Over mij. Vrouw 67 jaar denker en schrijft graag,

vrijdag 30 oktober 2020

Vertrouwen.

Het spreekt voor mij niet vanzelf.

 Bij iedere uitdaging mag ik het opnieuw leren of wordt het me gegeven. 

Het geschenk van vertrouwen. Want uit mezelf heb ik dat niet.

 Ik ben van nature een angsthaas. 

Ik weet het, je zou het niet zeggen als je mij ontmoet. 

Ik sta bekend als een sterke vrouw, maar wat kan ik klein en bang zijn.

Het vloeit voort uit de manier waarop ik gebakken ben, zeg maar geschapen ben.

Ik denk dieper en sneller en er flitsen in no time allerlei scenario’s door mijn hoofd.

Bijvoorbeeld met het coronavirus. Ik voel de onzekerheid en de dreiging van een wankelende wereld.

En binnen in mij wankelt het ook.

Toen ik borstkanker kreeg kon ik me nog aan de wereld, die gewoon doorging, vast grijpen. De dagelijkse werkelijkheid buiten mij waar ik in kon stappen als ik genoeg had van dat wankele evenwicht in mij.

Maar nu is dat niet mogelijk. Want in mij en buiten mij staat alles te trillen.

Te trillen vanwege het virus, vanwege de maatregelen, vanwege zieke mensen.

Het is eng en angstig. Ik zou schuld kunnen schuiven en wijzen naar mensen die zich niet aan de regels houden. Naar kerken die doorgaan met kerkdiensten van meer dan 30 man zoals hier in ons dorp.

Maar dan leg ik de verantwoordelijkheid om mijn angst op te lossen in handen van de ander. Ja ik ben bang en ja het ontbreekt mij aan vertrouwen.

Ik ben zo’n discipel die op een stormachtig meer in haar bootje zit en Jezus dichterbij ziet komen.

Wandelend over het woelige water.

De  knokkels van mijn handen zijn wit omdat ik uit alle macht me vast houd aan de rand om niet overboord te slaan. Ik ben alleen met mijn machteloze opdrogende energie om mezelf in toom te houden.

Totdat ik de liefdevolle Ogen kijk en de rustige Stem hoor Die boven het gedruis van de wilde golven uit komt.

"Mijn lieve Kind Ik ben bij je."

Het komt goed. Houd vol."

Hij loopt naar mijn bootje, tilt me eruit en neemt me in Zijn Armen.

Met angst en al. En ik? Ik mag schuilen en uithuilen en samen met Hem verder gaan.

Vertrouwen?

Ik heb het niet, maar Hij wel.

 

His and Mine

My joy, a falling star,
For one brief moment bright;
But God's, the changeless firmament
That holds a changeless light.

My love, the ebb and flow
Of ocean's restless tides;
But His the towering cliff above
That evermore abides.

My trust, the spider's web,
As gossamer, as frail;
His word, the everlasting hills,
Whose strength can never fail.

My peace, a shallow pool,
Soon brimmed and sooner dried;
But God's, an ever-flowing stream
With waters deep and wide.

O rock! O steadfast hills!
Far sky, and river free!
Thy strength, Thy sure serenity,
Thy quietness, give me.

By Annie Johnson Flint


@Lineke


Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van Johanneke.

 

2 opmerkingen:

Leuk dat je mijn blog leest.
Mocht je willen reageren en je vind het lastig om het onderaan te zetten, je mag me altijd een mailtje sturen.

lief.kostbaar.mensenkind@gmail.com

Ontbijt en tussendoor.

  Want u bent tot vrijheid geroepen, broeders, alleen niet tot die vrijheid die aanleiding geeft aan het vlees; maar dien elkaar door de lie...