woensdag 21 november 2018

Let op je vriendenlijst.


Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen.
Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een gevaarlijke sekte.
Wat is het nodig om kritisch te zijn en niet ieder toe te laten.
De gevaarlijke sekte verspreid zoete christelijke plaatjes en filmpjes. En daar trap je zo in.
Moe alleen maar moe.
Mijn ziel lijkt uitgeput te zijn en opgebrand.
Het is zaak om heel dichtbij mezelf te blijven.
Vorige week stond er iemand voor de deur met een bos bloemen en riep dat ik niet uit de verbinding moest stappen.
Het wordt niet begrepen.
Juist nu heb ik tijd en rust nodig om weer in verbinding met mezelf te komen.
En dat lukt aardig. Mezelf verwennen met een warme beker melk met honing. Kiezen aan welke dingen ik mee doe.
Zeker niet meer dan twee per week.
Ook dat voelt als verwend. Maar wat is het dan lastig als mensen om je hoofd gaan zeuren. Appen dat je gemist werd terwijl je netjes afgezegd hebt.
Ja en dan zul je zeggen dat dat lief is.
Maar als de persoon eerder appte dat het tegenviel dat ik er niet was, dan vertrouw ik het lievige niet meer zo.
Sommige mensen stormen bij je binnen, maar zijn bezig met hun eigen zingeving.
Ze zullen je niet vragen wat jij nodig hebt, maar zijn bezig met wat zij willen geven.
Jij moet hun helpen hun eigenwaarde op te krikken door bereidwillig de aardige en lievige dingen over je heen te laten gaan.
Omdat ik me geen zielig en nooddruftig mens voel en geloof in wederkerigheid had ik dat gestorm nog niet zo door.
Ik vraag ook naar hun welstand, kijk waar ik iets kan betekenen op mijn manier en er groeit voor mijn gevoel iets van vriendschap.
Niets is minder waar, want er word zo gemanoeuvreerd dat ik de “helpmijastublieft” stand terecht kom.
“Het verdriet en de vermoeidheid die ik ervaar zal nooit overgaan.
Ik ben van nature depressief.”

Stickers die op me geplakt worden en die me weer in een afhankelijke positie brengen.

Er word niet gerekend met de Here Jezus en de Kracht van Zijn opstanding en het feit dat Hij dagelijks in mij is om mij te ondersteunen.
Dat ik in alle rust Zijn levend Woord tot mij mag nemen en Zijn Heilige Geest mij van stap tot stap leid.
Gisteren was ik op de inloop voor mensen met kanker.
Ik vertelde wat er in de afgelopen acht jaren was gebeurd en terwijl ik het vertelde verbaasde ik me er over hoe ver ik gekomen ben en hoe ik er nu voor sta.
Dakloos en aan de chemo. Binnen anderhalf dag een huis waar ik begon met enkel een matras op de betonnen vloer waar ik mijn zieke lijf te ruste kon leggen.
En nu zoveel kunnen aanschaffen van een enkele uitkering.
Mijn leven op orde, nooit schulden gehad.
Ik ervoer het als een bovennatuurlijk wonder terwijl ik het vertelde.
Maar wist tegelijkertijd ook dat ik uit de “helpmeastublieft” stand moest.
Je raakt gebonden aan mensen, die vanuit hun zoektocht naar zingeving je domineren.
En domineren en controleren heeft te maken met de geest van toverij en met de duisternis.
Klinkt ernstig he en dat is het ook.
Het maakt me boos en verdrietig dat opnieuw er met een dubbele agenda is gehandeld.
En dat ik er ben in getrapt. Dat ik dacht dat er iets was, terwijl het er niet was.
Aan de andere kant is het denk ik zo dat ik er iets van kan leren.
Dat ik de Stille Stem mij waarschuwt serieus mag nemen.
Let op je vriendenlijst.

@Lineke


maandag 19 november 2018

Muren rond jouw hart?


Vandaag zijn de dakbedekkers weer present. Vanuit mijn keukenraam kunnen we elkaar aankijken en we gaan de derde week in.
Omdat mijn uitzicht normaal vrij is, was ik er niet op bedacht dat er ineens kijkers waren.
Niet dat het hun een fluit interesseert, wie zich door het huis op de tweede etage beweegt, ze zijn druk met hun dak.
Wat een werk is het om dat dak dicht te krijgen.
Eerst werd er een veiligheidshek om de dakrand gebouwd. daarna werd de laag verwijderd die over de tegels lag daarna de tegels opgestapeld en daarna de onderlaag verwijderd.
Precies kan ik je het niet vertellen, ik volg het niet.
Wel weet ik dat er alles aan gedaan word om de huizen bedekt te krijgen.
Inmiddels laat ik mijn rolgordijnen dicht.
Al kijken ze niet het voelt gewoon veel vrijer om het even zo te laten.
Heerlijk is het om jezelf af te mogen schermen voor de buitenwereld. Om te bepalen wie er binnen mag komen en hoe ver.
Soms heb je de ervaring dat alle muren met geweld omver gehaald zijn en dat grenzen niet meer bestaan.
Het mag ook niet meer, want de muren rond je hart moet je afbreken. Dat word vaak verteld. Maar voor wie moet je ze afbreken?
Voor God is het niet nodig, want Hij ziet je en is bij je.
Hij heeft respect voor alles wat je voor jezelf wil houden en nog niet bloot wil geven aan Hem.
Hij begrijpt dat het nodig is om je dak dicht te houden voor de storm en de regen.
Hij weet als geen ander dat er mensen zijn die in en uit willen lopen en hun ongevraagde bemoeienissen met jou neer willen leggen.
Ja je hebt het recht en zelfs de plicht tegenover jezelf je te beschermen.
Dan maar een paar dikke muren om je hart. Het komt wel goed met je.
En er is helemaal niks mis met je..


Bescherm je hart boven alles wat te behoeden is,

    want daaruit zijn de uitingen van het leven.  Spreuken 4:24



@Lineke



donderdag 15 november 2018

Kleurtjes.


Helemaal gelukkig loop ik in mijn nieuwe paars floerse pyama rond.
Hij is nieuw en lekker behaaglijk. Hij geeft in de ochtendkilte van het huis comfort.. Het is nog te vroeg om de verwarming aan te zetten.
Met een temperatuur van 20 graden in de kamer is dat ook niet echt nodig.
Maar het verlaten van je warme bed geeft toch een koude in het vooruitzicht.
Vooral als je dankbaar wakker word, omdat je goed geslapen hebt.
Om dan je holletje alleen te laten en achterom kijkend de afdruk van je wezen in de lakens te zien en bezig te moeten om de dag die afdruk achter te laten.
Dat is een stap geweest, altijd al.
Nu er niet allerlei afspraken op de agenda staan, ik houd het zo rustig mogelijk , is het beter.
Het is heerlijk te bedenken dat ik niks heb, dat de dag als een grote witte vlek voor me ligt en dat ik het mag in gaan kleuren.
En dat ik zelfs buiten de lijntjes mag komen met rood, geel en bruin en groen.
De natuur, die zich in deze kleuren zich aan mij laat zien en die het overal neergestrooid heeft.
Inderdaad buiten de lijntjes van paden en wegen en brutaal op het groene gras.
Alsof we onder de indruk moeten komen, van wat ze in de zomer heeft gedragen.
Alsof ze vindt dat we niet voldoende hebben gekeken naar haar en  aan haar voorbij geraast.
En nu, vlak voor het sterven legt ze haar kleurige vracht voor onze voeten neer.
Stil staat ze daar en vraagt zich af of we nu eindelijk naar háár kijken.
Eindelijk naar haar, die het alles aan ons gaf.
Het doet me denken aan de Here God.
Waar kijk ik naar?
Kijk ik naar de geschenken, die me dagelijks gegeven worden?
Of kijk ik ook naar Degene die het geeft.

Three men and a star in the sky
Oh what I would give for a wisdom so bright
One girl with a journey to make
Oh how I wish I was that brave
Fearless, shameless, faith through the dark
How I wish I was as strong as they are
You say come to me wait no more
I give you all you're asking for
Forget the lies this world has told
I'll wrap your life in linen gold
I'm more than just only
One night that's holy
I’m your star and I'm your wish
Cause I am both the giver and the gift
A child far away born in the night
Too young to know what is meant for his life
But he'll grow and he'll love more than anyone can
And the world's gonna see a light where he stands
He'll say come to me wait no more
I give you all you're asking for
Forget the lies this world has told
I'll wrap your life in linen gold
I'm more than just only
One night that's holy
I'm your star and I'm your wish
Cause I am both the giver and the gift
Christmas Eve, all I see
Is snow on the trees
And it's white and it glows
That's how I want to be
And You say come to me wait no more
I give you all you're asking for
Forget the lies this world has told
I'll wrap your life in linen gold
I'm more than just only
One night that's holy
I'm your star and I'm your wish
Cause I am both the giver and the gift
The giver and the gift

@Lineke







woensdag 14 november 2018

Mijn redding werd mijn passie.


De afgelopen twee dagen waren een rollercoster. Waarom? 
Nadat een speciale en geheime eenheid vanuit Israël was overlopen in Gaza, volgde er een raketregen vanuit Gaza met minstens 400 raketten, die gericht waren op het zuiden van Israël.
De mensen daar hebben dagelijks te lijden onder branden, maar nu mochten ze weer in de schuilkelders en veilige kamers duiken.
Kinderen die getraumatiseerd zijn door deze maandenlange dagelijkse aanvallen.
En na 24 uur is er een wapenstilstand bedongen en terwijl ik verwacht had, dat Israel hard terug zou slaan legt ze zich er bij neer.
Waarom ben ik zo gepassioneerd als het om Israël gaat? Mijn lezers verbazen zich over mijn passie en kunnen dat niet helemaal volgen.
Ik zal je vertellen hoe het is ontstaan.
Er was een moment dat ik de man, die mijn vader behoorde te zijn confronteerde met zijn daden.
Ja, ze hadden me het afgeraden, omdat de ervaring geleerd heeft dat het ontkend word.
Maar ik had het nodig om de verantwoordelijkheid te leggen waar die hoorde.
En er was niet alleen mijn vader, mijn moeder en de rest van het gezin was er ook nog.
Helaas geloofde niemand mij en mijn “vader” ontkende met de hand op de Bijbel.
 De dagen die volgden waren aardedonker en de wens om te mogen sterven griezelig dichtbij.
Totdat tot me doordrong dat ik niet de enige ben die door leugens mijn hele familie verloor.
Ook de Joden Bijbels gezien mijn oudste broer, uit hun is de Messias Jezus geboren, ook zij verloren hele families. En ook zij hoorden “Dat hebben we nooit geweten”
Ook bij hun was het zo, dat er een andere kant op werd gekeken.
Dat besef gaf me een nieuwe familie. Ik hoorde bij hun thuis.
Ik kon verder de tunnel van verwerken in, de wildernis waar het bar en boos was.
Tijdens die tocht werd ik een paar keer bevestigd.
Ik kreeg een profetie. Iemand bad voor me en vertelde dat ik een nieuwe naam had gekregen.
Mijn achternaam die ik haatte was veranderd in “De dochter Van Sion”
De man die voor me bad kwam uit Amerika en wist niks van me.
Maar wat was het raak.
Voordat ik de wildernis van verwerken introk had ik om 2 dingen gevraagd.
1. Dat ik er niet in wilde blijven hangen. Dat het niet mijn identiteit mocht worden.
2. Dat wat ten kwade gedacht was ten goede gekeerd mocht worden.
Toen ik het oerwoud uit kwam werden deze twee dingen verhoord.
En ontving ik de roeping om naar een kinderziekenhuis in Jeruzalem te gaan en te werken met baby’s aan de beademing.
Een vrouw, die geen kind had mogen zijn, mocht zorgen voor kinderen die geen kinderen konden zijn.
En nu?
Als mijn familie in nood is, schreit mijn hart.
Wat is het naar om dan op afstand, ver weg te zijn.
Maar na de laatste 24 uur van raketregens, waarin ik verwacht had dat mijn oudste broer hard terug zou slaan, heb ik besloten om afstand te nemen.
Wel doet het me nadenken.
Hoe sta ik zelf in het leven?
Laat ik me regeren door de mening van anderen?
Als je bijvoorbeeld chronisch vermoeid bent moet je grenzen stellen.
Nee zeggen en dat neemt niet ieder je in dank af.
Is het zo dat God mij bevrijdt uit moeilijke omstandigheden, doordat Hij de deur open zet en ik weg kan lopen?
Of moet ik stappen zetten en als ik dat doe, Hij met me is?
En dat, zolang ik nog niet sterk genoeg ben, ik sterk gemaakt word.
Het liefst wil ik aardig zijn en iedereen te vriend houden.
Maar dat helpt me geen stap verder.
Mijn oudste broer is in velerlei opzichten een spiegel voor me.
In hun lijden en tegenslagen weet ik, ik ben niet de enige.
En in het zoeken van de gunst van de wereld om hun heen, zijn zij niet de enigen.

@Lineke





zaterdag 10 november 2018

De ladekast.


Hij liep met haar op. En vertelde.
Het had hun niet meegezeten de laatste tijd. Terloops kwam het voorbij. Tijdens de wandeling. Maar zonder overgang werd er opgemerkt dat er nog veel positiefs was.
We liepen in het zonnetje.
Ik beaamde dat. Want ik liep er naast. En herkende.
Mijn hoofd lijkt op een kast.
Een kast met laatjes. En ik weet precies welke la ik open.
Geluk heet dat laatje en het loopt over.
Ik breek mijn nek, als  ik er naar toe wil gaan.
 Op de grond liggen zonneschijn, kleurige bladeren, loeiende koeien, lekker kopje koffie en noem maar op.
Terwijl het laatje van verdriet vast zit. Ik kan er aan rukken, het blijft dicht.
We doen net alsof het er niet is.
En als er toch een voorwerp in het zicht komt, kiezen we.
We kiezen om het om te buigen.
We kiezen om midden in die pijn iets positiefs te kunnen zien.
En zo loopt ons laatje van geluk meer en meer over. En breken we onze nek over al die voorwerpen.
Die keuzes van geluk. We weten hoe het voelt. Dat geluk. Dus blijven we met dat laatje bezig.
Totdat. Totdat je tot de ontdekking komt dat de lade van verdriet eens open mag.
En dat die la helemaal niet zo eng is als jij wel dacht.
Dat hij er opgewacht heeft dat je het met zorgvuldige warmte en tederheid leegmaakt.
Daarna is hij blinkend schoon en gaat gemakkelijk open.
Hij wacht op nieuwe verdrietigheden die er ongetwijfeld zullen komen.
Die niet meer omgebogen zullen worden tot schijngeluk.
Maar met lef om onder ogen te zien wat er werkelijk is.

@Lineke





woensdag 7 november 2018

Onderschat nooit je talent.




Wat was het gezellig. Een lieve vriendin belde me gisteren of ik meeging. Vanochtend werden er kaarten voor gedetineerden gemaakt .
In de buurt is een gevangenis en vanuit gezamenlijke kerken bezoeken vrijwilligers de kerkdiensten die zondags daarbinnen gehouden worden.
Jaarlijks worden door de gezamenlijke kerken kaarten gemaakt en uitgedeeld.
De kaarten zijn om verstuurd te worden naar familie en vrienden door de mensen in de gevangenis.
En zo kwam de vraag naar me toe.
Of ik mee wilde doen.
Ik begon te lachen. Niet zozeer vanwege het doel, maar omdat er binnen in me nog altijd die kleuter woont.
Die kleuter die niet recht kan knippen, die heel royaal is met lijm, omdat ze denkt dat het niet vast blijft zitten en vervolgens alles aan elkaar plakt en het los gescheurd moet worden.
En vanuit die kleuter denk ik dat het wel niet lukken zal, maar dat ik graag meega.
Omdat het vast heel gezellig is.
En dat was het.
En heel verbazend was het dat ik hele leuke kaarten wist te fabriceren.
Eerst waagde ik me aan de pritstift, daarmee kon niet veel mis gaan.
Maar naarmate ik vertrouwen kreeg, ik vroeg met regelmaat wat de vrouwen rondom mij van het resultaat vonden, stroomde de creativiteit en werd de lijmpot ter hand genomen en voorzichtige stipjes neer gezet.
Wat was het mooi om te ontdekken dat ik van rustige kleuren houd.
Dat donkerblauw en zilver prachtig is. Ik keek naar mezelf en ontdekte.
Maar om me heen ontdekte ik veel meer.
De een was praktisch. De ander was met stofjes bezig. Weer een ander maakte hele moderne kaarten.
Dan was er iemand die de koffie verzorgde.
De kaarten werden op de kast gezet en bekeken.
Met liefde gemaakt voor mensen die hun vrijheid in moesten leveren.
Juist dat eigen gemaakte ontroerd werd er gezegd.
De bundel kaarten vertegenwoordigen de veelkleurige liefde die rondgestrooid zal worden.
Een ieder op zijn eigen wijze.
En wie weet waar ze terecht zullen komen, in wiens deur ze zullen vallen.
Onderschat nooit je talent.

@Lineke


dinsdag 6 november 2018

Verantwoordelijk voor elke ziel?


Gisteren schreef ik over een onderwerp wat me momenteel bezig houd en vanwege de reactie van Anne borduurde ik er in gedachten op verder.
Laat me beginnen bij het begin.
Er was een tijd dat ik me verantwoordelijk voelde voor elke ziel die verloren ging.
Dit kwam door bepaalde foto’s van mensen, die onderweg waren en in de afgrond stortten.
Daarbij werd verteld dat er per dag zoveel mensen stierven en dat wij als christenen aan het einde van ons leven verantwoordelijkheid moesten afleggen voor die zielen, omdat wij het goede nieuws niet hadden verkondigd.
Hun verloren gaan was onze schuld.
Dat betekende dat ik het evangelie moest verkondigen.
Ik heb met een clubje op straat staan zingen en flyers uit gedeeld.
Ben als Bijbelschoolstudent met andere Bijbelschoolstudenten deuren langs gegaan.
Was het om mijn toekomende vermeende schuld te vereffenen?
Dat weet ik eigenlijk niet.
Wel weet ik dat het mij niet echt ligt.
Het past zelfs niet bij mij om mijn medemens te benaderen met een bekeringsdrang.
Ik heb gemerkt dat ik de ander benader met een dubbele agenda mocht dat mijn drive zijn.
En dat mij het verheft naar een hogere plek, want ik ben er immers al.
Ik ben wel in contact met jou, maar ondertussen ga ik op zoek naar een gaatje zodat ik in kan breken en jou Jezus kan verkondigen.
Ooit was ik aan het werk en had ik late dienst gedraaid. Aan het einde opgevolgd door een collega nachtdienst.
Ik had haar een tijd niet gezien en zodoende raakten we aan de praat.
Ze vertelde me van grote moeilijkheden. Ik luisterde en toonde betrokkenheid.
Aan het einde van ons gesprek namen we met een knuffel afscheid en ik reed naar huis.
Terwijl ik daar reed in het donkerte van de nacht overdacht ik ons gesprek.
En bekende het aan de Heer.
“Ik heb U niet genoemd. U bent toch de oplossing voor haar problemen.”
De Stille Stem zei zacht, dat ik Hem had laten zien in elk facet van onze ontmoeting.
In het aandachtig luisteren, in herkenning, in elkaars zwakheid ervaren. In het menszijn en nabijheid vieren.
Daar was Jezus. En daar kon Hij binnenkomen.
Die rit naar huis was een leermoment voor mij.
Dus daar komt het op aan.
Om contact, in wederkerigheid, in echte belangstelling, in liefde vieren.
Sindsdien ben ik gestopt met een bekeringsdrang vanuit schuldgevoel.
Zo wie zo met een bekeringsdrang.
Want die dubbele agenda geeft mij het gevoel dat ik beter ben dan de andere.
Ik vind het fijn om zonder voorwaarden de ander te ontmoeten.
Om zwakheid en kwetsbaarheid te delen. Om leven te vieren in het menszijn.
En ik geniet daar zo van.
En in ons samen zijn, kort of lang, mag iets van eeuwigheid zichtbaar zijn.
Een voorproefje van de Hemel waar leven is en harmonie en vrede heerst.
Een nasmaak van wat er in het paradijs te vinden was.

@Lineke




Let op je vriendenlijst.

Bij sommige facebookers kom je lange vriendenlijsten tegen. Helaas zitten daar mensen bij die via hun pagina spam verspreiden va een ge...