen vrouw heeft moeten besluiten om te willen leven hoe ondragelijk het leven ook voor haar was.
Pas dan kan ze het geschenk van de God Die haar liefheeft en Die de God van het leven is ontvangen.
Die liefde ontdooit en laat tranen stromen.
Erge gebeurtenissen in het nu raken het verdriet van het meisje van toen.
Ze weet het. Daarom neemt ze alles zwaarder. Maar dat is niet erg.
Ze heeft geleerd als ze overreacted reageert, de Heilige Geest te vragen naar de wortel van het gene te gaan van wat ze voelt.
En dan word de gebeurtenis, die er onder ligt bloot gelegd en kan het verwerkt worden.
Zodat het verdriet van wat ze in het nu beleefd geneutraliseerd kan worden.
Oh als die Geest niet was gegeven toen Jezus Zijn bloed aanbood aan de Vader.
Want omdat Hij het eeuwige Offer volbracht had kon de Geest in mensen gaan wonen.
Gaan wonen om nooit meer weg te gaan en ons altijd te helpen en te ondersteunen.
Die Geest heeft haar altijd geholpen.
En die Geest zal haar helpen tot aan de overkant.
En daar mag ze Hem bedanken voor het geweldige werk wat Hij in haar deed.

@Lineke



dinsdag 18 september 2018

If life is easy, you don't do it right



Gisteren had ik een schopdag. 
Mw. B. nam me mee op een wandeling en terwijl we liepen, praatte ik tegen God.
Ik dacht aan de Emmaüsgangers, die ook onderweg waren nadat Jezus gekruisigd en begraven was en die er ook niks van begrepen.
Jezus kwam naast hun lopen, nodigde hen uit hun verhaal te doen en begon toen uit te leggen hoe het in elkaar zat.
Misschien liep Hij ook wel naast mw.B en mij.
Het werd avond en de hemel kleurde rood.
Het raakte me.
Ik zie de mooie luchten als een schilderij van de meester die me persoonlijk verwend.
Ook nu verwende Hij me met een prachtige zonsondergang.
Ik voelde me veilig en omhuld, toen ik er naar keek.
Vader was niet boos geworden om mijn opstandigheid. Terwijl ik de rode hemel binnen liet komen, kroop ik dicht tegen Hem aan.
Hij heeft weet van Zijn kind en kent haar door en door. Hij kent deze wereld waar ze zoveel verdriet van heeft.
Nog is ze er niet klaar mee. Maar dat hoeft ook niet.
Ze mag klagen, huilen en vertellen wat pijn doet.
Vandaag is het Yom Kipoer.
Een dag van vasten en inkeer. Doodstil is het op wegen en straten in Israël. Men kijkt naar binnen.
En men bidt of hun naam in het boek des levens geschreven mag worden.
Ari Fuld is vermoord. Terwijl hij begraven werd keerde de Palestijnse autoriteit alvast 3000 euro uit aan de familie van de 17 jarige moordenaar.
Nederland blijft jaarlijks miljoenen euro’s overmaken aan deze beweging.
En dat word betaald van jouw en mijn belastinggeld.
Misdaad loont.
Waarom is Ari Fuld bekend geworden over de hele wereld? Ari was niet bang.
Hij stond voor de waarheid wat een ander ook zei.
Al kostte het zijn eigen leven.
Een poosje terug kreeg ik een woord.
Men moest denken aan “Lef” Ze zagen een vrouw in me die lef heeft.
Ik weet niet of ik het heb.
Maar ik weet wel dat Ari Fuld het had.

  "If life is easy, you are living it wrong" aldus Ari

(Ari Fulds laatste video)










@Lineke





maandag 17 september 2018

Ik schop vandaag.


Soms is het leven zo verrot.
 En dan snap ik niet dat Jezus al die rottigheid nog aan kan zien.
En dat Vader niet zegt dat het genoeg is.
Ik begrijp daar niks van.
Het kwam ook wel bij elkaar. Een jongeman  gestorven aan een ernstige ziekte.
Hij ontving de beloning van honger naar welvaart en nooit genoeg.
Niet de verzorging die hij zo nodig had. Mijn hart huilde.
Een muis op de wc mat. Poes had hem ’s avonds binnen gebracht en levend en wel op de wc afgeleverd.
Gillend pakte ik het beestje bij z’n staart en zwiepte hem over het balkonhek.
Hij viel een aantal meters naar beneden.
Wat een trauma, eerst in poeslief zijn bek en dan een luchtreis die eindigde in een fikse smak.
Het beestje leefde nog en later zag ik hem niet meer. De volgende dag was er een duif die we behoedzaam op een heg neerzetten, omdat een andere poes hem te pakken had gehad.
En gistermorgen het verschrikkelijke bericht van de moord van Ari Fuld.
Een zeventienjarige Palestijnse jongen stak hem meerdere malen met een mes in de rug.
Ari rende achter hem aan en schoot hem neer om de omstanders te beschermen voor meer leed.
Dat was Ari. Altijd rennen voor wat goed en eerlijk is. Hij rende in de armen van God.
De jongen werd opgenomen in het Joodse ziekenhuis en gestabiliseerd. Behandeld.
Dat is Israël. Licht voor de naties en voor het leven.
Israël is Gods Oogappel.
Door Israël kijkt God naar deze wereld. Israël is het voorbeeld van Gods liefde voor deze wereld.
Vandaar dat Israël Zijn Oogappel is.
Begrijp je het? Ik wist het niet, ik legde het anders uit.
Maar door Israël kijkt God naar deze wereld.
En ergens zal Hij er wel compassie mee hebben.
Al begrijp ik het niet en zie ik het even niet.
En schop ik vandaag tegen Hem aan.

@Lineke




zaterdag 15 september 2018

Twee sporen beleid.


Gisterochtend had ik een leuke afspraak bij de Hema.
We zouden samen gaan ontbijten. Nu was het de hele week raak. Achter elkaar kwamen appjes mailtjes en telefoontjes binnen van mensen die wat met me af wilden spreken.
Ik was er een beetje verbaasd over, maar het stemde me ook tot nadenken.
Ik had het gevoel dat dit van hogerhand zo geregeld was. Omdat ik me nu in een rouwperiode bevind.
Rouw moet rijpen. Ik had bij Eleos aangeklopt om mijn verdriet over het verlies van mijn leven nadat meester mij misbruikte te verwerken.
Hun advies was om EMDR te gaan doen. Na vijf keer was ik zo verschrikkelijk moe en de rouw zat er nog steeds.
Dus ben ik voortijdig gestopt.  
“’Laat me maar doen met wat ik heb en niet steeds meer willen” was mijn gedachte.
Het word me duidelijk dat het meisje van 10 jaar stierf. Stierf nadat ze ook nog door meester misbruikt werd.
Ze verloor haar leven buiten het onveilig thuis.
Ze ging door, maar vanaf dat moment in de rouw.
En nu heeft het meisje zich laten horen.
Hoe voelt ze zich?
Ze ziet een zee van tranen waarover ze loopt. Die zee belemmerde haar om verbinding aan te gaan.
En nu ze door het water waadt zijn haar dagen gevuld met lieve mensen die verbinding leggen.
Die het niet doen omdat ze medelijden met haar hebben, maar omdat het gezellig is om wat met haar af te spreken. Aan de ene kant is er het diepe leed.
Maar het lijkt alsof in dat diepe leed de wereld van voor de meester herstelt gaat worden.
Ik weet niet of je er iets van begrijpt.
Ik begrijp er zelf weinig van.
Maar laat het maar over me heen komen en geniet ervan.
Dat wel.
Want ik houd van mensen.
@Lineke


dinsdag 11 september 2018

Klusjes in alle vroegte.


Gistermorgen was ik al vroeg aan de zuig. Op een beetje aannemelijke tijd liet ik het lawaaibeest door het huis gaan.
Mw.B. noemt de stofzuiger zo en volgt zijn gedrag door een hoge keel op te zetten.
Dus word mw.B. even op het balkon gezet, totdat lawaaibeest zijn mond heeft gesloten, zodat mw.B. dat ook kan doen.
Wat was het fijn om op tijd mijn huishoudelijke klus te hebben gedaan.
Anders heb ik de hele dag iets bij me van “Oh ja ik moet nog en ik heb er geen zin in en ik ben te moe”
Mijn brein was er nog niet aan gewend en wilde af en toe denken “Oh ik moet nog”  dan reageerde ik verbaasd en dankbaar.
Het was al gebeurd.
Dus vanochtend bij het krieken van de dag stond ik op de kop in de badkamer en toilet. Daarna heb ik de keukenvloer gedweild.
En nu is het klaar en was het een klusje van niks.
Gewoon omdat ik uitgerust was.
Ik wens je een fijne zorgeloze dag. 
Dat je veel genade om je heen mag strooien en mag ontvangen.

Vraagje: Wanneer doe jij je huishoudelijke klusjes en heb jij een rooster?

@Lineke


zaterdag 8 september 2018

Smaakjesthee.


Smaakjes thee.
Als er een ding is wat ik niet heb, dan is dat smaakjes thee.
Weet je wel zo’n doos met vakjes waar in ieder vakje een ander soort zit.
Je visite komt binnen. Ze ontdoen zich van hun jas al naar gelang het seizoen en mogen op de beste stoel, ontdaan van dierenharen, plaats nemen.
Uit voorzorg heb ik de stoelen bedekt met een handdoek, die als het bezoek of ik zelf plaats neem, eerst verwijderd word.
Een voorval uit het verleden heeft me wijzer gemaakt.
Een mevrouw met een gitzwart rokje aan, wandelde de deur weer uit na een gezellig bezoek.
Ik laat het aan jullie fantasie over, hoe het rokje aan de achterkant er uit zag.
Maar je kunt je levendig indenken dat ik de rest van de middag met een knoopje in mijn maag, mevrouw heb proberen te bellen om toch maar even haar rok te controleren.
Ze was een goede kennis, dat scheelt weer zoveel
Dus deze ervaring heeft geleerd dat ik de stoelen controleer, voordat het bezoek plaats neemt.
Bezoek in haarvrije stoel wenst thee.
Een glas gevuld met heet water wordt neergezet en het feest begint.
De doos wordt voor hun neus gehouden en men mag een smaakje uit zoeken.
Zakjes worden uit vakjes getild, men moet immers zien welk soort men nemen zal.
De meest vreemde soorten komen je onder ogen.
Je vraagt je stilletjes af hoe ze daarvan in vredesnaam thee hebben kunnen maken.
Je tong krult zich op bij het idee alleen al en dat zakje neem je zeker niet.
Het water neemt een aannemelijk kleurtje aan en het genot kan beginnen.
Ooit ben ik ook aan deze theecultuur begonnen.
Maar ik ben er te ongeduldig voor en zie het nut er niet van in.
Als er veel theedrinkers komen vul ik een isoleerkan met heet water en doe er twee of drie zakjes bij in.
En zo hebben we een gezellige middag zonder dierenharen en smaakjesthee.
Het een en ander niet door elkaar te halen natuurlijk.

Vraagje: Doe jij aan smaakjesthee?
Vraagje 2.: Hoe voorkom jij dat bezoek met dierenharen de deur uit gaat?

@Lineke





vrijdag 7 september 2018

Bolletjes in de grond.


Ken je dat? Vanochtend werd ik wakker met een hoofd wat bijna ploft. Niet vanwege hoofdpijn, al zit dat wel als een onweersbuitje in de verte te dreigen.
Nee, mijn hoofd is heel druk en komt niet tot rust.
Normaal is dat niet zo en ik weet de oorzaak ook wel.
Als ik eenmaal op social-media zit word ik van het ene regeltje naar het andere gezogen.
Ik ben van nature een heel nieuwsgierig mens.
Ik ontwikkel me graag. De wereld is nog lang niet uitgeleerd en zolang ik leef wil ik daar aan mee doen.
Twitter is bijvoorbeeld een medium waar je hapsnap nieuwtjes tot je kan nemen.
Maar je bent zo een uur verder en ondertussen heb je je hoofd volgepropt. Facebook is in dat opzicht rustiger, de berichtjes mogen langer zijn.
Vanochtend stond ik met een moe en plofhoofd op.

Ik moet in ieder geval stoppen met Twitter. Het is een verslavend gebeuren.
Gisteren ben ik naar de Lidl gefietst, alwaar ik bloembollen in een soort van eierdozenmateriaal heb gekocht.
De doos heeft de lengte van een balkonbak.
Dacht ik dat het kant-en-klaar zou zijn, dat was dus net niet zo.
Een laag aarde op de bodem, eierdoosgeval erop en bedekt met aarde.
Twee balkonbakken hangen nu aan het hek niks te doen.
Als je er op kijkt zie je alleen maar aarde. De bolletjes rusten totdat de lente komt.
Pas dan kun je het resultaat van al het gezwoeg aanschouwen.
Wat twitter betreft moet ik ook maar onder de grond blijven.
Mijn hoofd tot rust laten komen en leeg laten worden.

Herken je de zuigende werking van Social Media en hoe ga jij er mee om?
Of heb je er niets mee?
(Dan ben je in dat opzicht een gelukkig mens)

Fijne vrijdag.

@Lineke

Een hele lange adem.

Het meisje van tien, wat was ze gebroken.  Eenzaam liep ze door de herfstregen en werd tot op haar velletje nat.. Maar wat er ook ...