zondag 15 juli 2018

Op grote voet.


Na een hele tijd rugklachten te hebben gehad, heb ik een afspraak gemaakt bij de podotherapeut. Let wel een peut en geen loog. Want een (Podo)loog krijg je niet vergoed van je zorgverzekeraar. Daar kwam ik achter, toen ik de kosten van zooltjes van een loog gedeeld had op facebook.
Facebook is niet altijd even handig, maar in dit geval zeker wel.
En zo kwam ik dus bij een peut terecht.
Sinds mijn elfde levensjaar loop ik in schoenen van maat 40. Je snapt het als je elf jaar bent en je hebt dan al schoenmaat 40 is dat niet fijn. Zeker niet omdat ik als oudste jongensschoenen moest dragen. Na mij kwamen er drie jongens en de voeten van hun verdwenen in mijn te kleine schoenen.
Helaas voor hun, mijn voeten groeiden niet verder. Natuurlijk was het niet zo dat zij in het vervolg barrevoets door het leven moesten gaan.
Zo groot was mijn verantwoordelijkheid nu ook weer niet gelukkig.
Mijn voeten groeiden niet verder. Dacht ik. Misschien wilde ik het ook wel niet zodat ik eindelijk op meisjesschoenen over kon gaan.
Na 54 jaar blijkt tenminste tijdens het bezoek aan de peut dat ik altijd in een te kleine schoen heb gelopen.
Verbaasd schoot ik in de lach en vergeleek mezelf met een chinees meisje.
Het is aan mijn linkervoet te zien dat ik er iets van weg heb.
Mijn tenen zijn krom en naar buiten gegroeid om maar in de schoen te kunnen.
En zo ga ik vanaf nu op grote voet door het leven. Maat 41 met steunzool.
Ik moet zeggen dat het me heel goed bevalt.
Had ik de eerste dag nog wat gewenningsverschijnselen na drie dagen is dat al helemaal over.
En die maat groter, een kniesoor die er over valt.
Zo groot zijn ze niet en zo dichtbij komt kniesoor niet, dat hij over mijn voeten struikelt.
Hoe het met mijn rugpijn is weet ik nog niet goed.
Ik slik nog 4dd een pijnstiller en om te ontdekken of het echt over is moet ik die afbouwen.
Ik vertel dit omdat er volgers zijn die dezelfde klachten hebben als ik en de resultaten van mijn zooltjes afwachten.
Als ik mijn pijnstillers heb afgebouwd laat ik het weten. Tot nu toe ben ik blij met mijn zooltjes.

@Lineke




zondag 1 juli 2018

Liefdestaal.


Ze liggen met hun snuitjes tegen elkaar. Ondanks de warmte vinden ze het toch fijn om in elkaars nabijheid te zijn.
’s Nachts zijn ze buiten en als ik ’s ochtends met mijn sleutelbos rinkel komen ze uit verschillende hoeken aangerend.
Blijkbaar hebben ze 's nachts ieder zo hun eigen bezigheden en contacten.
Maar er zijn momenten in hun leventje, dat ze elkaar laten weten dat ze geliefd zijn.
Mijn poezen.
Beiden geholpen en geen mannetje of vrouwtje meer. Kittens zijn er immers genoeg en worden ieder jaar weer geboren.
Maar hun natuur blijft. En mannetje laat af en toe weten dat hij vrouwtje erg lief vindt.
Hij doet dat op zijn eigen wijze. Hij gromt en pakt vrouwtje in haar nek.
Vrouwtje ondergaat dit bevallig. Je ziet dat ze vereerd is.
 Maar dan is er de hond genaamd mw. B.  En mw.B. vindt dit een zeer verontrustend verschijnsel.
Zodra ze het geluid van het gegrom opmerkt reageert ze.
Is ze in een ander vertrek waarschuwt ze door middel van een hoge en korte blaf.
Is ze in hetzelfde vertrek springt ze naar hun toe en laat ze weten dat het afgelopen moet zijn.
Mw. B. houdt van harmonie en tolereert geen ruzie. Ik probeer duidelijk te maken dat de poezen een andere liefdestaal hebben die zij niet verstaat, mw. B. volgt haar instinct.
Zij heeft een andere liefdestaal. 
Gisteren kwam ik op het gelach van een ouder echtpaar af.
Ze zaten in de schaduw op een stoeltje en mw. B. was al even gezellig bij meneer op schoot gesprongen om een lik uit te delen.
Dat ik daar nu geen prijs op stel en haar bestraffend toespreek is zij weer helemaal verbaasd over.
Ze bedoelt het toch goed en loopt over van liefde voor mensen.
Liefdestaal.
Wat is het belangrijk om elkaar te verstaan.
En nog veel meer om jezelf te leren verstaan.
Wat heb ik nodig om me geliefd te voelen.
Waar liggen mijn behoeften en waar zijn mijn grenzen. Wie ben ik, wat kan ik en wat niet?
Weet je wat ik zo mooi vind? Ik ben uniek gemaakt door Iemand Die precies weet wat ik nodig heb.
En onnoembaar aanwezig leidt Hij me dag aan dag. Hij geeft het me zelfs in mijn slaap.
Zijn gulle Hand met mijn naam er in gegrafeerd is altijd geopend en Zijn liefde voor mij stroomt over.
Wat is het fijn om mijn ogen en oren te openen om Zijn liefdestaal te leren verstaan.

Help mij.
Help mij om niet altijd bezig te zijn.
Help mij om te ontvangen
Help mij om Uw liefdestaal te verstaan.
Open mijn ogen voor Uw Aanwezigheid
En Uw tekenen van liefde voor mij.
U hebt mij bij mijn naam genoemd.
En als ik in Uw liefdevolle Handen kijk
Zie ik mijn naam erin gekerfd.
En als ik naar mijn naam kijk
omhult Uw hand mij als een warme deken.
En raakt Uw liefde mijn hart.
Voor altijd geliefd, voor altijd veilig.
Voor altijd bij U.

@Lineke

woensdag 27 juni 2018

De veteranendag.

( Eén van de late gevolgen van chemobehandeling)


Berichten van de overkant.

"We zijn in een paar jaar tijd stukken ouder geworden."
Zoiets zeiden we tegen elkaar. We spraken over gezond zijn en plotsklaps tot de ontdekking komen dat je borstkanker hebt.
Je bent nog steeds gezond, je werkt, je bent fit.
Aan je conditie mankeert niks, alleen heb je een aantal cellen in je lijf, die zich puberaal zijn gaan gedragen.
En zoals dat bij pubergedrag hoort, botsen ze tegen de grenzen aan en als je er niet op tijd bij bent, nemen deze cellen de regie van je lijf over.
Dus volgt er een operatie, waarbij je borst word geamputeerd, lymfeklieren in de oksel weggenomen.
Daarna onderga je chemo en dat doodt het puberale gedrag.
Maar het heeft ook een levenslange invloed, hoe raar is dat woord, want hoe lang mag je nog leven, op je conditie.
Vingertoppen zijn nog altijd doof, bloedvaten verhard.
Daarna volgen er een aantal bestralingen en na 7 jaar vindt  je huid het nog steeds niet leuk en is het in protest.
Zo ben je van een kerngezonde vrouw ineens een zeer vermoeide en jaren oudere vrouw geworden.
Maar omdat in je hoofd rond te krijgen is een proces.
Want nog steeds wil je de dingen doen die je altijd deed.
Het bericht krijgen dat je kanker hebt brengt een schok teweeg.
Het zet een overlevingsmechanisme in werking.
Je krijgt me er niet onder. Ik zal blijven spartelen om niet te verdrinken al slaan de golven nog zo hoog.
Ik wil leven en de dingen doen die bij dat leven horen.
“Zou ik nog een keer iemand mogen wassen en aankleden?”
Een stil gebed toen ik terug kwam van mijn laatste rondje met de hond.
Het was mijn ding, het werken in de zorg. Met veel plezier en jaren gedaan.
Een goed salaris opgebouwd.
En nu vanaf het ziekzijn op bijstandsniveau.
En dan lees je berichten van de overkant.
Bruisende vrouwen die er van overtuigd zijn dat God hun ellende doet medewerken ten goede.
Je voelt de flow en je wilt mee doen.
Maar aan alle kanten word je ingeperkt.
Door gebrek aan financiën, door een gebrek aan energie.
Je schopt, je protesteert. Jij was immers ook zo energiek en nu is het ineens afgelopen.
Maar dan..
Gisteren zat ik op mijn vrijwilligersplek.
Een oude breekbare man in een elektrische rolstoel verscheen aan mijn balie. In zijn oren een gehoorapparaat wat me er op wees om luider te praten.
Hij wilde heel graag voor het eerst in zijn leven naar de veteranen dag op 30 juni in Den Haag.
Omdat onze burgemeester zich hard maakt voor de plaatselijke veteranen waren we er van overtuigd dat het zou gaan lukken, al was het nog zo kort dag.
Lijntjes werden gelegd en uiteindelijk konden we de man verrassen.
Hij gaat naar de veteranen dag.
Mijn dag was goed. Ik hoop dat ik hem op tv 30 juni ergens mag ontwaren.
Want ik weet hoe belangrijk deze dag is voor onze oudstrijders.
Ik heb immers in mijn werk een aantal mogen bijstaan.
Er werd er op die dag zo min mogelijk gestoord, zodat ze het vanaf hun bed of stoel het mee konden beleven.
Veteraan.
Eigenlijk zijn mensen die gestreden hebben tegen de kanker dat ook.
We zijn veteranen.
We horen niet meer bij de overkant. De overkant waar mensen wonen die meegaan  met de flow van succesvol carrière en power.
Onze power hebben we verloren in de strijd. We hebben een ander gevecht te leveren.
Maar we hebben een onderscheiding verdiend.
Hier aan deze kant.



@Lineke




dinsdag 26 juni 2018

Cursus en minima



Twee weken terug had ik een vergadering met het onderwerp beleid tav plaatselijke vrijwilligers.
Je moet weten dat ik al jaren met veel plezier meedraai in het plaatselijke vrijwilligersteam en me helemaal op mijn gemak voel.
Er zijn geen ongeschreven regels en ieder hoort erbij. We hebben immers allemaal de neuzen één kant op staan, namelijk het belang van onze doelgroepen dienen.
Uit de vergadering kwam naar voren dat de groep vrijwilligers uitgebreid gaat worden.
Bestond het vroeger uit goedwillende mensen die naast dat ze goed verdienden en de schaapjes op het droge hadden en vanuit dankbaarheid ook wat voor de maatschappij wilden doen, deze tijd is allang voorbij.
Meer en meer word er naar toegewerkt om een doorsnee van de maatschappij te gaan vormen in een vrijwilligersteam.
Zodat mensen die anders begaafd zijn zich begrepen en aanvaard voelen en niet de ervaring dat ze de hulpvrager zijn en de goedwillende vrijwilliger hun komt helpen.
Dus komen met mensen met autisme, psychisch anders etc ook in beeld.
Terecht werd opgemerkt dat dit het een en ander aan scholing vergt voor de coördinatoren. Maar het is alleen maar toe te juichen.
Gisteravond las ik voor de zoveelste keer een aantrekkelijke uitnodiging voor een pastorale cursus.
Mijn bloed gaat kriebelen, want mijn interesse ligt daar.
Maar de ervaring leert dat ik eerst maar eens naar de prijs moet kijken.
Deze christelijke cursus kostte een kleine 700 euro per jaar.
“Ooit misschien” dacht ik bij mezelf.
Vanaf 2011 in een uitkeringssituatie zitten met 850 euro per maand aan inkomen, sluit mij uit van dit soort cursussen.
Deze keer reageerde ik er toch op. En kreeg de terechte reactie dat cursussen geld kosten en dat er teveel kwakzalverij op dit gebied gevonden word.
Uit eigen ervaring kan ik dit beamen.
Maar ook dat in het geval hoe het vrijwilligerswerk startte met goedbedoelende mensen die hun schaapjes op het droge hadden hulp verleenden ook nu pastorale medewerkers komen, die er geen idee van hebben hoe  het is om bijvoorbeeld in armoede te moeten leven.
Ik pleit ervoor dat binnen kerken en organisatie’s een studiefonds opgericht word, zodat ook in pastoraal werk een doorsnee van de maatschappij komt.
Arme mensen voelen zich vaak niet gezien, terwijl het juist de Bijbelse opdracht is om, om te zien naar de armen.
Kwaliteit moet niet afhangen van een kostenplaatje.
En dan niet de kwaliteit die de cursus bied, maar de kwaliteiten die mensen met een minimuminkomen hebben.

@Lineke




zaterdag 23 juni 2018

Dan maar een bitch.


Een keer per jaar ga ik voor een controle.
Mammografie en uitslag. Ik heb er al eerder overgeschreven.
Omdat ik langdurige pijnklachten aan rechterknie, heup en onderrug heb en vermoeidheidsklachten, heb ik dit aangegeven tijdens het controle bezoek.
De chirurg dacht niet dat er iets aan de hand was, maar om mij gerust te stellen moest ik maar een bloedonderzoek en een botscan ondergaan.
Zo’n opmerking geeft mij het gevoel, dat ik me aan zit te stellen.
Het labbriefje was niet aanwezig, maar zou opgestuurd worden. Na een week was het betreffende briefje nog niet met de post gekomen en belletjes naar de afdeling hadden ook niets opgeleverd.
Na een zeer boos belletje werd het briefje naar het lab in het dorp gefaxt en kon het eindelijk afgehandeld worden.
De volgende dag, gisteren dus, ging ik naar een ander ziekenhuis. Voor de botscan. Om half elf kreeg ik een injectie met contrasterende vloeistof wat uiteraard problemen opleverde.
Niet vanwege het personeel, maar vanwege mijn zeer dungezaaide aderen. Die ook nog eens verhard zijn door de chemo. Je wordt er niet blij van.
De prikdames al helemaal niet.
Ze verontschuldigen zich en vinden het heel vervelend om mij pijn te doen.
Aardig zijn ze.
Tot 13.00 moet ik een liter water drinken en dan vind de botscan plaats.
Ik zou de stad in kunnen gaan, maar ben duizelig en plasserig. Dat doet me besluiten om maar in de wachtruimte beneden in het ziekenhuis te blijven en het verkeer van patiënten en personeel gade te slaan.
Mijn indruk van dit ziekenhuis is een hele andere, dan die van de jaarlijkse controle.
Eenvoudiger, meer menselijk komt het over.
Het andere zit te stevig in zijn zadel en geeft de indruk dat het niet meer doet aan reflectie op eigen handelen.
Om 13.00 word ik binnen geroepen en vertel dat ik nerveus ben.
Dat vindt ze logisch, het is maar afwachten wat er gevonden word.
Ik stap met kleren aan op de tafel en lig het komende half uur met mijn ogen dicht en verroer geen vin.
Het enige wat ik doe is de Naam noemen van Degene, waar ik van overtuigd ben dat Hij me hoort.
Op een gegeven moment voel ik lachkriebels opkomen.
Ik vraag Hem namelijk waar Hij is en Hij antwoordt mij, dat Hij ook door de botscan gaat, want Hij woont immers in mij.
Zo liggen we met ons tweeën, als word besloten dat er van mijn ribben een extra foto moet worden gemaakt.
Armen langs mijn hoofd en nog even weer rustig liggen.
Dan is het klaar en ik vraag vanwaar die extra foto’s. Omdat er heel veel geopereerd is in het borstgebied was het niet helemaal goed zichtbaar.
Het klinkt plausibel en ik neem afscheid.
Volgende week vrijdag heb ik opnieuw een afspraak met een andere chirurg, want die zei dat ik pech had gehad en dacht dat er niets aan de hand was, die me vorig jaar nogal schoffeerde wil ik niet meer.
Na die tijd sprak ik met echtgenotes van mannen met kanker en we vertelden elkaar dat we kennelijk een bitch zijn.
Dan maar een bitch.

@Lineke



dinsdag 19 juni 2018

Eerlijk zijn.


Lieve Vader ik kan me niet indenken dat ik het misbruik van meester B. zover heb weggestopt.
Heel langzamerhand stapje voor stapje komt het uit de dichte mist tevoorschijn.
Uit nevels van verdringing.
Het was teveel om het misbruik van mijn vader te dragen en ook nog door de meester misbruikt te worden.
Er bleef niets van me overeind mijn eigenwaarde werd me totaal ontnomen.
Dat wat ik op school met vriendinnen had opgebouwd nam hij me af door me na schooltijd te isoleren om zijn gang te kunnen gaan.
Me kapot te maken van binnen. Al die tijd al die jaren zat het verborgen in een hoekje van mij en het hoorde bij me, maar ook weer niet.
Het was een deel van een levenshuis wat een ruïne was. Muren die stuk waren, een kamer waar de wind zijn gang kon gaan.
Ook geen wonder dat ik ongezonde relaties aanging.
Mannen die eisten en niks gaven.
Nu ga ik door een herstelproces en het is zwaar. Het is zwaar om door herinneringen heen te gaan. Het is zwaar om te voelen wat ik voel.
Ik vertrouw me niet toe aan anderen, maar ben eerlijk naar God. Huil, vertel hoe ik me voel hoe ik over mezelf denk.
Er is genoeg wat ik weet met mijn verstand. Ik heb al zoveel geleerd.
Ken je dat?
Ik voel me niks, een stuk vuil, een vod.
En omdat nu tegen God uit te spreken is moeilijk.
Want God zegt immers dat ik waardevol ben.
Dus is het een leugen.
Je hoofd kan vol met antwoorden zitten die je van te voren al weet.
En zo kom je nooit aan je diepste eerlijke gevoelen toe.
Maar de Heer wil dat je je hart deelt dat je Hem vertelt wat er in je omgaat.
Vanuit de herinneringen aan het misbruik voel ik me waardeloos. Ik voel me machteloos ik kan het leven niet aan.
Het leven lijkt op een woeste zee met hoge golven die over me heen slaan.
Ik sleep me de dag door heb geen zin in koken.
Ik haal een magnetronmaaltijd en warm het op.
Weet je het was zo heftig. Het was heel heftig. In de afgelopen week hoorde ik een politieman uit Engeland die gehoord werd. 
Hij was een klokkenluider in een grote misbruikzaak
Een geweldige dappere man, die opkwam voor talloze misbruikte mensen.
Hij kwam ze tegen.
Zwervers protestuees drugsverslaafden alcoholisten.
Mensen die seksueel misbruikt waren als kind en de ongelofelijke pijn niet konden handelen.
Mensen die niet hadden kunnen rekenen op goede zorg en erkenning.
Want ze worden monddood gemaakt, hun stem word niet gehoord.
Afgelopen zondag was er een collecte voor stichting Chris.
Op de beamer werd geprojecteerd wat de stichting doet.
Ze hebben een chat. En 80 %  van het chatverkeer met de kinderen gaat over seksueel misbruik.
80 % van de kinderen vertelt dat of zijzelf of vriendjes misbruikt worden.
Ik ben blij met International Justice Mission. Een organisatie die kinderen bevrijd uit slavernij.
Het probleem van seksueel misbruik onder kinderen is vele malen groter dan wij denken.
Want ze zwijgen houden hun mond gaan ondergronds.
Bang voor een oordeel. Tenminste dat ben ik.
Want als mensen weten dat ik slachtoffer ben van misbruik plakken ze er vast een sticker op.
Want dan kun je nooit normaal zijn.
En het enige wat je wilt is normaal zijn.
Erbij horen in godsnaam erbij horen.
Niet meer in de eenzaamheid, niet meer in het isolement. Al ben ik door meester B. misbruikt zeg me astublieft dat ik erbij mag horen.
Al ben ik door hem kapot gemaakt vertel me dat ik wel een volwaardig mens ben.
Omarm me houd me dicht tegen je aan. Breng me thuis terwijl ik onderweg ben.
Veiligheid verloren, mijn schuilplaats kwijtgeraakt.
Maar dwars door alles heen kom ik thuis. Thuis bij de Vader.
De deur staat op een kier, Zijn licht schijnt uitnodigend.
Hij gaat mee door de krochten van mijn hart. Totdat de bodem in zicht is waar Hij en ik uit kunnen rusten.

@Lineke


zaterdag 16 juni 2018

Kriebels


Het jeukt en het kriebelt. 
De stofzuiger doet zijn werk en de schaar knipt. De kam word meerdere malen door het haar gehaald en de hond keft.
De poezen liggen rustig op hun plekje, maar mw. B. heeft gezelschap gekregen.
Inderdaad ze heeft vlooien. Vorige week ben ik langs de dierenarts gegaan en pipetjes gehaald.
Je drukt ze leeg op een plekje in de nek, waar ze niet kunnen likken of bijten.
Maar het was niet afdoende.
Mw. B. heeft nog steeds gezelschap.
Vroeger werd ik er helemaal panisch van. Bedden werden afgehaald, kleren in de wasmachine en vloeren gespoten.
Dat heb ik niet meer. Gelukkig. Maar toch moet er wat gebeuren.
Mw.B. is een teefje en die zijn aanstellerig, waar het om hun broek gaat.
Het gedeelte aan de achterpoten onder de staart.
Ik mag daar niet kammen en niet aankomen.
Het is haar intieme zone en ik hoor daar af te blijven.
Ze gaat zitten, draait en bijt heel zachtjes in mijn handen. Het veroorzaakt lachkriebels bij mij en eerder  liet ik het maar zo.
Maar voordat het echt gaat kriebelen, moet ze het nu maar eens toelaten.
Gisteren heb ik haar broek beknipt. Je kunt je voorstellen hoe dat er uit ziet.
Bij een hond die draait, gaat zitten en zachtjes in mijn handen bijt.
Het ziet er uit alsof twee kleine kinderen kappertje hebben gespeeld.
Mw.B. zit er niet mee. Ze loopt fier met haar pluimstaart in de hoogte voor me aan.
Met een verknipte broek.
Ik voel de lachkriebels omhoog komen.
Als het daar maar bij blijft.
Ik zal nog maar even langs de dierenarts gaan. Voordat het echt gaat kriebelen.

@Lineke


vrijdag 15 juni 2018

Je hebt ook wel pech gehad.


Je hebt ook wel pech gehad.

In een hoekje van het restaurant zit ik te huilen. Een vriendelijke man kijkt een paar keer naar mij. Ik schaam me niet voor mijn tranen. In het ziekenhuis kom je dat vaker tegen. Mensen die hun tranen laten gaan omdat ze slecht nieuws hebben gehad.
Of omdat ze een geliefde achter moeten laten in de handen van doctoren en ze weten dat het afscheid nadert.
Omdat ze moe zijn van alles wat ze achter de rug hebben.
Bij de laatste categorie hoorde ik gisteren.
De woorden van de chirurg braken de dam door.
De dam tegen de vermoeidheid, de dam die verbiedt tegenslagen te ervaren.
We spraken over onbalans in mijn lijf.
Immers is de rugspier naar voren gehaald in een poging een nieuwe borst te maken.
Immers kwam ik er achter dat ik allergisch ben voor siliconen.
“Het komt bijna nooit voor” zei de chirurg.
Ik beweer het tegendeel. Er worden zelfs testjes gedaan om vooraf te bepalen of je allergisch bent.
En nu  mijn rugspier geen dienst meer doet en ik hem mis, ben ik in onbalans geraakt.
Ook dat gebeurt bijna nooit. Zegt de chirurg.
Er zijn vrouwen die ermee tennissen.
Nou ermee, er zonder. Zonder rugspier.
De kou komt me tegemoet. Wat is het een wereld geworden. De wereld van de chirurgie
“Je hebt ook wel pech gehad.”
Ik voel de tranen komen en schaam me er niet meer voor.
Ik duik met een kop koffie en een broodje aan een tafeltje en veeg behoedzaam met een servet mijn tranen af.
Ik weet dat er Iemand naast me zit Die met tederheid ze in een flesje opvangt. Mijn tranen. Ze zijn parels voor Hem.
Ik snik. Hoeveel kan een mens aan?
Ik ben zo moe.
In de metro laat ik opnieuw mijn tranen gaan.
Ik vind het geen enkel punt ik voel geen schaamte.
Als de mensen om me heen het opmerken het zij zo.
Ik heb ook wel pech gehad.
Het geluk is dat de mammografie goed was. Want daarvoor was ik gekomen.
En ja ik ben er nog. Ook dat.
Maar af en toe ben ik zo moe.
Want het leven en mijn lijf word nooit meer wat het was.
En ja, ik weet dat ik ouder word.
Maar mag ik een keer moe zijn? Moe van alles wat achter me ligt?
Ik heb pech gehad.

@Lineke



woensdag 13 juni 2018

De eerste droppels.


De Geest helpt ons in onze zwakheid. Wij weten niet eens hoe wij moeten bidden. Daarom behartigt de Geest onze belangen met verzuchtingen waarvoor geen woorden zijn.
En God, die weet wat er in ons hart leeft, begrijpt wat de Geest bedoelt. Wat Hij voor de gelovigen vraagt, is in overeenstemming met Gods wil. 
Romeinen 8:26,27



 



Ken je dat? Soms word je overweldigd door omstandigheden. Je zou er voor willen bidden. Maar dat lukt je niet, want je vind geen woorden.
Het is stil van binnen en zo ga je je dagen door.
Af en toe glijd er een enkele traan over je wang. Je zou willen dat er een huilbui volgt, want de donkere wolken pakken zich samen boven je hoofd.
Dat hoofd, wat maalt in zorgen en gedachten. 
Het is als wachten op een verlossende onweersbui na een zinderhittevolle dag.
Maar het komt niet, het barst niet los.
Je zet je ramen en deuren wijd open om wat verkoeling te ontvangen.
Maar er staat geen zuchtje wind en de zinderwarmte blijft maar hangen in je huis.

Geen woorden vinden om te bidden, om je klacht naar de hemel uit te schreien.
Je lijf is tot het uiterste gespannen, ieder spiertje lijkt het tegen te willen houden.
Stil en verslagen ga je je dagen door.
En toch..Iets in jou zoekt wel contact. Iets in jou heeft zelfs contact.
Dat Iets is de Heilige Geest.
Hij helpt je in je zwakheid. Hij bidt voor je met onuitsprekelijke verzuchtingen. Daar waar je de woorden niet hebt, vindt Hij ze en pleit voor jou bij de Vader.
Durf je je over te geven aan Zijn Werk in jou?
Durf je erop te vertrouwen dat de hemel wel open is, al lijken de donkere wolken samengepakt te zijn? Ervaar je dat zuchten diep in je?
Weet je lief mens, er komt een einde aan je lijden.. 

Eens vind je de woorden weer en zal je stem zich verheffen in een dankgebed.

Geloven is geen prestatie. Geloven is relatie.
Relatie met de God, Die zegt dat Hij is.
Hij is in jouw omstandigheden en draagt jou.
Hij woont in je en spreekt met de Vader ten behoeve van jou..
Het komt goed, lief mens. Ontspan je maar..
De eerste droppels vallen al.








@Lineke

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van deze maand bedacht door Sander Funcke. Het thema is "Prestatie" 



dinsdag 12 juni 2018

Ik weet niet of ik het nog kan.


Als je een poosje iets niet meer hebt gedaan vraag je je af of je het nog wel kan.
Dat heb ik met schrijven. Het zit een beetje in het slop bij mij.
En ik vraag me dus af of ik het nog wel kan.
Vanwege de therapie die ik krijg, ben ik bezig met hartzaken. En om die hartzaken aan jullie toe te vertrouwen vind ik lastig. Dwars door alle moeite mag ik hele mooie dingen ontvangen en op een bestemde tijd zal ik er vast weleens iets van delen en als ik mensen tegen kom die in soortgelijke situaties zitten, het als een helpertje mogen geven als ze willen.
Maar om het nu zomaar aan het papier toe te vertrouwen voelt voor mij niet goed.
Het mooie wat je ontvangen hebt moet je niet verkwanselen. Daar mag je zorgvuldig mee omgaan.
Toen ik pas tot geloof was gekomen en groeide in het nieuwe was alles bijzonder. Ik vertelde er graag over. Wat de Heer deed in mijn leven hoe Hij sprak en hoe Hij me leidde.
Mensen hoorden het wat vervreemd aan. Dat hadden zij nou nooit, geloofden zij wel goed?
Ik viel dan stil en zocht een verklaring over het ontbreken in hun - en het aanwezige in mijn leven.
En ik zocht verbinding en geen vervreemding.
Ik wilde immers delen. Niet opscheppen over mijn geestelijk leven, maar het delen in onze gezamenlijke geloofsleven.
Dus zweeg ik en sprak er niet meer over.
Een klein poosje terug was ik op een conferentie. Het was fijn om te luisteren naar, maar ook om mensen te observeren.
Een van de gasten stond en zat steeds vooraan.
Tijdens de eerste toespraak sprak hij een beeld en woord van de Heer uit. Het was niet een juiste gang van zaken.
Want als je een woord of beeld denkt te hebben hoor je je te vervoegen bij de leiding en te vertellen wat je ontvangen hebt.
De leiding bepaalt of en wanneer het gedeeld mag worden.
In andere samenkomsten waar het vrijer was rolden de beelden en woorden die de persoon ontving over elkaar heen.
Een ander was niet in de gelegenheid om ook iets te kunnen delen, want hij was voortdurend met indringende stem aan het woord.
De eerste keer bleef ik erbij, maar nam me voor als het de volgende keer weer zou gebeuren, ik er uit zou lopen.
Dat was wat ik dus deed.
Weet je, ik heb al veel rondgekeken en meegemaakt op geloofsgebied.
Ik geloof niet dat de Heer met een indringende donderstem spreekt.
Wat ik wel geloof is dat gekwetste en verwonde mensen met een laag zelfbeeld zich kunnen specialiseren in het geestelijk zijn.
Want als je zo gebruikt word door de Heer, zo’n geweldige bediening hebt, dan ben je toch iemand.
Dan verbleken je wonden en word je lage zelfbeeld verhoogt.
Toch wil de Heer ons mensen maken.
Dat heeft Hij op de zesde dag gezegd en gedaan. Laat Ons mensen maken.
Zullen we daar dan ook maar aan gaan voldoen?
Hij heeft ons als mensen gemaakt, zullen we nu ook maar mens worden?
Met al ons lek en gebrek met al onze onzekerheid en weinige zelfvertrouwen?
Ik weet niet of ik het nog kan. Dat schrijven. Ik zie het wel..

@Lineke

dinsdag 5 juni 2018

Nederland, een christelijke natie?


Vandaag heb ik geen afspraken en dat komt goed uit. Het was een vermoeiend weekend en vandaag is het heerlijk rusten.
Opgestaan met mw. B. uit en even schrijven. Schrijven is een voor mij een gezonde bezigheid. Er komt zoveel over je heen aan berichtgeving.
Er is zoveel om over na te denken.
In het jaar 2000 woonde ik een jaar in Israel zoals jullie weten. Naast dat ik er prachtig werk mocht doen heb ik altijd het gevoel gehad dat het niet voor niets was.
Dat de situatie die zich er op dat moment voordeed een les voor me was met het oog op de toekomst.
En het lijkt erop dat die toekomst heel langzamerhand dichterbij komt.
In 2000 brak de 2de intifada uit. Aanslag na aanslag vond plaats.
Het was vragen en bidden of het wijs was om de bus te nemen en naar de stad te gaan.
Het was zo dat als ik door een straat reed in de straat ernaast op het zelfde moment een bom afging.
Als ik s ’avonds in bed lag de helikopters boven het huis vlogen om de gewonden naar het nabij gelegen ziekenhuis te brengen.
De ervaringen borg in op in mijn hart. Want het was niet mogelijk om er met mensen uit Nederland over te praten.
Ze woonden immers in een rustige vreedzame omgeving en vertelden me dat de aanblik van soldaten met wapens op de rug gewelddadig gedrag opriep.
Dat dat de oorzaak was van de aanslagen.
Ik zweeg.
En nog zwijg ik.
Want Nederland heeft medelijden met de Palestijnen. Veroordelen Israel. De regering ondersteunen met ons belastinggeld ( 20.000.000) terroristische organisaties.
Ik sta er bij en kijk ernaar. En vraag me af wat er over Nederland is gekomen.
In welke leugens ze zijn gaan geloven. En hoe het mogelijk is dat weldenkende mensen Israël veroordelen.
Een land die voorop loopt wat uitvindingen voor de verbetering van gezondheidszorg betreft.
Het land met een leger die een afdeling heeft waar verstandelijk beperkte mensen dienst doen en waar na onderzoek men tot de ontdekking kwam dat juist mensen met autisme het leger tot grote zegen kan zijn.
Ik begrijp niet dat mensen in Europa, in Nederland dit land zo vervloeken.
Als je dat doet ben je dan nog voor het leven? Ben je het ermee eens dat mensen die vinden dat ze recht hebben op een land, dat land gaan verbranden?
Ik begrijp het niet.
Ik leef nog steeds in de veronderstelling dat ik in een christelijke natie woon.
Maar ik kom tot de ontdekking dat ik dat idee moet laten varen.
Ik beluisterde een toespraak. En daar werd in gezegd dat Europa klaar gemaakt word voor de komst van de anti-christ.
Hoe erg ik het ook vind voor mij is dat het antwoord op de veranderingen die ik waarneem.
Maar hoe houd je je staande in een snel veranderende wereld, waar ook in de kerk anti Israel geluiden te horen zijn?


@Lineke




Op grote voet.

Na een hele tijd rugklachten te hebben gehad, heb ik een afspraak gemaakt bij de podotherapeut. Let wel een peut en geen loog. Want een (P...